تنش های سیاسی ونزوئلا بعد از چاوز/
کاراکاس همچنان بر مدار ضدآمریکا میچرخد
دولت ونزوئلا تاکنون برای خروج از این وضعیت بحرانی و هدایت کشور به سمت آرامش، با کمک مشاوران کشورهای حامی خود مانند، کوبا، روسیه و چین، اقدامات سیاسی، اقتصادی و امنیتی فراوانی را در دستور کار قرار داده که در برخی حوزهها موفقیتهایی نسبی را کسب کرده است[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صاحب نیوز، ونزوئلا یا جمهوری بولیواری ونزوئلا کشوری است در شمال آمریکای جنوبی که پایتخت آن کاراکاس است. ونزوئلا در زبان لاتین به معنای ونیز کوچک است و از این رو این نام را یافته است که یابندگان این سرزمین دیدند بومیان این سامان خانههای خود را بر روی آب ساختهاند. ونزوئلا در گذشته مستعمره اسپانیا بوده، اما در حال حاضر یک جمهوری فدرال است. ونزوئلا در بعد وسیع به خاطر صنعت نفت، تنوع زیست محیطی منطقه و مشخصههای طبیعی آن شهرت یافته است. کریستف کلمب وقتی در سال ۱۹۴۸ به کرانههای شرقی این کشور رسید، به قدری مجذوب چشم انداز منطقه شد که آن را Tierra de Gracia (سرزمین زیبایی) نامید که از آن زمان تاکنون لقب این کشور بوده است. نظام حاکم بر این کشور دموکراسی ریاستی بوده و رییس جمهور با رای مستقیم مردم انتخاب می شود. در چند دهه گذشته گرایشات چپ بر این کشور و اصولا بر کل آمریکای لاتین سیطره داشته که البته بعد از فروپاشی شوروی کم رنگ شده است هرچند می توان رگه های قوی آن را همچنان شناسایی کرد. ونزوئلا در یک دهه گذشته به دلیل دیگری نیز شهره شده است و آن هم رییس جمهور فقید خود هوگو چاوز است که گرایشات به شدت ضد امپریالیستی و ضد آمریکایی داشت. در چند ماه اخیر صحنه سیاسی این کشور بار دیگر توجه مجامع منطقه ای و جهانی را به خود جلب کرده است که در ادامه به آن می پردازیم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا , صاحب نیوز, . کریستف کلمب وقتی در سال ۱۹۴۸ به کرانههای شرقی این کشور رسید، به قدری مجذوب چشم انداز منطقه شد که آن را Tierra de Gracia (سرزمین زیبایی) نامید که از آن زمان تاکنون لقب این کشور بوده است. نظام حاکم بر این کشور دموکراسی ریاستی بوده و رییس جمهور با رای مستقیم مردم انتخاب می شود. در چند دهه گذشته گرایشات چپ بر این کشور و اصولا بر کل آمریکای لاتین سیطره داشته که البته بعد از فروپاشی شوروی کم رنگ شده است هرچند می توان رگه های قوی آن را همچنان شناسایی کرد. ونزوئلا در یک دهه گذشته به دلیل دیگری نیز شهره شده است و آن هم رییس جمهور فقید خود هوگو چاوز است که گرایشات به شدت ضد امپریالیستی و ضد آمریکایی داشت. در چند ماه اخیر صحنه سیاسی این کشور بار دیگر توجه مجامع منطقه ای و جهانی را به خود جلب کرده است که در ادامه به آن می پردازیم., Tierra de Gracia, Tierra de Gracia,مرگ چاوز :
, مرگ چاوز :, مرگ چاوز :,رییس جمهور چاوز در هشت سال ریاست جمهوری خود توانسته بود افکار و اندیشه خود که مبتنی بر مبارزه با امپریالیزم بین الملل به سرکردگی آمریکا بود را در بدنه جامعه و دولت این کشور نهادینه کند هر چند در این راه مخالفان جدی و سرسختی نیز وجود داشت تا جایی که حتی یکبار با کودتا وی را از قدرت پایین کشیدند اما با دخالت مردم دوباره به قدرت بازگشت. از آن تاریخ به بعد معترضان در مقابل محبوبیت وی عملا کاری از پیش نبردند، قدرت وی در داخل به قدری بود که گرایشی تحت عنوان چاویسم وارد جریانات سیاس این کشور شد. به دنبال مرگ چاوز معترضان داخلی نگرش حاکم بر دولت و البته کاخ سفید، فرصت بدست آمده را برای تغییر در بدنه حکومت مناسب دیده و تلاش خود را در راستای تغییر این نگرش آغاز کردند. در این راستا فعالانه وارد جریان انتخابات ریاست جمهوری شدند.
, رییس جمهور چاوز در هشت سال ریاست جمهوری خود توانسته بود افکار و اندیشه خود که مبتنی بر مبارزه با امپریالیزم بین الملل به سرکردگی آمریکا بود را در بدنه جامعه و دولت این کشور نهادینه کند هر چند در این راه مخالفان جدی و سرسختی نیز وجود داشت تا جایی که حتی یکبار با کودتا وی را از قدرت پایین کشیدند اما با دخالت مردم دوباره به قدرت بازگشت. از آن تاریخ به بعد معترضان در مقابل محبوبیت وی عملا کاری از پیش نبردند، قدرت وی در داخل به قدری بود که گرایشی تحت عنوان چاویسم وارد جریانات سیاس این کشور شد. به دنبال مرگ چاوز معترضان داخلی نگرش حاکم بر دولت و البته کاخ سفید، فرصت بدست آمده را برای تغییر در بدنه حکومت مناسب دیده و تلاش خود را در راستای تغییر این نگرش آغاز کردند. در این راستا فعالانه وارد جریان انتخابات ریاست جمهوری شدند.,انتخابات ریاست جمهوری:
, انتخابات ریاست جمهوری:, انتخابات ریاست جمهوری,اولین بزنگاه تاریخی برای مردم ونزوئلا بعد از مرگ چاوز انتخابات ریاست جمهوری بود که به اولین میدان مبارزه تبدیل شد. در این برحه تاریخی جامعه و سیاست مداران ونزوئلا به دو گروه چاویست و غرب گرا تقسیم شده اند که نماینده چاویست ها در این انتخابات مادورو و نماینده غرب گراها کاپریلس بود. چاویست ها خواهان ادامه راه چاوز و غرب گرا خواستار تغییر کلی در این نگرش و ارتباط همه جانبه با آمریکا هستند. در این میان ایالات متحده آمریکا به شدت از گروه غرب گرا حمایت می کرد. به دنبال اعلام نتیجه و پیروزی مادورو رقیب وی نتایج را قبول نکرده و ادعای تغلب در انتخابات را مطرح کرد. در آن سوی مرز واشنگتن نیز نتایج انتخابات را قبول نکرده و ادعای کاپریلس را تایید کرد. این ادعا و تحریک آمریکا سرآغاز شورش های اعتراضی در این کشور بود. به دنبال این شورش ها بسیاری کشته و زخمی و بیشتر از آن بازداشت شدند که این خود شدت اعتراضات را افزایش داد. به دنبال سرکوب این اعتراضات و بازداشت عده ای از مهمترین مخالفان، به طور موقت خیابان ها خالی شد اما این وضعیت دائمی نبود و ما اخیرا دوباره شاهد اعتراضات خیابانی در این کشور بودیم. دولت مادورو علاوه بر تلاش در جهت حفظ آرامش سیاسی در کشور با بحران های دیگری نیز روبه رو است که از جمله مهمترین آنها اوضاع نابسامان اقتصادی کشور است. این اوضاع نابسامان اقتصادی بر مشکلات سیاسی کشور بار شده و روند تحولات را به سمت نامعلومی سوق می دهد. رهبر مخالفان دولت، کاپریلس، دولت، فساد سیستم و مهمتر از همه سیستم اقتصادی کشور را مقصر می داند و خواهان تغییر دولت است و هم چنان مردم را در جهت براندازی دولت مادورو از طریق اعتراضات تحریک می کند. موضوع دیگر که هم برای دولت ونزوئلا و هم برای مخالفان اهمیت ویژه دارد، انتخابات نمایندگان مجلس ملی در سال آینده میباشد؛ این انتخابات صحنه یک رقابت جدی دیگر برای مشروعیت سیاسی دو طرف میباشد. در صورتی که احزاب مخالف دولت بتوانند کرسی های بیشتری را تصرف کنند می توان پیشبینی کرد که کار برای دولت مادورو بیش از پیش سخت خواهد شد. دولت مادورو اگر نتواند بر مشکلات اقتصادی موجود در کشور غلبه کند ادامه راه برای دولت وی بسیار مشکل خواهد به خصوص که کشور قدرتمند و بانفوذ آمریکا به شدت در تلاش است تا دولت مادورو و نگرش چاویستی در این کشور را به زیر بکشد و متحدان خود را در این کشور به قدرت برساند. دولت ونزوئلا تاکنون برای خروج از این وضعیت بحرانی و هدایت کشور به سمت آرامش، با کمک مشاوران کشورهای حامی خود مانند، کوبا، روسیه و چین، اقدامات سیاسی، اقتصادی و امنیتی فراوانی را در دستور کار قرار داده که در برخی حوزهها موفقیتهایی نسبی را کسب کرده است؛ اما وضعیت کشور ونزوئلا تا این لحظه به شرایط تثبیت نرسیده است. مسلما آینده سیاسی کشور ونزوئلا و گروهای سیاسی موجود در آن به اوضاع اقتصادی و رفاه مردم گره خورده است. بنابراین مادورو و حامیان چاویست وی اگر خواهان ادامه حضور در قدرت هستند باید هر چه سریعتر برای مشکلات اقتصادی خود راه چاره ای پیدا کنند در غیر این صورت بعید نیست مجبور به خالی کردن میدان سیاست برای حریف خود باشند.
, اولین بزنگاه تاریخی برای مردم ونزوئلا بعد از مرگ چاوز انتخابات ریاست جمهوری بود که به اولین میدان مبارزه تبدیل شد. در این برحه تاریخی جامعه و سیاست مداران ونزوئلا به دو گروه چاویست و غرب گرا تقسیم شده اند که نماینده چاویست ها در این انتخابات مادورو و نماینده غرب گراها کاپریلس بود. چاویست ها خواهان ادامه راه چاوز و غرب گرا خواستار تغییر کلی در این نگرش و ارتباط همه جانبه با آمریکا هستند. در این میان ایالات متحده آمریکا به شدت از گروه غرب گرا حمایت می کرد. به دنبال اعلام نتیجه و پیروزی مادورو رقیب وی نتایج را قبول نکرده و ادعای تغلب در انتخابات را مطرح کرد. در آن سوی مرز واشنگتن نیز نتایج انتخابات را قبول نکرده و ادعای کاپریلس را تایید کرد. این ادعا و تحریک آمریکا سرآغاز شورش های اعتراضی در این کشور بود. به دنبال این شورش ها بسیاری کشته و زخمی و بیشتر از آن بازداشت شدند که این خود شدت اعتراضات را افزایش داد. به دنبال سرکوب این اعتراضات و بازداشت عده ای از مهمترین مخالفان، به طور موقت خیابان ها خالی شد اما این وضعیت دائمی نبود و ما اخیرا دوباره شاهد اعتراضات خیابانی در این کشور بودیم. دولت مادورو علاوه بر تلاش در جهت حفظ آرامش سیاسی در کشور با بحران های دیگری نیز روبه رو است که از جمله مهمترین آنها اوضاع نابسامان اقتصادی کشور است. این اوضاع نابسامان اقتصادی بر مشکلات سیاسی کشور بار شده و روند تحولات را به سمت نامعلومی سوق می دهد. رهبر مخالفان دولت، کاپریلس، دولت، فساد سیستم و مهمتر از همه سیستم اقتصادی کشور را مقصر می داند و خواهان تغییر دولت است و هم چنان مردم را در جهت براندازی دولت مادورو از طریق اعتراضات تحریک می کند. موضوع دیگر که هم برای دولت ونزوئلا و هم برای مخالفان اهمیت ویژه دارد، انتخابات نمایندگان مجلس ملی در سال آینده میباشد؛ این انتخابات صحنه یک رقابت جدی دیگر برای مشروعیت سیاسی دو طرف میباشد. در صورتی که احزاب مخالف دولت بتوانند کرسی های بیشتری را تصرف کنند می توان پیشبینی کرد که کار برای دولت مادورو بیش از پیش سخت خواهد شد. دولت مادورو اگر نتواند بر مشکلات اقتصادی موجود در کشور غلبه کند ادامه راه برای دولت وی بسیار مشکل خواهد به خصوص که کشور قدرتمند و بانفوذ آمریکا به شدت در تلاش است تا دولت مادورو و نگرش چاویستی در این کشور را به زیر بکشد و متحدان خود را در این کشور به قدرت برساند. دولت ونزوئلا تاکنون برای خروج از این وضعیت بحرانی و هدایت کشور به سمت آرامش، با کمک مشاوران کشورهای حامی خود مانند، کوبا، روسیه و چین، اقدامات سیاسی، اقتصادی و امنیتی فراوانی را در دستور کار قرار داده که در برخی حوزهها موفقیتهایی نسبی را کسب کرده است؛ اما وضعیت کشور ونزوئلا تا این لحظه به شرایط تثبیت نرسیده است. مسلما آینده سیاسی کشور ونزوئلا و گروهای سیاسی موجود در آن به اوضاع اقتصادی و رفاه مردم گره خورده است. بنابراین مادورو و حامیان چاویست وی اگر خواهان ادامه حضور در قدرت هستند باید هر چه سریعتر برای مشکلات اقتصادی خود راه چاره ای پیدا کنند در غیر این صورت بعید نیست مجبور به خالی کردن میدان سیاست برای حریف خود باشند. ,
_______________
احمد صبوری نژاد
, احمد صبوری نژاد,
انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه