کیسه دوزی آیینی با بیش از 5 قرن سابقه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مرآت، ماه مبارک رمضان، نهمین ماه از ماه‌های قمری و عزیزترین ماه سال در باور مسلمانان است چرا که رمضان ماه میهمانی خدا، بهار قرآن، ماه عبادت، ماه رحمت و برکت، ماه دوری جستن از گناه و ماه پذیرش توبه و تقرب به درگاه معبود است.

مردم هر گوشه‌ای از این هستی پهناور، گذشته از انجام فرائض مذهبی ویژه رمضان، آداب و سنن خاصی را در این ماه انجام می‌دهند که برپایی این آداب و رسوم ویژه در استان‌ها و مناطق مختلف کشور به نوعی وابسته به تاریخ، فرهنگ و سنت مردمان آن منطقه است.

آداب و رسوم ماه مبارک رمضان یکی از مباحث مهم فرهنگ مردم است که به واسطه قدمت خود، از قداست ویژه ای برخوردار است. متأسفانه در زندگی شهری و ماشینی، بسیاری از این سنت‌های زیبا به بوته فراموشی سپرده شده  و بسیاری دیگر نیز کم رنگ تر شده اند و از آنجا که این رسوم زمینه ساز همبستگی در جامعه به ویژه در میان آحاد ملل مسلمان است، اهمیت فراوانی نیز دارد.

از روستاهای کوچک و قصبه‌ها گرفته تا شهرهای بزرگ،  همه رنگ صیام به خود می‌گیرند و جامه افطاری و سحری به تن می‌کنند، اما آداب و رسوم شهرستان دامغان خود چیزی دیگری است، حلاوت، طراوت و جذابیت دیگری دارد.

سحرخوانی آیینی که کماکان پا برجاست

از زمانی که روستاهای شهرستان دامغان از نعمت برق محروم بودند، سحرخوانان  چند ساعت پیش از اذان صبح  بر روی پشت بام خانه ها و یا مساجد رفته و سحرخوانی می کردند.

در برخی از روستاها سحرخوانان با چوپ و چماغی که در دست داشتند بر درب منازل روستا می کوبیدند و صدا میزدند که (وخی پخته) یعنی زمان پخت است، با این کار زنان روستا بیدار شده و شروع به پخت و آماده کردن غذای سحری می کردند، این آیین دیرینه تا به امروز پا به قوت خود باقی است.

که هدف بیدار کردن زنان برای پخت غذا بوده است و یا یک ساعت مانده به اذان برای صرف غذا با سحرخوانی خود بیدار می کردند که هنوز هم در اکثر روستا های شهرستان دامغان حکم فرما است و مردم این کار را انجام می دهند.

سحر خوانان بعد از بیدار کردن مردم روستا به منازل خود رفته و مشغول خوردن سحری می شدند، برخی از سحرخوانان در هنگام اذان صبح بر پشت بام مسجد رفته و ندای اذان را در روستا طنین انداز می کردند.

کیسه دوزی آیینی با بیش از 5 قرن سابقه

کیسه دوزی آیین 500 ساله ای است که بین مردم شهرستان شاهرود و دامغان مشترک می باشد زنان و دختران دامغانی همزمان با بیست و هفتم ماه مبارک رمضان آیین سنتی کیسه دوزان را در مسجد تاریخانه دامغان برگزار می کنند.

در این روز بانوان، برای برآورده شدن حاجات کیسه ای می دوزند که به کیسه " لعن ابن ملجم" یا کیسه " مراد" معروف است.

در مراسم کیسه دوزان دامغان بانوان کیسه های کوچک رنگی می دوزند و درون آن تعدادی سکه یا برنج قرار می دهند و از کیسه تا ۲۷ ماه مبارک رمضان سال آینده نزد خود نگه داشته و تا سال بعد پول آن را خرج نمی کنند و پس از برگزاری مراسم جدید، از پول داخل کیسه استفاده می کنند.

با روا شدن حاجات از پول و برنج داخل کیسه استفاده می کنند و نان، شیرینی و.. بین مردم توزیع کرده تا در زمان افطار ازآن استفاده کنند. همچنین برخی با روا شدن حاجات خود مقداری پارچه و یا سوزن بین نمازگذاران مسجد پخش می کنند.

برخی زنان مبلغی پول به نیت تشرف به سفرهای مذهبی در این کیسه گذاشته و در طول سال از همین مبلغ برای سفر به اماکن مذهبی و زیارت امامان و معصومین(ع) هزینه می کنند.

مراسم کیسه دوزی بیشتر در مسجد تاریخانه شهرستان دامغان که مسجدی بسیار قدیمی می باشد و شیوه بنای آن به دوران ساسانیان بر می گردد و به عنوان یکی از آثار ملی کشور ایران به ثبت رسیده است، برگزار می شود.

در پایان مراسم کیسه دوزی نماز جماعت در مسجد تاریخانه شهرستان دامغان برگزار می شود.

گره هایی که حاجات را روا می کنند

دعای جوشن کبیر به دعای صد بند معروف است که در شب های ماه مبارک رمضان در مساجد و مکان های مذهبی سطح کشور خوانده می شود.

مردم شهرستان دامغان با خواندن هر بند از دعا و دمیدن بر روی نقل، نبات، خرما و ... آن خوراکی را متبرک کرده و بین مردم با نیت تبرک توزیع می کنند.

همچنین با خواندن هر بند از دعای جوشن کبیر یک گره بر روی نخ می زنند تا این را لا به لای صفحات قرآن نگه می دارند که عمدتا این کار برای بخت گشایی دختران استفاده می شود.

انتهای پیام/