به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از صبریه ، رشد معنوی و تربیت اخلاقی، مستلزم پرورش سالم عواطف کودک است و بخش مهمی از وظیفه و مسئولیت سنگین تربیت فرزند را بر دوش پدر و مادر میگذارد. در این زمینه نیز روایات بسیاری وارد شده است؛ چنان که امام صادق علیه السلام فرمودند:
«إِنَّ اللَّهَ لَیرْحَمُ الْعَبْدَ لِشِدَّةِ حُبِّهِ لِوَلَدِهِ؛ مانا پروردگار، بنده را به دلیل زیادی مهرورزی نسبت به کودک خود میبخشاید.» همچنین از رسول خداصلی الله علیه وآله روایت شده است:
«مَنْ قَبَّلَ وَلَدَهُ کَتَبَ اللَّهُ لَهُ حَسَنَةً وَ مَنْ فَرَّحَهُ فَرَّحَهُ اللَّهُ یوْمَ الْقِیامَةِ؛ ر کس فرزند خود را ببوسد، خدا بر او پاداشی مینویسد و هر کس فرزندش را خوشحال کند، خدا او را در روز رستاخیز شاد میگرداند.»
و در جای دیگری فرمودند:
«أَحِبُّوا الصِّبْیانَ وَ ارْحَمُوهُمْ؛ کودکان را دوست بدارید و به آنان مهرورزی کنید!»
نوشته اند که روزی مردی خدمت پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله رسید و عرض کرد:ای رسول خدا! من ده فرزند دارم، ولی هرگز کودکم را نبوسیدهام. حضرت فرمود: کسی که رحم نکند، [مورد] رحم [واقع] نمیشود.
همچنین داستانهای زیادی از محبت ایشان به کودکان وارد شده است؛ چنان که نوشته اند: روزی پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله مشغول خواندن نماز ظهر [به جماعت] بودند؛ ولی مردم دیدند که پیامبرصلی الله علیه وآله دو رکعت پایانی نماز را سریعتر به جای آوردند (و مستحبات را کنار گذاشتند) . وقتی که نماز تمام شد، مردم با خود گفتند: آیا در اثناء نماز اتفاقی افتاد [که پیامبرصلی الله علیه وآله نماز را سریعتر خواندند] ؟ پیامبرصلی الله علیه وآله پاسخ داد: مگر شما صدای گریه و فریاد کودک را نشنیدید! من نماز را تندتر خواندم تا زودتر آن کودک را آرام سازند.» پیامبرصلی الله علیه وآله حتی گاهی با کودکان بازی میکردند و میفرمودند:
«مَنْ کَانَ عِنْدَهُ صَبِی فَلْیتَصَابَ لَهُ؛ هر کس در نزد او کودکی باشد، باید خود را برای او به کودکی بزند (با او بازی کند) .»
«إِنَّ اللَّهَ لَیرْحَمُ الْعَبْدَ لِشِدَّةِ حُبِّهِ لِوَلَدِهِ؛ مانا پروردگار، بنده را به دلیل زیادی مهرورزی نسبت به کودک خود میبخشاید.» همچنین از رسول خداصلی الله علیه وآله روایت شده است:
«مَنْ قَبَّلَ وَلَدَهُ کَتَبَ اللَّهُ لَهُ حَسَنَةً وَ مَنْ فَرَّحَهُ فَرَّحَهُ اللَّهُ یوْمَ الْقِیامَةِ؛ ر کس فرزند خود را ببوسد، خدا بر او پاداشی مینویسد و هر کس فرزندش را خوشحال کند، خدا او را در روز رستاخیز شاد میگرداند.»
و در جای دیگری فرمودند:
«أَحِبُّوا الصِّبْیانَ وَ ارْحَمُوهُمْ؛ کودکان را دوست بدارید و به آنان مهرورزی کنید!»
نوشته اند که روزی مردی خدمت پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله رسید و عرض کرد:ای رسول خدا! من ده فرزند دارم، ولی هرگز کودکم را نبوسیدهام. حضرت فرمود: کسی که رحم نکند، [مورد] رحم [واقع] نمیشود.
همچنین داستانهای زیادی از محبت ایشان به کودکان وارد شده است؛ چنان که نوشته اند: روزی پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله مشغول خواندن نماز ظهر [به جماعت] بودند؛ ولی مردم دیدند که پیامبرصلی الله علیه وآله دو رکعت پایانی نماز را سریعتر به جای آوردند (و مستحبات را کنار گذاشتند) . وقتی که نماز تمام شد، مردم با خود گفتند: آیا در اثناء نماز اتفاقی افتاد [که پیامبرصلی الله علیه وآله نماز را سریعتر خواندند] ؟ پیامبرصلی الله علیه وآله پاسخ داد: مگر شما صدای گریه و فریاد کودک را نشنیدید! من نماز را تندتر خواندم تا زودتر آن کودک را آرام سازند.» پیامبرصلی الله علیه وآله حتی گاهی با کودکان بازی میکردند و میفرمودند:
«مَنْ کَانَ عِنْدَهُ صَبِی فَلْیتَصَابَ لَهُ؛ هر کس در نزد او کودکی باشد، باید خود را برای او به کودکی بزند (با او بازی کند) .»,
,
,
,
,
,
,
, کودکی ,
با اینکه در اسلام سفارش فراوانی مبنی به اظهار علاقه نسبت به کودکان شده است، اما این مهرورزی و علاقه نباید مصالح واقعی را تحت الشّعاع قرار بدهد، بلکه باید با اظهار محبتِ مهار شده، با کودکان رفتار کرد؛ چرا که در برخی از موارد، باعث فدا شدن مصالح بزرگ تری میشود و یا موجب سوء استفاده کودک و در اصطلاح عامیانه «لوس شدن» او میگردد. باید توجه داشت نوازشهای بدون حدّ و حصر و خارج از حد اعتدال، پیامدهای سوئی را در روان کودک بر جای میگذارد که پر توقّعی، زود رنجی، ضعف در برابر مشکلات، ناامیدی، عقده حقارت، سرخوردگی از اجتماع و بسیاری فشارهای روانی دیگر، زاییده ارتباطات مهرآمیز افراطی با کودک است. امام باقرعلیه السلام در این راستا میفرماید:
«شَرُّ الْآبَاءِ مَنْ دَعَاهُ الْبِرُّ اِلَی الْاِفْرَاطِ وَ شَرُّ الْاَبْنَاءِ مَنْ دَعَاهُ التَّقْصِیرُ اِلَی الْعُقُوقِ؛ بدترین پدران، کسی است که در نیکی کردن [از حدّ اعتدال خارج شود و] به زیاده روی بگراید و بدترین فرزندان، فرزندی است که در اثر کوتاهی پدر و مادر [در انجام وظیفه، کاری کند که] به عاق والدین دچار شود.»
«شَرُّ الْآبَاءِ مَنْ دَعَاهُ الْبِرُّ اِلَی الْاِفْرَاطِ وَ شَرُّ الْاَبْنَاءِ مَنْ دَعَاهُ التَّقْصِیرُ اِلَی الْعُقُوقِ؛ بدترین پدران، کسی است که در نیکی کردن [از حدّ اعتدال خارج شود و] به زیاده روی بگراید و بدترین فرزندان، فرزندی است که در اثر کوتاهی پدر و مادر [در انجام وظیفه، کاری کند که] به عاق والدین دچار شود.»,
, فرزندی,
, ,
انتهای پیام/ج
]
ارسال دیدگاه