یادداشت؛
راز دشواری تشخیص فتنهها
مهمترین مشکل در فتنههای دوران حکومت عدل اسلامی، پیچیدگی و چند وجهی بودن آنهاست که گاهی منجر به حیرت، خطا و حتی سقوط انقلابیهای اسم و رسمدار میشود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از جهانبین نیوز؛ فتنه های نشأت گرفته از معاویه و ایادی او در جامعه زمان امیرالمؤمنین علیه السلام بهترین نمونه و مایه عبرت هستند که هرکدام جمعی از یاران حضرت را دچار شبهه، تردید، انکار و حتی دشمنی کردند؛ لذا حضرت وقتی در برابر پرسش یکی از یاران خود پیرامون سقیفه قرار می گیرند، فتنه معاویه را چنان مهمتر و خطرناک تر می دانند که به او توصیه میکنند: و هَلُمَّ الخَطبَ فی ابنِ ابی سفیان.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, جهانبین نیوز,
کسی که می تواند همسر پیامبر(ص) را سوار بر شتر سرخ و با مشایعت صحابی بزرگی همچون طلحه و زبیر در مقابل علی (علی السلام) قرار دهد و بدینوسیله قدرت تشخیص و مبارزه را حتی از محمد حنفیه بگیرد، کسی که می تواند با ظاهر قرآن در صفّین، پیروزی قریب حق را با ترفند مذاکره، به جنگی غم بار تبدیل و یاران جان برکف او را به خوارج بی رحم و دشمنان او در نهروان مبدّل کند.
کسی که می تواند شورش علیه عثمان را از پشت صحنه بگونه ای طراحی و مدیریت کند که علاوه بر به دست آوردن سرمایه خونخواهی عثمان، امیرالمومنین (علیه السلام) را عامل اصلی قتل خلیفه سوم معرفی نماید در حالی که تنها چهره سرشناس جهان اسلام که هم به مخالفت جدی با شورشیان پرداخت و هم تا لحظه آخر به دفاع از عثمان، فقط علی بن ابی طالب علیه السام بود.
تا جایی که از سویی در نامه به مردم کوفه می نویسد همانا شما را از کار عثمان چنان خبر بدهم که شنیدنش همانند دیدنش باشد؛ مردم بر عثمان عیب گرفتند و من تنها کسی از مهاجران بودم که او را به جلب رضایت مردم واداشته و کمتر به سرزنش او زبان گشودم .
اما طلحه و زبیر کمترین کارشان آن بود که بر او یورش بردند و او را رنجاندند. عایشه نیز ناگهان بر او خشم گرفت... و از سویی دیگر به ابن عباس می فرماید: والله لَقَد دفَعتُ عنه حتّی خَشیتُ أن أکونَ آثِماً; بخدا سوگند آن قدر از عثمان دفاع کردم که ترسیدم گنهکار محسوب شوم!
اما دردآور این است که در فتنه های پیچیده و تو درتویی که علیه امیرالمومنین علیه السلام طراحی و اجرا میشود، هواداران و دوستدارانش به دلیل ضعف بصیرت و دانش، دچار تردید نسبت به حقانیت امام و صحت مواضع و تصمیمات ایشان می شوند. قصه پرغصهای که هم در ماجرای انتخاب عثمان در شورای شش نفره منصوب از طرف خلیفه دوم رخ داد و هم در ماجرای جمل و نهروان.
اینکه آیا علی علیه السلام حضور و عضویت در شورای شش نفره را بپذیرد یا نه؟ در صورت حضور آیا پیشنهاد عبدالرحمن بن عوف مبنی بر شرط التزام مولی بر تبعیت از سیره دو خلیفه گذشته در صورت رأی آوردن را قبول کند یا نه؟ بعد از امتناع از پذیرش این بدعت و رأی نیاوردن آیا علیه این تقلب بزرگ افشاگری و شورش نماید یا سکوت پیشه کند؟ و اینکه در ماجاری شورش عمومی علیه عثمان که علی الظاهر ریشه اش ظلم و اجحاف و فامیل بازی و... بود،با شورشیان همکاری کند یا از عثمان دفاع کند و یا لااقل بی طرفی پیشه نماید و دخالتی ننماید؟
از آنجا که برخی از انقلابی ها همواره مواضع و تصمیمات ولیّ خود را تا زمانی که با فهم و خواست آنها تطبیق می کند، می پذیرند و تحسین می کنند ولی به محض آن که موضعی از رهبری با درک و تحلیل و میل آنها سازگار نبود،دچار تردید شده در بهترین حال آن موضع را حمل بر مظلومیت و دست بسته بودن رهبر می کنند و برخی حتی تخطئه کرده و از حمایت و اطاعت او خارج می شوند.
باید مراقب این بُعد از فتنه ها که ظاهراَ در آستانه ظهور و فروپاشی کامل نظام سلطه عمیقتر و پیچیده تر هم می شود،بود. ألا لایَحمِلُ هذا العَلَمَ إلاّ أهلُ البَصَرِ و الصَّبرِ والعِلمِ بِمَوضِعِ الحقّ
انتهای پیام/
کسی که می تواند همسر پیامبر(ص) را سوار بر شتر سرخ و با مشایعت صحابی بزرگی همچون طلحه و زبیر در مقابل علی (علی السلام) قرار دهد و بدینوسیله قدرت تشخیص و مبارزه را حتی از محمد حنفیه بگیرد، کسی که می تواند با ظاهر قرآن در صفّین، پیروزی قریب حق را با ترفند مذاکره، به جنگی غم بار تبدیل و یاران جان برکف او را به خوارج بی رحم و دشمنان او در نهروان مبدّل کند.
,
کسی که می تواند شورش علیه عثمان را از پشت صحنه بگونه ای طراحی و مدیریت کند که علاوه بر به دست آوردن سرمایه خونخواهی عثمان، امیرالمومنین (علیه السلام) را عامل اصلی قتل خلیفه سوم معرفی نماید در حالی که تنها چهره سرشناس جهان اسلام که هم به مخالفت جدی با شورشیان پرداخت و هم تا لحظه آخر به دفاع از عثمان، فقط علی بن ابی طالب علیه السام بود.
,
تا جایی که از سویی در نامه به مردم کوفه می نویسد همانا شما را از کار عثمان چنان خبر بدهم که شنیدنش همانند دیدنش باشد؛ مردم بر عثمان عیب گرفتند و من تنها کسی از مهاجران بودم که او را به جلب رضایت مردم واداشته و کمتر به سرزنش او زبان گشودم .
, اما طلحه و زبیر کمترین کارشان آن بود که بر او یورش بردند و او را رنجاندند. عایشه نیز ناگهان بر او خشم گرفت... و از سویی دیگر به ابن عباس می فرماید: والله لَقَد دفَعتُ عنه حتّی خَشیتُ أن أکونَ آثِماً; بخدا سوگند آن قدر از عثمان دفاع کردم که ترسیدم گنهکار محسوب شوم!
اما دردآور این است که در فتنه های پیچیده و تو درتویی که علیه امیرالمومنین علیه السلام طراحی و اجرا میشود، هواداران و دوستدارانش به دلیل ضعف بصیرت و دانش، دچار تردید نسبت به حقانیت امام و صحت مواضع و تصمیمات ایشان می شوند. قصه پرغصهای که هم در ماجرای انتخاب عثمان در شورای شش نفره منصوب از طرف خلیفه دوم رخ داد و هم در ماجرای جمل و نهروان.
اینکه آیا علی علیه السلام حضور و عضویت در شورای شش نفره را بپذیرد یا نه؟ در صورت حضور آیا پیشنهاد عبدالرحمن بن عوف مبنی بر شرط التزام مولی بر تبعیت از سیره دو خلیفه گذشته در صورت رأی آوردن را قبول کند یا نه؟ بعد از امتناع از پذیرش این بدعت و رأی نیاوردن آیا علیه این تقلب بزرگ افشاگری و شورش نماید یا سکوت پیشه کند؟ و اینکه در ماجاری شورش عمومی علیه عثمان که علی الظاهر ریشه اش ظلم و اجحاف و فامیل بازی و... بود،با شورشیان همکاری کند یا از عثمان دفاع کند و یا لااقل بی طرفی پیشه نماید و دخالتی ننماید؟
از آنجا که برخی از انقلابی ها همواره مواضع و تصمیمات ولیّ خود را تا زمانی که با فهم و خواست آنها تطبیق می کند، می پذیرند و تحسین می کنند ولی به محض آن که موضعی از رهبری با درک و تحلیل و میل آنها سازگار نبود،دچار تردید شده در بهترین حال آن موضع را حمل بر مظلومیت و دست بسته بودن رهبر می کنند و برخی حتی تخطئه کرده و از حمایت و اطاعت او خارج می شوند.
,
,
,
,
,
,
,
باید مراقب این بُعد از فتنه ها که ظاهراَ در آستانه ظهور و فروپاشی کامل نظام سلطه عمیقتر و پیچیده تر هم می شود،بود. ألا لایَحمِلُ هذا العَلَمَ إلاّ أهلُ البَصَرِ و الصَّبرِ والعِلمِ بِمَوضِعِ الحقّ
انتهای پیام/
,
,
]
ارسال دیدگاه