یادداشت؛
کردستان در مسیر کدام توسعه!؟
جای سؤال است که چرا مسئولان استان کردستان اصرار به استفاده از کلمه توسعه برای شنیده شدن صدای صوت قطار را دارند، بکار بردن کلمه توسعه برای استانی که در شاخص های ابتدایی رشد هنوز مانده است واقعا جای سوال دارد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به گزارش کُردتودی، صدای سوت قطار مجددا رسانه ای شده و قرار بر این است که در پایان تابستان 1400 صدای آن را مردم استان کردستان بشنوند فارغ از تأثیری که این زیرساخت شاید بتواند در روند رشد استان داشته باشد اما سوال اصلی اینجاست که چرا مسئولان استانی اصرار به استفاده از کلمه توسعه برای این رخداد را دارند، بکار بردن کلمه توسعه برای استانی که در شاخص های ابتدایی رشد هنوز مانده است واقعا جای سوال دارد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, کُردتودی,لازم است در اینجا تعریفی از توسعه و زیرشاخص های توسعه داشت، شاید که دیدگاه مسئولان استانی برای بکار بردن اصطلاح توسعه در رابطه با روند توسعه یافتگی استان تغییر کند «توسعه مفهومی کلی، پیچیده و شامل ابعاد اقتصادی همراه با ابعاد اجتماعی– سیاسی و مدیریتی است. همزمان شاخص هایی مانند تغذیه، آموزش، بهداشت، تغییرات اجتماعی، اصلاحات ارضی، توسعه اجتماعی، کاهش نابرابری ها در توزیـع منابع به عنوان عوامل اصلی دستیابی به توسعه مطرح است».
اما فارغ از این مباحث در اینجا لازم است به نکته مهمی اشاره کرد، اینکه بهتر نیست در تعریف پروژه ها ابتدا نیازسنجی و اولویت بندی را لحاظ کنیم؟! خوشبختانه در این رابطه تیم مدیریتی حاضر در استان قریب به اتفاق بومی استانند و می بایست این مهم را خیلی بهتر درک کنند که آنچه اولویت امروز استان در رابطه با زیرساخت های حمل و نقلی است، جاده های غیر استاندارد استان است که به قتلگاه جوانان این استان بدل شده است، نه ریل قطار...
نمی توان منکر دیدگاه بلند مدت در تعریف پروژه ها برای مناطق و استان ها شد لکن بهتر است واقع بین باشیم و گرفتار سراب نشویم چرا که استان کردستان در حال حاضر پتانسیل تعریف پروژه های بلند مدت را ندارد(بخش عمده این وضعیت را در عدم قدرت چانه زنی کافی مسئولان استان با مدیران ارشد کشوری در مرکز باید جست) اگر که این توانمندی را دارا بود کریدور شمال غرب-جنوب غرب معروف به کریدور توسعه غرب می بایست تا به الان و بعد از حدود بیست و اندی سال به سرانجام می رسید امید است که قطار توسعه هم به سرانجامی همچون سرانجام این پروژه بدل نگردد. لذا بهتر بود تیم تدبیر و امید در طول تقریبا این 90 ماه مسئولیت، راهبردهای کوتاه مدت و نهایتا میان مدت در راستای برنامه های بلند مدت کشوری را سرلوحه کار خود قرار می دادند. نکته بعدی اینکه در نظام های مدیریتی و برنامه ریزی معمولا برای مناطق (منظور از منطقه استان است) یک پروژه را تا آخر به سرانجام می رسانند سپس پروژه ای دیگر را برای آن مناطق تعریف می کنند با این رویکرد نقاط قوت،ضعف،فرصت و تهدید پروژه مذکور را کاملا آنالیز می کنند یعنی به نوعی آسیب شناسی جامع انجام می گیرد تا در پروژه های بعدی میزان خطا کم شود نکته بعدی که اتخاذ این نوع دیدگاه را تبیین می کند این است که مشکل تأمین بودجه و ناتوانی در مدیریت صحیح چند پروژه استانی به طور همزمان به لحاظ مراحل اجرایی و زمان دقیق افتتاح و نهایتا تعلل در ورود به چرخه خدمت رسانی در این پروژه ها رخ نخواهد داد.
سخن آخر: بهتر نبود مطالبه اصلی تان از وزیر محترم راه و شهرسازی اتمام پروژه های جاده ای در محورهای مواصلاتی درون استانی می بود تا شاهد مرگ کمتر جوانانمان در جاده های غیر استاندارد استان باشیم، نه سراب قطار که تا بدین لحظه آینده مبهمی از آن در ذهن ها تداعی می شود...
کنعان صالحی
انتهای پیام/
لازم است در اینجا تعریفی از توسعه و زیرشاخص های توسعه داشت، شاید که دیدگاه مسئولان استانی برای بکار بردن اصطلاح توسعه در رابطه با روند توسعه یافتگی استان تغییر کند «توسعه مفهومی کلی، پیچیده و شامل ابعاد اقتصادی همراه با ابعاد اجتماعی– سیاسی و مدیریتی است. همزمان شاخص هایی مانند تغذیه، آموزش، بهداشت، تغییرات اجتماعی، اصلاحات ارضی، توسعه اجتماعی، کاهش نابرابری ها در توزیـع منابع به عنوان عوامل اصلی دستیابی به توسعه مطرح است».
,اما فارغ از این مباحث در اینجا لازم است به نکته مهمی اشاره کرد، اینکه بهتر نیست در تعریف پروژه ها ابتدا نیازسنجی و اولویت بندی را لحاظ کنیم؟! خوشبختانه در این رابطه تیم مدیریتی حاضر در استان قریب به اتفاق بومی استانند و می بایست این مهم را خیلی بهتر درک کنند که آنچه اولویت امروز استان در رابطه با زیرساخت های حمل و نقلی است، جاده های غیر استاندارد استان است که به قتلگاه جوانان این استان بدل شده است، نه ریل قطار...
,نمی توان منکر دیدگاه بلند مدت در تعریف پروژه ها برای مناطق و استان ها شد لکن بهتر است واقع بین باشیم و گرفتار سراب نشویم چرا که استان کردستان در حال حاضر پتانسیل تعریف پروژه های بلند مدت را ندارد(بخش عمده این وضعیت را در عدم قدرت چانه زنی کافی مسئولان استان با مدیران ارشد کشوری در مرکز باید جست) اگر که این توانمندی را دارا بود کریدور شمال غرب-جنوب غرب معروف به کریدور توسعه غرب می بایست تا به الان و بعد از حدود بیست و اندی سال به سرانجام می رسید امید است که قطار توسعه هم به سرانجامی همچون سرانجام این پروژه بدل نگردد. لذا بهتر بود تیم تدبیر و امید در طول تقریبا این 90 ماه مسئولیت، راهبردهای کوتاه مدت و نهایتا میان مدت در راستای برنامه های بلند مدت کشوری را سرلوحه کار خود قرار می دادند. نکته بعدی اینکه در نظام های مدیریتی و برنامه ریزی معمولا برای مناطق (منظور از منطقه استان است) یک پروژه را تا آخر به سرانجام می رسانند سپس پروژه ای دیگر را برای آن مناطق تعریف می کنند با این رویکرد نقاط قوت،ضعف،فرصت و تهدید پروژه مذکور را کاملا آنالیز می کنند یعنی به نوعی آسیب شناسی جامع انجام می گیرد تا در پروژه های بعدی میزان خطا کم شود نکته بعدی که اتخاذ این نوع دیدگاه را تبیین می کند این است که مشکل تأمین بودجه و ناتوانی در مدیریت صحیح چند پروژه استانی به طور همزمان به لحاظ مراحل اجرایی و زمان دقیق افتتاح و نهایتا تعلل در ورود به چرخه خدمت رسانی در این پروژه ها رخ نخواهد داد.
,سخن آخر: بهتر نبود مطالبه اصلی تان از وزیر محترم راه و شهرسازی اتمام پروژه های جاده ای در محورهای مواصلاتی درون استانی می بود تا شاهد مرگ کمتر جوانانمان در جاده های غیر استاندارد استان باشیم، نه سراب قطار که تا بدین لحظه آینده مبهمی از آن در ذهن ها تداعی می شود...
,کنعان صالحی
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه