بیماری خاموشی که ایران را فرا گرفته است
با وجود هشدار نسبت به اینکه ٤٠ درصد از بیماران دیالیزی به علت ابتلا به دیابت به جاده دیالیز رسیدهاند، افزایش تعداد مبتلایان نارسایی حاد کلیه در حالی از سوی شهروندان نادیده گرفته میشود که عوارض این افزایش که بیش از محاسبه تعداد بیماران آسیبزاست، به نگرانی جدی برای نظام سلامت تبدیل شده است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، آخرین گزارش وزارت بهداشت از وجود حدود ٢٥ هزار بیمار دیالیزی در کشور خبر داده است. چندی قبل هم خبری به نقل از معاون درمان وزارت بهداشت منتشر شد که از افزایش تعداد بیماران کلیوی ابراز نگرانی میکرد و هشدار میداد که در صورت تداوم بیتوجهی شهروندان به سلامت فردی و ادامه روند سبک زندگی ناسالم، تا ١٠ سال آینده یک سوم مهمانان تختهای بیمارستانی کشور، بیماران دیالیزی خواهند بود.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,
به گزارش اعتماد، نرخ افزایش تعداد بیماران نارسایی حاد کلیه در ایران حتی از آمار جهانی هم فراتر رفته و در حالی که آمار جهانی از افزایش ١٥ الی ١٧ درصدی تعداد این بیماران در کشورها میگوید، نتیجه بررسیهای انجمن خیریه حمایت از بیماران کلیوی حکایت از افزایش ١٧ الی ٢٠ درصدی این بیماران در ایران دارد و هشدار میدهد که سالانه ٣ الی ٥ هزار نفر به جمع بیماران دچار نارسایی حاد کلیه اضافه میشود.
عضو هیات امنای این انجمن هم هشدار میدهد که تعداد بیماران مبتلا به نارسایی حاد کلیه در آینده نهچندان دور و حداکثر تا ٥ سال آینده به بیش از دو برابر افزایش خواهد یافت.
در حالی که بنا بر گزارش این انجمن هماکنون ٥ الی ٩ میلیون بیمار مبتلا به دیابت (که بیش از نیمی از آنها هم از بیماری خود مطلع نیستند) و بیش از ١٠ بیمار مبتلا به پرفشاری خون از مستعدترین افراد برای ابتلا به نارسایی حاد کلیه هستند، داریوش آرمان میگوید که تعداد اندکی هم به دلیل ژنتیک و ابتلا به کلیه پلی کیستیک گرفتار نارسایی حاد کلیه میشوند اما تعداد این افراد در مقابل مبتلایان دیابت و پرفشاری خون و چاقی آنقدر اندک است که باید همچنان وزن کفه ترازو را به سمت بیمارانی غیر از مبتلایان کلیه پلیکیستیک سنگین دید.
نگرانی متولیان سلامت از تعداد رو به افزایش بیماران کلیوی و نیازمند دیالیز بیشتر از این بابت تشدید شده که با وجود هشدارهای مکرر درباره لزوم کنترل عوامل خطر ساز سلامت، شاهد بیتوجهی مردم به معاینات و آزمایشهای ادواری و مستمر برای رصد این عوامل هستند. معاون بهداشت وزارت بهداشت در هر مناسبتی تلاش میکند با اعلام آمار درباره بیماران مبتلا به چاقی و پرفشاری خون و دیابت، زنگ خطر را در گوش مردم به صدا در بیاورد اما ظاهرا صدای این زنگ در هیاهوی سایه انداخته بر سر شهرها و روستاهایی که در موج زندگی صنعتی گرفتار شدهاند شنیده نمیشود.
با وجود هشدار نسبت به اینکه ٤٠ درصد از بیماران دیالیزی به علت ابتلا به دیابت به جاده دیالیز رسیدهاند، افزایش تعداد مبتلایان نارسایی حاد کلیه در حالی از سوی شهروندان نادیده گرفته میشود که عوارض این افزایش که بیش از محاسبه تعداد بیماران آسیبزاست، به نگرانی جدی برای نظام سلامت تبدیل شده است. کمبود دستگاههای دیالیز به علت گرانی قیمت دستگاهها و ناتوانی بخش خصوصی و دولتی از به روز کردن تعداد موجود دستگاههای دیالیز که عموما با عمر ٢٠ الی ٢٥ ساله گرفتار فرسودگی و کهنسالی شدهاند، ممنوعیت و ایجاد موانع بر سر راه واردات دستگاههای دیالیز طی سالهای گذشته، کمبود تجهیزات مصرفی بیماران دیالیزی و هزینههایی که دیالیز بر دوش دولت و جامعه و نظام سلامت تحمیل میکند بیش از آنکه تعداد بیماران دیالیزی، چقدر و تا چه زمان دچار افزایش تصاعدی خواهد شد نگرانکننده است.
آرمان در گفتوگو با «اعتماد» در نگاه اجمالی به وضعیت موجود تختهای دیالیز و ضمن هشدار نسبت به کمبود جدی ٢ الی ٣ هزار دستگاه دیالیز و لزوم تامین فوری، آن هم صرفا برای رسیدن به یک استاندارد حداقلی میگوید: «در خوشبینانهترین حالت باید به ازای دو بیمار دیالیزی، یک دستگاه فعال باشد که در حال حاضر فقط حدود ٣ هزار و ٥٠٠ دستگاه دیالیز در کشور فعال است که هر کدام دو الی ٣ شیفت کار میکند. اگر قایل به محاسبه تعداد دستگاه به ازای بیمار باشیم، این تعداد دستگاه برای ٢٥ هزار بیمار دیالیزی در واقع بیش از دو برابر ظرفیت و توان خود در حال فعالیت است که حتما کیفیت دیالیز از این حجم بالای فعالیت متاثر خواهد شد. به خصوص که این دستگاهها طی سالهای گذشته هم بازسازی یا نوسازی نشده و این عامل هم در کیفیت دیالیز موثر است. تا قبل از سال ٨٨ قیمت هر دستگاه دیالیز حدود ٥ میلیون تومان بود اما در فاصله سالهای ٨٨ تا ٩٢، قیمت دستگاهها به ٥٠ الی ٧٠ میلیون تومان افزایش یافت و این جهش چند برابری ضمن تشدید تحریمها هم عامل دیگری بود که کمبود دستگاه دیالیز حتی توسط نیکوکاران هم قابل جبران نباشد. البته دولت وقت هم برای جبران کمبود دستگاههای دیالیز قدمی برنداشت چنانکه بنا به اذعان مسوولان اجرایی وقت وزارت بهداشت، اعتبار ویژه هم در اختیار مسوولان قرار گرفت اما این اعتبارات به جای پرداخت برای خرید دستگاه دیالیز به مصارفی همچون پرداخت حقوق معوقه و حل سایر مشکلات اعتباری رسید.»رایگان بودن دیالیز برای تمام بیماران در تمام مراکز درمان دولتی، خصوصی و خیریه و پوشش بیمهیی صددرصد برای دیالیز در حالی یک اتفاق مثبت تلقی میشود که از سال ٦٥ اعزام بیماران کلیوی نیازمند پیوند کلیه به خارج از کشور هم متوقف شده و علت این اتفاق، پیشرفت دانش پیوند در کشور بوده که به صرفه جویی قابل توجه ارزی و اقتصادی برای دولت و خانواده بیماران منجر شده است. با این حال به گفته معاون ارتباطات و امور بینالملل انجمن خیریه حمایت از بیماران کلیوی، در حالی که هر بیمار دیالیزی باید ٣ بار در هفته و هر بار به مدت ٥ ساعت زیر دستگاه دیالیز باشد، هر بار دیالیز برای دولت حدود ٣٠٠ هزار تومان هزینه ایجاد میکند. با این حال فقدان مرکز تخصصی درمان بیماریهای کلیوی یکی از مشکلاتی است که میتواند روند درمان، مراجعه و پیگیری بیماران را ناتمام بگذارد آن هم در حالی که از سالها قبل، ایجاد مراکز تخصصی برای بیماریهای قلب و عروق، چشم، ریه و سرطان به یکی از الزامات نظام سلامت تبدیل شده است.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/ط
]
ارسال دیدگاه