اشتغال، بزرگترین دغدغه دانشجویان کردستانی

 به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آفتاب دل، اگر قشر دانشجو را پویاترین گروه در جامعه ندانیم لااقل می توان گفت این قشر در موضوع های مختلف و در عرصه های گوناگون همواره پیگیر و فعال هستند ، دانشجویان در هر زمینه ای اظهار نظر می کنند که البته این خصلت قاطع سنی آنها و متناسب با شرایط و روحیه ی آنهاست .
به میان یکی از دانشگاه های کردستان رفتیم تا مهمترین مسائل و مشکلات موجود در جامعه را از زبان آنان بپرسیم و از راهکارهای این قشر مطلع شویم .
همه چیز از ورود دانشجو به دانشگاه شروع می شود . اضطراب امتحان، نمره قبولی، مشروط شدن، ازدواج دانشجویی، کار دانشگاهی و در آخر بیکار ماندن، اینها دغدغه یک دانشجوست . او همیشه می ترسد که وقتی از این چاردیواری، یعنی دانشگاه بیرون برود، چه کند؟ آیا زنده بماند تا زندگی کند یا زندگی کند تا زنده بماند؟
بیکاری دانشجویان یکی از بزرگترین مشکلات جوامع در حال توسعه است که در آینده ای نه چندان دور آبستن حوادث ناگوار و تلخی خواهد بود.
فرد از سن هفت سالگی وارد پروسه ی تحصیل می شود و پس از گذراندن دوره دبیرستان یک فارغ التحصیل دانش آموز لقب می گیرد. پس از این دوره وارد دانشگاه شده و حدود 4  تا 6 سال جهت دریافت مدرک لیسانس یا فوق لیسانس درس می خواند و نهایتا یک دانش آموخته کارشناسی یا کارشناسی ارشد شناخته می شود.

دانشجو از بیکاری می ترسد
مریم امین زاده دانشجوی کارشناسی ارشد رشته ی عربی در گفتگو با خبرنگار آفتاب دل می گوید: به خصوص دانشجویان مسئله بیکاری است و این باعث می شود که یک دانشجو بیشتر از آن که به تحصیل بپردازد، به مشکلاتی که بر سر راه خود می بیند، بیاندیشد و هر مشکل دیگری برای دانشجو با توجه به شرایط زمانی و خصوصیات خود دانشجو حاد می باشد و این مشکل باعث شده است که به هر کس که می رسی و از او علت ادامه تحصیل ندادن را می پرسی، با کمال افسردگی می گوید: آنهایی که رفته اند، چه کار کرده اند . هر چند که ما دانشگاه را فقط محل کسب نمی دانیم که از راه علم کار پیدا کنیم و این مشکل است که ما سال هاست با آن روبه رو هستیم که دشمنان این را برای ما به وجود آورده اند و ما را مصرفی بار آورده اند و این همه مشکلات باعث می شود یک دانشجو به دنبال فقط کار باشد .

نبود آینده دانشجو را از درس زده می کند
یکی دیگر از دانشجویان سنندجی اظهار می کند: نبود آینده شغلی و فرصت کاری است که فرد را به جای علاقه مندی به درس زده می کند.ضمنا در حالت خوشبینانه در بین دانشجویان یک فرار به جلو وجود دارد و آن این است که فرد 4 سال درس می خواند و لیسانس می گیرد، پس از آن به بازار کار مراجعه می کند و با خود می گوید عجب وضع غم انگیز نابهنجاری.
این دانشجوی مهندسی کشاورزی ادامه داد: بعد دوباره به این نتیجه می رسد که یک رده دیگر ترقی کند و ادامه تحصیل دهد تا در مقطع تحصیلات تکمیلی مدرک کارشناسی ارشد بگیرد ، پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد دوباره به بازار کار مراجعه می کند و متوجه می شود که خبری نیست و یک درجه بیشتر میخواند و با کلی هزینه دکتر می شود با برگشتن به بازار کار میبیند اوضاع غم انگیز تر شده و هر فرد در شغلی است که هیچ ربطی به دانش  و تخصص ندارد و یا در هجوم انبوه بی سوادان با آتیه در مقابل با سوادان بی آتیه قرار می گیرد که خود جای درنگ و تامل دارد.

ای کاش با مدرک دیپلم وارد بازار کار می شدم
آرمان 22 ساله کارشناس بهداشت محیط می گوید: درس خواندنم هیچ فایده ای نداشت الان در بازار کار حیرانم ، احساس می کنم بی مصرفم و به هیچ دردی نمی خورم، ای کاش با مدرک دیپلم وارد بازار کار می شدم الان سرمایه ای بهم زده بودم، با درس خواندن عمرم هدر شد و از این بابت برای خودم متاسفم .
وی گفت: درس خواندن برایم خیلی لذت بخش بود ، وقتی درس می خواندم انگار در یک مهمانی فامیلی حضور دارم ، اصلا گذر زمان را احساس نمی کردم ، نمره هایم همه 19 یا 20 بود ولی چه فایده الان از آن همه درس خواند هیچ چیز یادم نمانده اگر شاگرد خیاطی می شدم و بعد به بازار کار می رفتم فکر می کنم مفید تر بودم.
سیران اما دانش‌آموخته مهندسی کشاورزی است که هنوز بعد از یک‌سال فارغ‌التحصیلی دنبال شغل مناسب می‌گردد، می‌گوید: در یک شرکت خصوصی منشی هستم، مهندس کشاورزی یعنی همین!
دانشجویان در هر جامعه ای نمادی از روشنفکری و فرهیختگی هستند و دغدغه ها و مطالبات آنها به نوعی مطالبات اکثریت اقشار جامعه است که باید مسئولان به آنها رسیدگی کنند .

انتهای پیام/پ