تضاد تحریم های جدید با اصل حسن نیت در توافق ژنو
دولت ایالات متحده امریکا از زمان توافق موقت ژنو در مورد برنامه هسته ای ایران درآذرماه 92 که به «توافق هسته ای ژنو» نیز مشهور است تا کنون در چندین بار اقدام به اعمال تحریم علیه جمهوری اسلامی ایران کرده است. این تحریم ها که با عنوان «به روز رسانی لیست تحریم شوندگان» معرفی شده است، افراد و شرکت هایی را هدف قرار داده که به زعم امریکا به نحوی در پیشبرد برنامه هسته ای ایران دخیل بوده است و از مقررات تحریم ایران سرپیچی کرده اند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از اترک نیوز: در آخرین دور تحریم ها، وزارت خزانه داری امریکا اقدام به اعمال تحریم علیه 9 شخصیت و شرکت ایرانی به بهانه نقض حقوق بشر و تلاش برای دور زدن تحریم های امریکا علیه برنامه هسته ای ایران کرد. این وزارت خانه اعلام کرد که اگرچه از اعمال تحریم های جدید در جریان مذاکرات حمایت نمی کند، اما تاکید داشته که به اجرای تحریم های موجود ادامه می دهد. افراد و شرکت هایی که مشمول تحریم های جدید وزارت خزانه داری امریکا شده اند دربرگیرنده دو شرکت نرم افزاری، چهار ایرانی مقیم خارج از کشور، یک تبعه افغانی، یک شرکت مستقر در دبی و یک مقام بانک آسیا می شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, اترک نیوز: ,
بر اساس توافق ژنو که به منظور رسیدن به یک راه حل جامع بلند مدت و مورد توافق طرفین و با هدف تضمین صلح آمیز بودن برنامه هسته ای ایران به امضا رسید، ایران با تسهیل نمودن نظارت آژانس بر تاسیسات خود، برنامه هسته ای خود را به شکلی محدود ادامه می دهد و طرف غربی، بخشی از تحریم های وضع شده را تعلیق می کند و از وضع تحریم های جدید در هر شکلی خودداری خواهد کرد. اما آنچه مشهور است وضع تحریم های جدید با توافق ژنو منافات دارد و علی رغم واکنش و اعتراض ایران نسبت به این اقدام خصمانه، طرف غربی تحریم های خود را تحت عنوان «تحریم جدید» نمی پذیرد و این به تفسیر لفظی طرف غربی از توافق ژنو بر می گردد.
طرفین قرار داد ژنو و در راس آنها امریکا قرار دادن نام افراد و شرکت ها جدید در لیست تحریم های قبلی را تحت عنوان «به روز رسانی» تفسیر می کند و این عمل را اقدامی جهت تداوم تحریم هایی می داند که هنوز لغو نشده اند.
اگرچه تحریم به عنوان ابزاری برای تنبیه کشورهای دیگر از سوی امریکا جهت وادار نمودن به انجام و یا عدم انجام عملی در سیاست خارجی این کشور همواره جایگاه خاصی داشته است ولی نتایج آن گاهی با آنچه که امریکا به دنبال آن است فاصله دارد.
نخستین تحریم علیه ایران پس از واقعه اشغال لانه جاسوسی در زمان انقلاب اعمال شد و بعدها در ماجرای پرونده هسته ای ایران شدت بیشتری به خود گرفت. اعمال تحریم های جدید در حین مذاکرات هسته ای نیز گویای این امر است که امریکا از ابزار زور در کنار دیپلماسی استفاده می کند و چه در شرایط تخاصم و چه در حالت مذاکره از این ابزار بهره گرفته است که به نام سیاست چماق و هویچ، معروف است.
با این حال، با وجود این سیاست امریکایی ،اگر ابزار تحریم در مورد ایران راهگشا بود می توانست مانع دستیابی ایران به برنامه صلح آمیز هسته ای شود؛ اما آنچه مشاهده می شود این است که در طی این سال ها چرخه غنی سازی و برنامه هسته ای ایران متوقف نشده است و امریکایی ها مجبور شدند تا حق غنی سازی ایران را بپذیرند.
شکست سیاست های تنبیهی و به نتیجه نرسیدن تحریم های امریکا در مورد برنامه هسته ای ایران موجب شد تا امریکا، رو به مذاکره با ایران بیاورند. جمهوری اسلامی ایران نیز برای جلب اعتماد جهانیان به نسبت صلح آمیز بودن برنامه هسته ای خود و تداوم پیشرفت در مسیر به حق خود پای میز مذاکره با کشورهای گروه 1+5 نشست تا از حق مسلم خود دفاع کند و بر اساس اصل حسن نیت دو طرف تلاش خود را به کار ببرند تا به نتیجه مورد نظر برسند.
اما تحریم های جدیدامریکا با این اصل حسن نیت در مذاکرات در تناقض است به طوری که واکنش جمهوری اسلامی ایران را نیز در پی داشت و افخم، سخنگوی وزارت امور خارجه در پاسخ به تحریم های جدید اعلام کرد که چنین اقدامی تاثیری بر اراده دولت ایران در قبال وظایف خود در برابر ملت ایران ندارد و ما تلاش های خود را برای برآورده ساختن نیازهای صنعتی و تجاری با استفاده از تمامی امکانات ادامه می دهیم.
در شرایطی که مذاکرات میان جمهوری اسلامی ایران و شش کشور قدرتمند برای رسیدن به توافقی جامع در جریان است، چنین اقدامی از سوی امریکا، اهداف این کشور در مذاکرات را زیر سوال می برد و با روح حاکم بر توافق ژنو در تضاد قرار می گیرد.
وضعیت داخلی امریکا و شکست سیاسی دموکرات ها از جمهوری خواهان و نامساعد بودن شرایط برای دولت اوباما به دلیل حجم فشار و انتقادی که از دولت وی در مذاکره با ایران شده است موجب شده تا وزارت خزانه داری این کشور در حالی که جریان مذاکرات در راستای دستیابی به توافق ادامه دارد دست به چنین حرکتی بزند.
فشار جمهوری خواهان بر دولت اوباما را می توان در سخنان مارکو روبیو، سناتور جمهوری خواه ایالت فلوریدا که دارای مواضع ضد ایرانی افراطی است مشاهده کرد. وی عنوان کرده بود که اکثریت جمهوری خواه کنگره تمام تلاش خود را به کار می گیرند تا تحریم های بیشتر علیه ایران اعمال شود و در کنگره جدید تلاش خواهیم کرد تا اوباما را ملزم کنیم که هرگونه توافقی با ایران را به تصویب کنگره برساند و موضوع تحریم های ایران اولویت مجلس سنای جدید خواهد بود.
اما در شرایطی که طرفین نیازمند برقراری آرامش در فضای گفت و گو ها و اتخاذ اراده سیاسی جهت نیل به توافق هستند، استفاده از ابزار غیر مشروع تحریم به عنوان یک مانع عمل کرده و نقش تخریب کننده را ایفا می کند.
تاریخ جمهوری اسلامی ایران ثابت کرده است که تمسک جستن به تحریم به عنوان اهرم فشار جهت کوتاه آمدن از خواسته های خود و تن دادن به شرایط مورد نظر امریکایی ها در مذاکرات، نه تنها موجب کوتاه آمدن ایران در برابر خواسته های غرب نمی شود، بلکه ضمن اینکه نیات واقعی، عدم اعتماد و سنگ اندازی امریکایی ها در مسیر مسالمت آمیز مذاکرات را برای جهانیان به اثبات می رساند، همچنین موجب می گردد تا ایران مصمم تر از قبل به برنامه هسته ای خود ادامه دهد و این معنایی جز شکست برای امریکا و دولت اوباما ندارد.
حمید رشیدی/ کارشناس ارشد مطالعات امریکا
بر اساس توافق ژنو که به منظور رسیدن به یک راه حل جامع بلند مدت و مورد توافق طرفین و با هدف تضمین صلح آمیز بودن برنامه هسته ای ایران به امضا رسید، ایران با تسهیل نمودن نظارت آژانس بر تاسیسات خود، برنامه هسته ای خود را به شکلی محدود ادامه می دهد و طرف غربی، بخشی از تحریم های وضع شده را تعلیق می کند و از وضع تحریم های جدید در هر شکلی خودداری خواهد کرد. اما آنچه مشهور است وضع تحریم های جدید با توافق ژنو منافات دارد و علی رغم واکنش و اعتراض ایران نسبت به این اقدام خصمانه، طرف غربی تحریم های خود را تحت عنوان «تحریم جدید» نمی پذیرد و این به تفسیر لفظی طرف غربی از توافق ژنو بر می گردد.
طرفین قرار داد ژنو و در راس آنها امریکا قرار دادن نام افراد و شرکت ها جدید در لیست تحریم های قبلی را تحت عنوان «به روز رسانی» تفسیر می کند و این عمل را اقدامی جهت تداوم تحریم هایی می داند که هنوز لغو نشده اند.
اگرچه تحریم به عنوان ابزاری برای تنبیه کشورهای دیگر از سوی امریکا جهت وادار نمودن به انجام و یا عدم انجام عملی در سیاست خارجی این کشور همواره جایگاه خاصی داشته است ولی نتایج آن گاهی با آنچه که امریکا به دنبال آن است فاصله دارد.
نخستین تحریم علیه ایران پس از واقعه اشغال لانه جاسوسی در زمان انقلاب اعمال شد و بعدها در ماجرای پرونده هسته ای ایران شدت بیشتری به خود گرفت. اعمال تحریم های جدید در حین مذاکرات هسته ای نیز گویای این امر است که امریکا از ابزار زور در کنار دیپلماسی استفاده می کند و چه در شرایط تخاصم و چه در حالت مذاکره از این ابزار بهره گرفته است که به نام سیاست چماق و هویچ، معروف است.
با این حال، با وجود این سیاست امریکایی ،اگر ابزار تحریم در مورد ایران راهگشا بود می توانست مانع دستیابی ایران به برنامه صلح آمیز هسته ای شود؛ اما آنچه مشاهده می شود این است که در طی این سال ها چرخه غنی سازی و برنامه هسته ای ایران متوقف نشده است و امریکایی ها مجبور شدند تا حق غنی سازی ایران را بپذیرند.
شکست سیاست های تنبیهی و به نتیجه نرسیدن تحریم های امریکا در مورد برنامه هسته ای ایران موجب شد تا امریکا، رو به مذاکره با ایران بیاورند. جمهوری اسلامی ایران نیز برای جلب اعتماد جهانیان به نسبت صلح آمیز بودن برنامه هسته ای خود و تداوم پیشرفت در مسیر به حق خود پای میز مذاکره با کشورهای گروه 1+5 نشست تا از حق مسلم خود دفاع کند و بر اساس اصل حسن نیت دو طرف تلاش خود را به کار ببرند تا به نتیجه مورد نظر برسند.
اما تحریم های جدیدامریکا با این اصل حسن نیت در مذاکرات در تناقض است به طوری که واکنش جمهوری اسلامی ایران را نیز در پی داشت و افخم، سخنگوی وزارت امور خارجه در پاسخ به تحریم های جدید اعلام کرد که چنین اقدامی تاثیری بر اراده دولت ایران در قبال وظایف خود در برابر ملت ایران ندارد و ما تلاش های خود را برای برآورده ساختن نیازهای صنعتی و تجاری با استفاده از تمامی امکانات ادامه می دهیم.
در شرایطی که مذاکرات میان جمهوری اسلامی ایران و شش کشور قدرتمند برای رسیدن به توافقی جامع در جریان است، چنین اقدامی از سوی امریکا، اهداف این کشور در مذاکرات را زیر سوال می برد و با روح حاکم بر توافق ژنو در تضاد قرار می گیرد.
وضعیت داخلی امریکا و شکست سیاسی دموکرات ها از جمهوری خواهان و نامساعد بودن شرایط برای دولت اوباما به دلیل حجم فشار و انتقادی که از دولت وی در مذاکره با ایران شده است موجب شده تا وزارت خزانه داری این کشور در حالی که جریان مذاکرات در راستای دستیابی به توافق ادامه دارد دست به چنین حرکتی بزند.
فشار جمهوری خواهان بر دولت اوباما را می توان در سخنان مارکو روبیو، سناتور جمهوری خواه ایالت فلوریدا که دارای مواضع ضد ایرانی افراطی است مشاهده کرد. وی عنوان کرده بود که اکثریت جمهوری خواه کنگره تمام تلاش خود را به کار می گیرند تا تحریم های بیشتر علیه ایران اعمال شود و در کنگره جدید تلاش خواهیم کرد تا اوباما را ملزم کنیم که هرگونه توافقی با ایران را به تصویب کنگره برساند و موضوع تحریم های ایران اولویت مجلس سنای جدید خواهد بود.
اما در شرایطی که طرفین نیازمند برقراری آرامش در فضای گفت و گو ها و اتخاذ اراده سیاسی جهت نیل به توافق هستند، استفاده از ابزار غیر مشروع تحریم به عنوان یک مانع عمل کرده و نقش تخریب کننده را ایفا می کند.
تاریخ جمهوری اسلامی ایران ثابت کرده است که تمسک جستن به تحریم به عنوان اهرم فشار جهت کوتاه آمدن از خواسته های خود و تن دادن به شرایط مورد نظر امریکایی ها در مذاکرات، نه تنها موجب کوتاه آمدن ایران در برابر خواسته های غرب نمی شود، بلکه ضمن اینکه نیات واقعی، عدم اعتماد و سنگ اندازی امریکایی ها در مسیر مسالمت آمیز مذاکرات را برای جهانیان به اثبات می رساند، همچنین موجب می گردد تا ایران مصمم تر از قبل به برنامه هسته ای خود ادامه دهد و این معنایی جز شکست برای امریکا و دولت اوباما ندارد.
حمید رشیدی/ کارشناس ارشد مطالعات امریکا
بر اساس توافق ژنو که به منظور رسیدن به یک راه حل جامع بلند مدت و مورد توافق طرفین و با هدف تضمین صلح آمیز بودن برنامه هسته ای ایران به امضا رسید، ایران با تسهیل نمودن نظارت آژانس بر تاسیسات خود، برنامه هسته ای خود را به شکلی محدود ادامه می دهد و طرف غربی، بخشی از تحریم های وضع شده را تعلیق می کند و از وضع تحریم های جدید در هر شکلی خودداری خواهد کرد. اما آنچه مشهور است وضع تحریم های جدید با توافق ژنو منافات دارد و علی رغم واکنش و اعتراض ایران نسبت به این اقدام خصمانه، طرف غربی تحریم های خود را تحت عنوان «تحریم جدید» نمی پذیرد و این به تفسیر لفظی طرف غربی از توافق ژنو بر می گردد.
,
طرفین قرار داد ژنو و در راس آنها امریکا قرار دادن نام افراد و شرکت ها جدید در لیست تحریم های قبلی را تحت عنوان «به روز رسانی» تفسیر می کند و این عمل را اقدامی جهت تداوم تحریم هایی می داند که هنوز لغو نشده اند.
,
اگرچه تحریم به عنوان ابزاری برای تنبیه کشورهای دیگر از سوی امریکا جهت وادار نمودن به انجام و یا عدم انجام عملی در سیاست خارجی این کشور همواره جایگاه خاصی داشته است ولی نتایج آن گاهی با آنچه که امریکا به دنبال آن است فاصله دارد.
,
نخستین تحریم علیه ایران پس از واقعه اشغال لانه جاسوسی در زمان انقلاب اعمال شد و بعدها در ماجرای پرونده هسته ای ایران شدت بیشتری به خود گرفت. اعمال تحریم های جدید در حین مذاکرات هسته ای نیز گویای این امر است که امریکا از ابزار زور در کنار دیپلماسی استفاده می کند و چه در شرایط تخاصم و چه در حالت مذاکره از این ابزار بهره گرفته است که به نام سیاست چماق و هویچ، معروف است.
,
با این حال، با وجود این سیاست امریکایی ،اگر ابزار تحریم در مورد ایران راهگشا بود می توانست مانع دستیابی ایران به برنامه صلح آمیز هسته ای شود؛ اما آنچه مشاهده می شود این است که در طی این سال ها چرخه غنی سازی و برنامه هسته ای ایران متوقف نشده است و امریکایی ها مجبور شدند تا حق غنی سازی ایران را بپذیرند.
,
شکست سیاست های تنبیهی و به نتیجه نرسیدن تحریم های امریکا در مورد برنامه هسته ای ایران موجب شد تا امریکا، رو به مذاکره با ایران بیاورند. جمهوری اسلامی ایران نیز برای جلب اعتماد جهانیان به نسبت صلح آمیز بودن برنامه هسته ای خود و تداوم پیشرفت در مسیر به حق خود پای میز مذاکره با کشورهای گروه 1+5 نشست تا از حق مسلم خود دفاع کند و بر اساس اصل حسن نیت دو طرف تلاش خود را به کار ببرند تا به نتیجه مورد نظر برسند.
,
اما تحریم های جدیدامریکا با این اصل حسن نیت در مذاکرات در تناقض است به طوری که واکنش جمهوری اسلامی ایران را نیز در پی داشت و افخم، سخنگوی وزارت امور خارجه در پاسخ به تحریم های جدید اعلام کرد که چنین اقدامی تاثیری بر اراده دولت ایران در قبال وظایف خود در برابر ملت ایران ندارد و ما تلاش های خود را برای برآورده ساختن نیازهای صنعتی و تجاری با استفاده از تمامی امکانات ادامه می دهیم.
,
در شرایطی که مذاکرات میان جمهوری اسلامی ایران و شش کشور قدرتمند برای رسیدن به توافقی جامع در جریان است، چنین اقدامی از سوی امریکا، اهداف این کشور در مذاکرات را زیر سوال می برد و با روح حاکم بر توافق ژنو در تضاد قرار می گیرد.
,
وضعیت داخلی امریکا و شکست سیاسی دموکرات ها از جمهوری خواهان و نامساعد بودن شرایط برای دولت اوباما به دلیل حجم فشار و انتقادی که از دولت وی در مذاکره با ایران شده است موجب شده تا وزارت خزانه داری این کشور در حالی که جریان مذاکرات در راستای دستیابی به توافق ادامه دارد دست به چنین حرکتی بزند.
,
فشار جمهوری خواهان بر دولت اوباما را می توان در سخنان مارکو روبیو، سناتور جمهوری خواه ایالت فلوریدا که دارای مواضع ضد ایرانی افراطی است مشاهده کرد. وی عنوان کرده بود که اکثریت جمهوری خواه کنگره تمام تلاش خود را به کار می گیرند تا تحریم های بیشتر علیه ایران اعمال شود و در کنگره جدید تلاش خواهیم کرد تا اوباما را ملزم کنیم که هرگونه توافقی با ایران را به تصویب کنگره برساند و موضوع تحریم های ایران اولویت مجلس سنای جدید خواهد بود.
,
اما در شرایطی که طرفین نیازمند برقراری آرامش در فضای گفت و گو ها و اتخاذ اراده سیاسی جهت نیل به توافق هستند، استفاده از ابزار غیر مشروع تحریم به عنوان یک مانع عمل کرده و نقش تخریب کننده را ایفا می کند.
,
تاریخ جمهوری اسلامی ایران ثابت کرده است که تمسک جستن به تحریم به عنوان اهرم فشار جهت کوتاه آمدن از خواسته های خود و تن دادن به شرایط مورد نظر امریکایی ها در مذاکرات، نه تنها موجب کوتاه آمدن ایران در برابر خواسته های غرب نمی شود، بلکه ضمن اینکه نیات واقعی، عدم اعتماد و سنگ اندازی امریکایی ها در مسیر مسالمت آمیز مذاکرات را برای جهانیان به اثبات می رساند، همچنین موجب می گردد تا ایران مصمم تر از قبل به برنامه هسته ای خود ادامه دهد و این معنایی جز شکست برای امریکا و دولت اوباما ندارد.
,
حمید رشیدی/ کارشناس ارشد مطالعات امریکا
, انتهای پیام/ش
]
ارسال دیدگاه