به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ خانواده تانک‌های اصلی میدان نبرد M1 Abrams به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان یکی از جنگ‌آزموده‌ترین و بهترین تانک‌های جهان شناخته می‌شود. نخستین حضور رزمی این تانک به سال ۱۹۹۱ و عملیات طوفان صحرا در خاورمیانه بازمی‌گردد و از آن زمان تاکنون به‌عنوان یکی از ارکان اصلی نیروی زمینی ایالات متحده و همچنین برخی ارتش‌های دیگر در سراسر جهان ایفای نقش کرده است. مانند اغلب تجهیزات رزمی، تانک آبرامز امروزی همان مدلی نیست که در دهه ۱۹۷۰ توسعه یافت؛ چراکه طی سال‌ها بارها ارتقا یافته، اصلاح شده و مدرن‌سازی شده است.
ارتش ایالات متحده در سپتامبر ۲۰۲۳ اعلام کرد که از برنامه تولید نسخه M1A2 SEPv4 صرف‌نظر کرده و به‌جای آن به سراغ یک گونه کاملاً جدید از تانک آبرامز می‌رود. این تانک جدید با نام M1E3 Abrams معرفی شد و در دسامبر ۲۰۲۵، ارتش نخستین نمونه اولیه آن را دریافت کرد. ژنرال رندی جورج، رئیس ستاد ارتش آمریکا، این تحویل را اعلام کرد؛ تحویلی که بسیار زودتر از انتظار انجام شد. در حالی که قرار بود نخستین نمونه اولیه تا پایان سال ۲۰۲۶ به دست نیروی زمینی ارتش ایالات متحده برسد، شرکت سازنده آبرامز یعنی جنرال داینامیکس لند سیستمز (GDLS) فراتر از پیش‌بینی‌ها عمل کرد و گزارش‌ها حاکی از آن بود که این نمونه اولیه به‌طور کامل، یعنی صددرصد، تکمیل شده است.
این دستاورد از آن جهت اهمیت دارد که طراحی و ساخت هر سامانه زرهی جدید معمولاً چندین سال زمان می‌برد. ژنرال جورج در بیانیه خود تصریح کرد که پیش‌بینی می‌شد این روند بین شش تا هفت سال طول بکشد، اما این تانک در کمتر از سه سال آماده شده است. با این حال، نه ارتش آمریکا و نه GDLS جزئیات زیادی درباره M1E3 Abrams و توانمندی‌های آن منتشر نکرده‌اند. حتی تاکنون تصاویر رسمی از این تانک نیز ارائه نشده است (به همین دلیل معمولاً از تصاویر M1A2 استفاده می‌شود). با وجود این، اطلاعات موجود نشان می‌دهد M1E3 تکاملی مهم در طراحی آبرامز به‌شمار می‌آید.
تانکی ارتقایافته برای میدان نبرد دهه ۲۰۴۰
در طراحی کلی M1E3 Abrams تغییرات متعددی اعمال شده که آن را تا حد زیادی به یک تانک کاملاً جدید تبدیل می‌کند. این طراحی با در نظر گرفتن میدان نبرد آینده انجام شده و تمرکز آن بر جنگ زمینی در دهه ۲۰۴۰ است؛ دوره‌ای که ارتش ایالات متحده انتظار دارد در آن برتری قاطعی داشته باشد. بر اساس گزارش کنگره آمریکا، ویژگی‌ها و توانمندی‌های احتمالی این تانک شامل استفاده از سیستم محرکه هیبریدی-الکتریکی به‌جای موتور توربینی فعلی است. این تانک به سامانه گلوله‌گذار خودکار و یک توپ اصلی جدید با مهمات پیشرفته مجهز خواهد شد.
از جمله این مهمات می‌توان به پرتابه‌های هایپرسونیک مانورپذیر و موشک‌های هدایت‌شونده ضدتانک شلیک‌شونده از لوله توپ اشاره کرد. سطح حفاظت زرهی نیز ارتقا می‌یابد، هرچند جزئیات دقیق آن هنوز مشخص نیست. M1E3 همچنین از قابلیت‌های بهبود‌یافته فرماندهی، کنترل و شبکه‌سازی برخوردار خواهد بود و قابلیت هوش مصنوعی به‌صورت یکپارچه در آن به‌کار گرفته می‌شود. این تانک قادر خواهد بود با پهپادها در میدان نبرد همکاری کند و از قابلیت‌های پنهان‌سازی برای کاهش امضای الکترومغناطیسی و حرارتی بهره ببرد؛ ویژگی که درجه‌ای از پنهان‌کاری را فراهم می‌کند. پیش‌نمونه‌ای به نام AbramsX که پیش‌درآمد M1E3 محسوب می‌شود، بسیاری از این تغییرات را در خود داشت و به نظر می‌رسد این قابلیت‌ها در نسخه جدید به‌طور کامل پیاده‌سازی شده‌اند.
احتمالاً M1E3 نسبت به مدل کنونی M1A2 وزن کمتری خواهد داشت، زیرا افزایش وزن در نسخه‌های قبلی، قابلیت تحرک تاکتیکی تانک را کاهش داده بود. از این منظر، بزرگ‌تر بودن همیشه بهتر نیست و وزن M1E3 ممکن است به حدود ۶۰ تُن برسد. AbramsX حدود ۱۰ تُن سبک‌تر از نسل پیشین خود بود و این موضوع چنین برآوردی را محتمل می‌سازد. همچنین طراحی این تانک از درس‌های آموخته‌شده در جنگ روسیه و اوکراین بهره برده است؛ بنابراین انتظار می‌رود به سامانه‌های دفاعی ضدپهپاد و دیگر فناوری‌های پیشرفته برای حفاظت از خود مجهز باشد.
ارسال دیدگاه