به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از روابط عمومی دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بابک رضایی به مناسبت ششم بهمن روز «آواها و نواهای ایرانی» پیامی را منتشر کرد که متن آن بدین شرح است:
«به نام خدا
پیوسته است سلسله‌ی عاشقان به هم
از بلبلان ترانه ما می‌توان شنید (صائب تبریزی)
روز «آواها و نواها» در تقویم ایرانی، روز یادکرد کهن‌ترین هنر بشری و روز پاسداشت موسیقی ایران است و البته نیز، یادکردِ نقش‌آفرینی این گونه هنری در خلق پدیده بی‌بدیلی به نام «حال جمعی» و حال جمعیتی آزاده، به نام مردمان ایران.
چراکه موسیقی در ایران، همواره آیینه‌ای از حالات و تحولات مختلف اجتماعی بوده است و در همه آنها و از جمله تحولات دهه‌های ۱۳۲۰ و ۱۳۴۰ و ۱۳۶۰ شمسی، موسیقی یک سرگرمی صرف یا مخصوص طبقه‌ای صرف نبوده بلکه رسانه‌ای برای بیان احساسات پاک و اصیل مردمی و همدلی و فرصتی ناب برای بازتاب دغدغه‌های انسانی آهنگسازان و ترانه‌سرایان و خوانندگانی که با شناختی دقیق از فضای اجتماعی زمانه خود برای بیان مفاهیم عمیق و جاری در متن زندگی و ذهن و زبان مردم خود، با زبانی ساده و صادقانه، ز جا برخاستند و آن مفاهیم پیونددهنده را به سرزمین موسیقی و آواها و نواهایش کشیدند و همین صداقت واقعی و ارتباط عمیق با مردم هم، کلید ماندگاری آثارشان شد.
نمونه اعلای این نقش‌آفرینی را در ترنّم «ای ایران» در فضای تهدید تمامیّت ارضی کشورمان در دوران پسا جنگ دوم جهانی، می‌توانیم سراغ بگیریم و این تنها نمونه‌ای از قطعه‌ای موسیقایی است که هر چند توسط چند نفر پدید آمد ولی به خاطر همان مولفه‌هایی که ذکرشان رفت به نماد پایداری، امید و عشق به سرزمینی مبدل شد که تاریخی سراسر ایستادگی و آزادگی دارد و این اثر هنوز هم و تا روزگاری که نشانی از ایران و ایرانی هست؛ همچنان بر لب‌ها و سینه‌ها طنین‌انداز است.
بسیاری از شماها با اینجانب هم نظرید که ایران کنونی هم بیش از پیش بنا به ضرورت‌هایی متفاوت‌تر و شرایطی پیچیده‌تر از گذشته، نیازمند اندیشیدن به اشتراکات و تبدیل حقیقت‌های ماندنی مردمان این میهن عزیز به «حافظه جمعی و حس تعلق و یگانگی» است تا آن حال اجتماعی، حالی زنده و پویا و امیدبخش باشد و بستری برای نجوای مهربانی و همکاری و هر آنچه به جنس ماندگاری و آزادگی این مردم فهیم، نزدیک‌تر است و نزدیک‌ترین نشانی این ضرورت‌ها و جلوه‌ها، نقشی است که ترنم قطعه «ایران، ایران» در جنگ ۱۲ روزه اخیر ایفا کرد و حسی که اجراهای میدانی گروه‌های موسیقایی در تهران و پژواکش تا دورترین نقاط کشور، تازه کرد و علاوه بر التیام‌بخشی، شور و جریان زندگی را به کالبد شهر برگرداند.
پس این روز نه تنها روز «آواها و نواها» که روز یادآوری وظیفه انسانی و تکلیف اجتماعی ما در برابر ارزش‌ها و زیبایی‌های ایران به عنوان محوری‌ترین مولفه انسجام مردم شریف ساکن در این مرز پر گهر و پویاست و بی‌تردید می‌توان در آستانه «چهل و یکمین جشنواره بین‌المللی موسیقی فجر» با این نگاه، هر یک از ما به عنوان عضوی از جامعه گسترده و جاری موسیقی ایران به پیشواز «پروژه جمعی موسیقی امید و همدلی» برویم و با خلق و ارائه آثاری برآمده از بازخوانی و تلفیق خلاقانه نواهای اقوام متنوع اما یکپارچه ایرانی، ضمن ادای دین به آستان بلند امید و انسجام ملی این مردم، نغمه یگانگی و حماسه این خاک باشیم تا در عبور از ورطه تلاطم و دشواری، این آثار به جان شنیده شوند و باز هم این موسیقی باشد که هم التیام‌دهنده است و هم پناهی و گذرگاهی آشنا برای جست‌وجو و بازشناسی و حفظ آنچه اهالی این خاک در سده‌های متمادی زخم و زخمه و رنج و امیدواری و سربلندی تا به امروز، از سر گذرانده‌اند.»
ارسال دیدگاه