به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ در درون چشم و دهان انسان، چشمه های جوشانی است که دقیقاً تنظیم شده و از روزنه بسیار ظریف و باریکی، در تمام طول عمر و بدون وقفه، دو مایه کاملا متفاوت روان است، که اگر نمی بود نه انسان قدرت دیدن داشت، و نه توانایی برای سخن گفتن و جویدن و بلعیدن غذا، و به تعبیر دیگر، بدون این دو موضوع ظاهراً کوچک، زندگی برای انسان غیر ممکن می شد.
اگر سطح چشم، دائماً مرطوب نباشد گردش حدقه سخت و آزاردهنده و غیر ممکن است، و برخورد پلک ها با سطح چشم، آن را می خراشد، بلکه آن را از حرکت باز می دارد.
اگر زبان و گلو و دهان مرطوب نباشد، نه سخن گفتن ممکن است، و نه فرو بردن غذا، تجربه کرده اید که وقتی کمی دهان و گلوی انسان خشک می شود، حرف زدن و حتی تنفس و غذا خوردن برای او چقدر مشکل می شود؟ چه رسد به این که به کلی این آب قطع گردد.
درون بینی نیز، باید دائماً مربوط باشد، تا برخورد مداوم هوا و عبور آن به آسانی صورت گیرد. جالب این که از روزنه باریکی که، فاضلاب چشم محسوب می شود، آبی که از غده های اشکی می جوشد، سرازیر بینی می شود و آن را مرطوب نگه می دارد، اگر یک روز این روزنه بسیار ظریف و باریک بسته شود چنان که در بعضی از بیماران می بینیم دائماً سیلابی از آب چشم، بر صورت جاری است و منظره زننده و وضع مزاحمی دارد و اگر تناسب چشمه های اشک، با کشش این روزنه ها، نیز به هم خورد باز همین موضوع تکرار می شود.
در مورد غده های بزاقی دهان نیز، مسأله همین است کمبود آن، زبان و دهان و گلو را خشک و فزونی آن مزاحم سخن گفتن، و موجب جریان آب از دهان به خارج است. ترکیب آب چشم که طعم شوری دارد، چنان است که بافت های ظریف چشم را کاملا حفظ می کند، و به هنگام نشستن گرد و غبار و اشیاء دیگر به چشم، به طور خودکار فوران می یابد، و موجود مزاحم را به بیرون پرتاب می کند. اما ترکیب آب دهان طعم دیگری ندارد، تا طعم غذاها حفظ شود و املاحی در آن وجود دارد که عامل بسیار مؤثری برای هضم غذا است.
اگر در جبنه های فیزیکی و شیمیایی، این دو چشمه جوشان، و نظام دقیق و حساب شده و ظرافت ها و منابع و برکات آن بیندیشیم، یقین خواهیم کرد که نمی تواند عامل تصادف کور و کر، به وجود آورنده آن باشد، مطالعه همین یک آیه و نشانه به ظاهر کوچک، کافی است که برای ما تبیین کند! او حق است. (۱)
پی نوشت:
(۱). گرد آوری از کتاب: تفسیر نمونه، آیت الله العظمی مکارم شیرازی، دار الکتب الإسلامیه، چاپ بیست و ششم، ج ۲۰، ص ۳۵۹
ارسال دیدگاه