«عقیلا»؛ فرمانده‌ای که فرش خانه‌اش را برای نیازمندان اهدا کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ شهیده عقیلا، فرمانده پایگاه شهیده افضل و همسر یاسین، بانویی بود که سال‌ها بی‌ادعا چراغ تنها مسجد تشیع مهرستان را روشن نگه داشته بود و در آستانه مهر هر سال، دختربچه‌های روستاهای محروم کاشیکا، منظوری و سوریچکی چشم به راهش بودند تا برایشان لوازم‌التحریر و کوله‌پشتی ببرد. خبرنگار شبکه اطلاع‌رسانی راه دانا در این گزارش، روایت زندگی و شهادت این شیرزن سیستانی را بازخوانی می‌کند؛ بانویی که اهدا کردن فرش و موکت خانه‌اش به یک نیازمند، تنها پاداشی بود که در دنیا دریافت کرد.

 روایت تلخ شهادت؛ در مقابل چشمان چهار کودک

آنچه این حادثه را به یک تراژدی انسانی تبدیل می‌کند، شهادت شهیده عقیلا در مقابل چشمان چهار فرزندش است: نازنین‌زهرا (۱۴ ساله)، نادیا، نیایش و دانیال (دوقلوهای ۷ ساله) .

ای کاش نازنین‌زهرا هم مانند آرمیتا، دختر دانشمند شهید داریوش رضایی‌نژاد، چهار سال و نیمه بود تا از پنجره ماشینی که بارها و بارها به هنگام رفتن به مدرسه برای مادرش دست تکان داده بود، پیکر غرق در خون او را نمی‌دید.

ای کاش نازنین‌زهرا تک‌فرزند بود تا مجبور نباشد در حالی که خودش گریه می‌کند، دست بر روی چشمان خواهر و برادر دوقلوی ۷ ساله‌اش بگذارد تا آخرین تصویر ذهن بچه‌ها از مادر، همان لبخند صبحش به هنگام بدرقه‌شان تا مدرسه باشد، نه آن تصویر غرق به خونی که به سختی روی نوک پا ایستاده‌اند تا آن را ببینند.

 صدای رگبار گلوله به جای صدای زنگ مدرسه

در آن فاصله صد متری خانه تا مدرسه، که پس از گریختن آن چهار فرد مسلح با پژوی سفید، پرشده بود از گرد و خاک، در آن هیاهو صدای جیغ و گریه نازنین‌زهرا به وضوح شنیده می‌شد. خدا می‌داند دانیال و خواهرش برای رسیدن به خانه چند بار با کوله‌پشتی که مادرشان با هزار آرزو برای کلاس اولشان خریده بود، به زمین خوردند و بلند شدند.

ترسی که به دل نیایش و دانیال افتاد، صدای رگبار گلوله‌ها بود؛ صدایی که با شنیدنش افراد بزرگ و کوچک به دنبال مکانی برای پناه گرفتن بودند. این در حالی است که در مدرسه، بارها دیده شده بود که با وجود گذشت حتی یک ماه از بازگشایی مدارس، باز هم کلاس اولی‌ها زمانی که پدر یا مادر با اندکی تأخیر به دنبالشان می‌آمدند، ترس و دلهره تنها ماندن به سراغشان می‌آمد.

چراغ‌دار مسجد امام حسین (ع)؛ تنها مسجد تشیع در مهرستان

خانم عقیلا و همسرش یاسین، در تمام سال‌های زندگی مشترک خود، چراغ مسجد امام حسین (ع) - تنها مسجد تشیع در مهرستان - را روشن نگه داشته بودند.

در مسجد، اگر آشپزی مراسمات بر عهده یاسین بود، در سمت خانم‌ها تمام امورات از جمله آماده‌سازی چای روضه امام حسین تا برپایی سفره افطار ماه مبارک رمضان بر عهده همسرش بود و البته بچه‌ها هم کمک‌دست پدر و مادرشان بودند.

فرمانده پایگاه شهیده افضل؛ همیشه پای کار مردم

شهیده عقیلا به‌عنوان فرمانده پایگاه شهیده افضل، الگو گرفتن از زندگی همان شهیده افضل را سرلوحه خود قرار داده بود؛ شهیده‌ای که از هر فرصتی برای خدمت به مردم استفاده می‌کرد.

اگر دانش‌آموزان دختر در مرکز شهر مهرستان، او و خانم محمودزهی را به‌عنوان افراد همیشه پای کار در مراسمات آموزش و پرورش می‌شناختند، به همان اندازه دختربچه‌های روستاهای محروم و کپرنشین کاشیکای، منظوری، سوریچکی و... هم در آستانه مهر هر سال چشم به راهش بودند تا برایشان لوازم‌التحریر و کوله‌پشتی مدرسه به همراه ببرد.

سال‌ها بی‌ادعا با هر چه داشت و نداشت، به همراه خانواده‌اش پای کار انقلاب و ایران در قلب بلوچستان ایستاده بود و پاداش این همه مجاهدت خالصانه - از تأمین خوراک و پوشاک نیازمندان تا حتی اهدای فرش و موکت خانه‌اش به یکی از آنها که فقط یک زیلوی پاره در خانه داشت - تنها و تنها شهادت بود.

شیرزن سیستانی؛ نمادی که دشمن از او واهمه داشت

شهیده عقیلا، نماد یک شیرزن سیستانی است که اگر دشمنان ایران و انقلاب از او واهمه نداشتند، چهار نفر نامردِ مسلح را برای شهادتش اجیر نمی‌کردند که البته این خاصیت کفتارها و شغال‌هاست.

نکته کلیدی: آنچه جگر را می‌سوزاند، این است که چرا این شهادت باید در مقابل چشمان نازنین‌زهرا، نادیا، نیایش و دانیال رقم بخورد؟ چرا کودکان باید ترس، دلهره و خون را به جای لبخند، امنیت و مهر مادر تجربه کنند؟

 روایتی که باید شنیده شود

شهیده عقیلا، تنها یک فرمانده پایگاه نبود؛ یک مادر، یک همسر، یک خادم مسجد و یک خدمتگزار واقعی مردم بود. او سال‌ها بی‌ادعا در قلب بلوچستان ایستاد و با هر چه داشت و نداشت، به مردم خدمت کرد.

نکات کلیدی:

• شهادت در مقابل چشمان چهار فرزند: نازنین‌زهرا (۱۴ ساله)، نادیا، نیایش و دانیال (دوقلوهای ۷ ساله).

• فرمانده پایگاه شهیده افضل و همسر یاسین، خادم مسجد امام حسین (ع) مهرستان.

• اهدا فرش و موکت خانه به نیازمندی که فقط یک زیلوی پاره داشت.

• چشم به راه او در آستانه مهر: دختربچه‌های روستاهای محروم کاشیکا، منظوری و سوریچکی.

آنچه این روایت را ماندگار می‌کند، نه فقط شهادت، بلکه زندگی سراسر ایثار این شیرزن سیستانی است. زندگی‌ای که الگویی برای همه نسل‌ها خواهد بود.