من هر جا باشم، قمى هستم و به قم افتخار مى کنم
امام خمینی (ره) فرمودند: من هر جا باشم، قمى هستم و به قم افتخار مى کنم. دل من پیش قم است و قمى. و دل من پیش همه اهل تقوا و همه کسانى [است] که به اسلام خدمت مى کنند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه خبری تحلیلی کریمه، گفته می شود که شهر قم پیش از دوره اسلامی نیز وجود داشته است ولی گروهی اعتقاد دارند که شهر قم بعد از اسلام بنا گردیده است؛ به هر حال قم، شهری مذهبی و سیاسی است؛ شهری که بسیاری از علما و فضلا و طلاب در این شهر از محضر بزرگانی چون آیتالله طالقانی و... کسب فیض کرده اند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا , پایگاه خبری تحلیلی کریمه,...که امام خمینی (ره) میفرمودند: زبان آقای طالقانی از شمشیر مالک اشتر بُرندهتر است.
,ناگفته نماند که دوران جوانی و تحصیل امام خمینی (ره) نیز در قم، سپری شد؛ این دوران همزمان بود با دوره سلطه رضاخان بر ایران. ایشان در 20 سالگی، وارد حوزه علمیه قم شدند و تا زمانی که به اجبار از ایران تبعید شد در این شهر زندگی می کرد که وی در این دوران شاهد جنایات رضاشاه و اوضاع نابسامان ایران در آن عصر بود.
,گفتنی است که علت حضور امام خمینی (ره) در قم این بود که، عده ای فکر می کردند دوری امام از تهران – مرکز فعالیت دولت موقت – باعث هرج و مرج و خودکامگی بعضی از اعضای دولت موقت خواهد شد. اما عده ای خوشحال، چونکه به عناوین مختلف، گاه در پرده و گاه آشکارا عنوان می کردند که وجود امام مانع حرکت قاطع دولت در برابر نابسامانی هاست، نظرشان این بود که امام خودش به تنهایی یک ملت و یک دولت است که اگر فرمانی صادر کند، دولت قادر نیست روی آن فرمان فرمان دیگری صادر کند. لذا از رفتن امام به قم بسیار خوشحال شدند. (گام به گام با انقلاب، ج2، ص51 تا 58)
,با این حال حضرت امام، اقامت در شهر قم را برگزید. امام سعى داشت موضع نظارت عالیه بر مسائل داشته باشد و کمتر در جریانات مداخله نماید. لذا عازم قم شدند، با اینکه خروج امام از تهران و اقامت در قم، دسترسى مرتب رهبران به ایشان را که مراجع مستقیم و فیصل امور بودند کاهش داد. (هاشمی و انقلاب، ص 169)
,در این بین جمعی از شاگردان و یاران دوران مبارزات حضرت امام، از موقعی که (در دیدار 12 بهمن طلاب) که نظر حضرت امام نسبت به برگشت قم را شنیده بودند، چشم انتظار و لحظه شمار ورود ایشان بودند. ستاد استقبال تشکیل داده و برنامه ریزی دقیقی انجام داده بودند.
,آری، مردم قم پس از سالها دوری، برای استقبال از امام آماده بودند. در دست همه گل میخک سرخ و بر لبانشان خنده ای شادمانه و در چشمانشان نور امید دیده می شد و با تمام وجود به امام خوش آمد می گفتند.
,شهر قم را چنان شور و هیجان فرا گرفته بود که گویی در این شهر هیچ مادر داغدیده به یاد فرزند از دست رفته نیست؛ غم را با دیدن امام امت از یاد برده؛ هیچ فرزند یتیم و پدر مرده ای وجود ندارد، زیرا آنان با آمدن امام خود را بی پناه نمی دیدند.
,حضرت امام غروب روز 12 بهمن در یک سخنرانی برای جمعی از طلاب قم که در مدرسه علوی تهران به حضور ایشان رسیده بودند نوید دادند که «من ان شاء اللَّه بعد از چند روز دیگر مى آیم خدمت شما به قم، ان شاء اللَّه آنجا در خدمتتان خواهم بود. امیدوارم که همه مان با هم در یک صف باشیم؛ نه جلو و عقب، در یک صف همه با هم به پیش برویم و ان شاء اللَّه مقاصد شرعى اسلامى را به پیش ببریم. من خادم شما هستم.» (صحیفه امام، ج6، ص23)
,حضرت امام در سخنانی که در جمع گروهى از مردم مختلف قم بیان فرمود، صفات ارزشمند در باره این شهر، حوزه علمیه قم و مردم آن به کار برد: «قم حرم اهل بیت است. قم مرکز علم است. قم مرکز تقواست. قم مرکز شهادت و شهامت است. از قم، علم به همه جهان صادر شده است و مى شود و از قم شهامت به همه جا صادر مى شود. قم شهرى است که در آن ایمان و علم و تقوا پرورش یافته. از آن وقتى که قم بوده، قم از زمان ائمّه اطهار مورد توجه اسلام بوده است. از قم تقوا، شجاعت، شهامت و همه فضایل به همه جا صادر مى شود و صادر خواهد شد. علمایى که در قم من ادراک کرده ام کسانى بودند که در دنیا نمونه بودند، در علم و در تقوا. من امیدوارم که ادامه پیدا کند این علم و تقوا در شهر شما تا زمان ظهور امام زمان- سلام اللَّه علیه. من هر جا باشم، قمى هستم و به قم افتخار مى کنم. دل من پیش قم است و قمى. و دل من پیش همه اهل تقوا و همه کسانى [است] که به اسلام خدمت مى کنند. من گرچه از قم مع الأسف، تا یک مقدارى دور هستم، لکن به حسب قلب، نزدیکم... سلام من را به اهل قم برسانید... .» (صحیفه امام، ج13، ص165)
, «قم حرم اهل بیت است. قم مرکز علم است. قم مرکز تقواست. قم مرکز شهادت و شهامت است. از قم، علم به همه جهان صادر شده است و مى شود و از قم شهامت به همه جا صادر مى شود. قم شهرى است که در آن ایمان و علم و تقوا پرورش یافته. از آن وقتى که قم بوده، قم از زمان ائمّه اطهار مورد توجه اسلام بوده است. از قم تقوا، شجاعت، شهامت و همه فضایل به همه جا صادر مى شود و صادر خواهد شد. علمایى که در قم من ادراک کرده ام کسانى بودند که در دنیا نمونه بودند، در علم و در تقوا. من امیدوارم که ادامه پیدا کند این علم و تقوا در شهر شما تا زمان ظهور امام زمان- سلام اللَّه علیه. من هر جا باشم، قمى هستم و به قم افتخار مى کنم. دل من پیش قم است و قمى. و دل من پیش همه اهل تقوا و همه کسانى [است] که به اسلام خدمت مى کنند. من گرچه از قم مع الأسف، تا یک مقدارى دور هستم، لکن به حسب قلب، نزدیکم... سلام من را به اهل قم برسانید... .»,همچنین در سخنى دیگر، قم را شهرى همیشه پیشقدم در نهضت معرفى مى کند و مى فرماید:
,من در این حالى که هستم- و ملاحظه مى فرمایید- کمتر موفق شدم که برادرهاى قمى خودم را از نزدیک ببینم. و آن علاقهاى که من به این جوانها دارم، البته به همه جوانها لکن قم که محل خود ماست و ما سوابق زیاد با این آقایان داریم، علاقه خودم را به آنها تقدیم کنم.(صحیفه امام، ج10، ص 372)
,این توجه و نظر امام به قم سبب شد تا آن رهبر فرزانه، شهر قم را «نمونه» معرفى کند و بفرماید:
, این توجه و نظر امام به قم سبب شد تا آن رهبر فرزانه، شهر قم را «نمونه» معرفى کند و بفرماید:,«من خوشحالم که بعد از سالهاى طولانى در میان شما رفقا- جوانان- هستم. من همیشه در فکر ایران و در فکر وطن خودم- قم- بودم و هستم و دعاگویم. شما مى دانید که قم مرکز تشیع از زمان حضرت صادق- سلام اللَّه علیه- حدود آن زمان، مرکز تشیع بوده است و از قم تشیع به سایر جاها رفته است. علم هم از قم به جاهاى دیگر منتشر شده است و بحمداللَّه شجاعت و زحمت در راه اسلام و فداکارى هم از قم منتشر شد. قم مرکز همه برکات است. خدا شماها- قمى ها- را براى ما حفظ کند.» (همان، ص411)
, «من خوشحالم که بعد از سالهاى طولانى در میان شما رفقا- جوانان- هستم. من همیشه در فکر ایران و در فکر وطن خودم- قم- بودم و هستم و دعاگویم. شما مى دانید که قم مرکز تشیع از زمان حضرت صادق- سلام اللَّه علیه- حدود آن زمان، مرکز تشیع بوده است و از قم تشیع به سایر جاها رفته است. علم هم از قم به جاهاى دیگر منتشر شده است و بحمداللَّه شجاعت و زحمت در راه اسلام و فداکارى هم از قم منتشر شد. قم مرکز همه برکات است. خدا شماها- قمى ها- را براى ما حفظ کند.»,در نهایت 11 ماه بعد، امام در 2بهمن 1358 در اثر ابتلا به بیماری قلبی و لزوم معالجه در تهران، قم را ترک و به این شهر بازگشتند و تا پایان عمر پربار خویش در تهران اقامت گزیدند.
,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه