به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از جهانبین نیوز لباس های محلی براساس نوع به دودسته مردانه و زنانه تقسیم می شوند.
لباس های محلی مردان بختیاری :
لباس های مردانه شامل: کلاه نمـدی، شلوار گشـــاد، چوغـا، گیـــوه ، شال و پاپیــچ می باشدکه تقریباً این پوشش در تمام استان برای تمام قومیت یکسان می باشد. لیکن در نحوه به کارگیری مواداولیه متفاوت می باشد. مثلاً در مورد افراد متمول بختیاری از کلاه های کرکی بلند موسوم به کلاه خسروی یا شلوار گشاد (دبیت حاج علی اکبری) و چوغا کیارسی از ممتازتیرن انواع آن می باشد استفاده می کنند. لکن در مورد طبقات پائین تر جامعــــه از مواداولیــه ارزان تر استفاده می گردد. قدمت این لباس به دوران صفــــــویه بر می گردد.
لباس های محلی زنان بختیاری :
از زمان های قدیم تاکنون در برش دوخت و طراحی این لباس تغییر زیادی حاصل نشده است، فقط نوع پارچه آن متفاوت است. البته لباس های محلی مناطق مختلف استان تفاوت هایی جزئی دارد، لیکن زیباترین لباسهای محلی متعلق به البسه بختیاری می باشد.
از ویژگیهای این لباس می توان به همرنگ بودن آن با طبیعت سرسبز و خرم استان اشاره کرد که اغلب از رنگ های شاد و دلنواز تولید می گردد و هم ان امکان را فراهم می سازد تا هر کس با هر بودجــه و درآمدی می توانــــد بستــه به مرغوبیت پارچـه و میزان کارهای انجــام شده بر روی لبـــاس ( گلدوزی، سکه دوزی، منجوق دوزی، ملیله یا سرمه دوزی) تهیه و استفاده نماید.
مشخصات لباس های محلی زنان بختیاری:
۱. شولار (showlar) یا شلوار قری که اغلب از پارچه های مخمل به طول ۷ الی ۸ متر تهیه می شود و این مقدار پارچه را با مهارت و ذوق خاصی چین می دهند تا به اندازه دور کمر شخص موردنظر شود و بلندای آن تا روی پا می باشد و می توان دامن آن را با یراق های رنگی تزئین کرد.
۲. یل (Yal) کت کوتاهی است که به جای پیراهن می پوشند . این کت از پارچه های گران قیمت تهیه و پائین آن دارای چین و پلیسه است. زنان متمول جامعه بختیاری به واسطه ارتباط با شهرهای بزرگ و بعضاً اروپا این کت را به جای جوه برای خود انتخاب کرده اند و درواقع کت وجه تمایزی بین زنان متمول و زنان کم درآمد بوده است.
۳. جوه (Joveh) یا پیراهن که از پارچه های الوان و زری است و دارای برش ساده و بلندای آن تا بالای زانو است که در طرفین هم دو چاک بلند دارد و آستین آن بلند است.
۴. جلیقه که بر روی پیراهن پوشیده می شود و اکثراً از پارچه های مخمل تهیه می شود و روی آن را با سنگ های رنگی نیمه قیمتی و یا پولک و منجوق رنگی تزئین می کنند.
۵. لچک (Lachak) یا کلاه که با دو بند زیر گلو بسته می شود و بیشترین تزئین لچک از سنگهای رنگی قیمتی و نیمه قیمتی یا سرمه دوزی و ... می باشد که پوشش آن به صورتی است که جلوی موها مشخص است، لچک باید روی سر قرار گیرد نه روی پیشانی و مقداری از موها را از زیر گلــو به بیرون لچک می گذارند که به آن تُرنه (Torneh) می گویند.
۶. مینا (Meina) یا روسری که از پارچه های حریر یا ژُرژت تهیه می شود.و پوشش آن به طرز خاصی است چنانچه بستن مینا روی لچک یکی از مهارتهای زنان بختیاری می باشد ، برای زیبایی بیشتر روی مینا را با پولک و منجوق های رنگی زینت می دهند .
انتهای پیام/ص
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه