به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا در لحظه تحویل سال، هرکس دوست دارد در محل خاصی باشد. حرم مطهر ائمه معصومین علیهالسلام و دیگر اماکن مذهبی یا در خانه و کنارخانواده و یا درهرجای دیگر. برخی افراد نیز بسته به شرایط، مجبورند در محل خاصی باشند. در کشور ما آزادگانی هستند که در نوروز در اسارت بودهاند. غلامرضا رخشانی یکی از آزادگان جنگ تحمیلی است که مدت 6.5 سال را در اسارت رژیم بعث عراق بود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,وی در گفتگو با خاورستان در بیان خاطرات و مطالبی در خصوص نوروز در اسارت گفت: مهمترین ویژگی عید در اسارت، احساس دلتنگی به خانوادههایمان بود که سالهای قبل از اسارت در سفرههای هفتسین کنارشان بودیم اما در آن 6.5 سال اسارت، جای خالی شان را مشاهده میکردیم و این بزرگترین دلتنگی و تلخی اعیاد در اسارت برای ما بود.
آزاده دوران دفاع مقدس با بیان این که اولین سال تحویل در اسارت، سال 1363بود افزود: اولین عید چون هنوز دوران تازه بود و صلیب سرخ ما را ندیده بود بنابراین اولین عید با روزهای قبل و بعدش هیچ فرقی نداشت اما از سال بعد معمولا ایام عید نوروز با توجه به این که عید مذهبی نبود و عراقیها به آن حساسیت خاصی نداشتند تا حدودی اجازه میدادند که مراسم به نحوی برگزار شود.
رخشانی ادامه داد: به دلیل کمبود امکانات، اسرا سعی میکردند بیشتر با فضای مهر و محبت و همان امکانات ساده، جشن عید نوروز را برگزار کنند.
وی یادآور شد: در یکی از سالها، بچهها اقدام به برگزاری نمایشگاه صنایعدستی کردند بهطوری که بعد از اتمام کار و مهیا شدن نمایشگاه، عراقیها که قبلا اجازه برگزاری آن را داده بودند از کرده خود پشیمان شدند. به این دلیل که اسرا با کمترین امکانات بهترین وسایل را ساخته بودند.
آزاده دوران دفاع مقدس خاطرنشان کرد: در روز عید نوروز معمولا بچهها در محوطه وسط اردوگاه میزهای بزرگ پینگپنگ که از طریق صلیبسرخ برای ورزش آورده شده بود را کنار یکدیگر میگذاشتند و مسوولین تدارکات هر آسایشگاه که وظیفه تهیه شیرینیهای ساده را داشتند؛ بعد از آمادهکردن شیرینی، همه را بر روی میزها قرار میدادند.
رخشانی ادامه داد: اسرای هر آسایشگاه به صورت دستهجمعی، در جلوی آسایشگاه به خط میشدند پس از مصافحه و دیدوبازدید؛ از شیرینی دسته جمعی استفاده میکردند.
وی اظهار کرد: در این ایام، مسابقات ورزشی با امکانات بسیار کم، اجرای سرود و به دیدار یکدیگر رفتن در آسایشگاههای مختلف صورت میگرفت.
آزاده دوران دفاع مقدس گفت: البته در بعضی از مراسم هم عراقیها که با شادی و نشاط بچهها مخالف بودند، از روی کینه جلسات را به هم میزدند و شیرینیها را لگد کوب میکردند تا بدین نحو از شادی بچهها جلوگیری کنند.
انتهای پیام/ر
وی در گفتگو با خاورستان در بیان خاطرات و مطالبی در خصوص نوروز در اسارت گفت: مهمترین ویژگی عید در اسارت، احساس دلتنگی به خانوادههایمان بود که سالهای قبل از اسارت در سفرههای هفتسین کنارشان بودیم اما در آن 6.5 سال اسارت، جای خالی شان را مشاهده میکردیم و این بزرگترین دلتنگی و تلخی اعیاد در اسارت برای ما بود.
آزاده دوران دفاع مقدس با بیان این که اولین سال تحویل در اسارت، سال 1363بود افزود: اولین عید چون هنوز دوران تازه بود و صلیب سرخ ما را ندیده بود بنابراین اولین عید با روزهای قبل و بعدش هیچ فرقی نداشت اما از سال بعد معمولا ایام عید نوروز با توجه به این که عید مذهبی نبود و عراقیها به آن حساسیت خاصی نداشتند تا حدودی اجازه میدادند که مراسم به نحوی برگزار شود.
رخشانی ادامه داد: به دلیل کمبود امکانات، اسرا سعی میکردند بیشتر با فضای مهر و محبت و همان امکانات ساده، جشن عید نوروز را برگزار کنند.
وی یادآور شد: در یکی از سالها، بچهها اقدام به برگزاری نمایشگاه صنایعدستی کردند بهطوری که بعد از اتمام کار و مهیا شدن نمایشگاه، عراقیها که قبلا اجازه برگزاری آن را داده بودند از کرده خود پشیمان شدند. به این دلیل که اسرا با کمترین امکانات بهترین وسایل را ساخته بودند.
آزاده دوران دفاع مقدس خاطرنشان کرد: در روز عید نوروز معمولا بچهها در محوطه وسط اردوگاه میزهای بزرگ پینگپنگ که از طریق صلیبسرخ برای ورزش آورده شده بود را کنار یکدیگر میگذاشتند و مسوولین تدارکات هر آسایشگاه که وظیفه تهیه شیرینیهای ساده را داشتند؛ بعد از آمادهکردن شیرینی، همه را بر روی میزها قرار میدادند.
رخشانی ادامه داد: اسرای هر آسایشگاه به صورت دستهجمعی، در جلوی آسایشگاه به خط میشدند پس از مصافحه و دیدوبازدید؛ از شیرینی دسته جمعی استفاده میکردند.
وی اظهار کرد: در این ایام، مسابقات ورزشی با امکانات بسیار کم، اجرای سرود و به دیدار یکدیگر رفتن در آسایشگاههای مختلف صورت میگرفت.
آزاده دوران دفاع مقدس گفت: البته در بعضی از مراسم هم عراقیها که با شادی و نشاط بچهها مخالف بودند، از روی کینه جلسات را به هم میزدند و شیرینیها را لگد کوب میکردند تا بدین نحو از شادی بچهها جلوگیری کنند.
انتهای پیام/ر
وی در گفتگو با خاورستان در بیان خاطرات و مطالبی در خصوص نوروز در اسارت گفت: مهمترین ویژگی عید در اسارت، احساس دلتنگی به خانوادههایمان بود که سالهای قبل از اسارت در سفرههای هفتسین کنارشان بودیم اما در آن 6.5 سال اسارت، جای خالی شان را مشاهده میکردیم و این بزرگترین دلتنگی و تلخی اعیاد در اسارت برای ما بود.
آزاده دوران دفاع مقدس با بیان این که اولین سال تحویل در اسارت، سال 1363بود افزود: اولین عید چون هنوز دوران تازه بود و صلیب سرخ ما را ندیده بود بنابراین اولین عید با روزهای قبل و بعدش هیچ فرقی نداشت اما از سال بعد معمولا ایام عید نوروز با توجه به این که عید مذهبی نبود و عراقیها به آن حساسیت خاصی نداشتند تا حدودی اجازه میدادند که مراسم به نحوی برگزار شود.
رخشانی ادامه داد: به دلیل کمبود امکانات، اسرا سعی میکردند بیشتر با فضای مهر و محبت و همان امکانات ساده، جشن عید نوروز را برگزار کنند.
وی یادآور شد: در یکی از سالها، بچهها اقدام به برگزاری نمایشگاه صنایعدستی کردند بهطوری که بعد از اتمام کار و مهیا شدن نمایشگاه، عراقیها که قبلا اجازه برگزاری آن را داده بودند از کرده خود پشیمان شدند. به این دلیل که اسرا با کمترین امکانات بهترین وسایل را ساخته بودند.
آزاده دوران دفاع مقدس خاطرنشان کرد: در روز عید نوروز معمولا بچهها در محوطه وسط اردوگاه میزهای بزرگ پینگپنگ که از طریق صلیبسرخ برای ورزش آورده شده بود را کنار یکدیگر میگذاشتند و مسوولین تدارکات هر آسایشگاه که وظیفه تهیه شیرینیهای ساده را داشتند؛ بعد از آمادهکردن شیرینی، همه را بر روی میزها قرار میدادند.
رخشانی ادامه داد: اسرای هر آسایشگاه به صورت دستهجمعی، در جلوی آسایشگاه به خط میشدند پس از مصافحه و دیدوبازدید؛ از شیرینی دسته جمعی استفاده میکردند.
وی اظهار کرد: در این ایام، مسابقات ورزشی با امکانات بسیار کم، اجرای سرود و به دیدار یکدیگر رفتن در آسایشگاههای مختلف صورت میگرفت.
آزاده دوران دفاع مقدس گفت: البته در بعضی از مراسم هم عراقیها که با شادی و نشاط بچهها مخالف بودند، از روی کینه جلسات را به هم میزدند و شیرینیها را لگد کوب میکردند تا بدین نحو از شادی بچهها جلوگیری کنند.
انتهای پیام/ر
وی در گفتگو با خاورستان در بیان خاطرات و مطالبی در خصوص نوروز در اسارت گفت: مهمترین ویژگی عید در اسارت، احساس دلتنگی به خانوادههایمان بود که سالهای قبل از اسارت در سفرههای هفتسین کنارشان بودیم اما در آن 6.5 سال اسارت، جای خالی شان را مشاهده میکردیم و این بزرگترین دلتنگی و تلخی اعیاد در اسارت برای ما بود.
آزاده دوران دفاع مقدس با بیان این که اولین سال تحویل در اسارت، سال 1363بود افزود: اولین عید چون هنوز دوران تازه بود و صلیب سرخ ما را ندیده بود بنابراین اولین عید با روزهای قبل و بعدش هیچ فرقی نداشت اما از سال بعد معمولا ایام عید نوروز با توجه به این که عید مذهبی نبود و عراقیها به آن حساسیت خاصی نداشتند تا حدودی اجازه میدادند که مراسم به نحوی برگزار شود.
رخشانی ادامه داد: به دلیل کمبود امکانات، اسرا سعی میکردند بیشتر با فضای مهر و محبت و همان امکانات ساده، جشن عید نوروز را برگزار کنند.
وی یادآور شد: در یکی از سالها، بچهها اقدام به برگزاری نمایشگاه صنایعدستی کردند بهطوری که بعد از اتمام کار و مهیا شدن نمایشگاه، عراقیها که قبلا اجازه برگزاری آن را داده بودند از کرده خود پشیمان شدند. به این دلیل که اسرا با کمترین امکانات بهترین وسایل را ساخته بودند.
آزاده دوران دفاع مقدس خاطرنشان کرد: در روز عید نوروز معمولا بچهها در محوطه وسط اردوگاه میزهای بزرگ پینگپنگ که از طریق صلیبسرخ برای ورزش آورده شده بود را کنار یکدیگر میگذاشتند و مسوولین تدارکات هر آسایشگاه که وظیفه تهیه شیرینیهای ساده را داشتند؛ بعد از آمادهکردن شیرینی، همه را بر روی میزها قرار میدادند.
رخشانی ادامه داد: اسرای هر آسایشگاه به صورت دستهجمعی، در جلوی آسایشگاه به خط میشدند پس از مصافحه و دیدوبازدید؛ از شیرینی دسته جمعی استفاده میکردند.
وی اظهار کرد: در این ایام، مسابقات ورزشی با امکانات بسیار کم، اجرای سرود و به دیدار یکدیگر رفتن در آسایشگاههای مختلف صورت میگرفت.
آزاده دوران دفاع مقدس گفت: البته در بعضی از مراسم هم عراقیها که با شادی و نشاط بچهها مخالف بودند، از روی کینه جلسات را به هم میزدند و شیرینیها را لگد کوب میکردند تا بدین نحو از شادی بچهها جلوگیری کنند.
انتهای پیام/ر
وی در گفتگو با خاورستان در بیان خاطرات و مطالبی در خصوص نوروز در اسارت گفت: مهمترین ویژگی عید در اسارت، احساس دلتنگی به خانوادههایمان بود که سالهای قبل از اسارت در سفرههای هفتسین کنارشان بودیم اما در آن 6.5 سال اسارت، جای خالی شان را مشاهده میکردیم و این بزرگترین دلتنگی و تلخی اعیاد در اسارت برای ما بود.
, خاورستان,آزاده دوران دفاع مقدس با بیان این که اولین سال تحویل در اسارت، سال 1363بود افزود: اولین عید چون هنوز دوران تازه بود و صلیب سرخ ما را ندیده بود بنابراین اولین عید با روزهای قبل و بعدش هیچ فرقی نداشت اما از سال بعد معمولا ایام عید نوروز با توجه به این که عید مذهبی نبود و عراقیها به آن حساسیت خاصی نداشتند تا حدودی اجازه میدادند که مراسم به نحوی برگزار شود.
,رخشانی ادامه داد: به دلیل کمبود امکانات، اسرا سعی میکردند بیشتر با فضای مهر و محبت و همان امکانات ساده، جشن عید نوروز را برگزار کنند.
,وی یادآور شد: در یکی از سالها، بچهها اقدام به برگزاری نمایشگاه صنایعدستی کردند بهطوری که بعد از اتمام کار و مهیا شدن نمایشگاه، عراقیها که قبلا اجازه برگزاری آن را داده بودند از کرده خود پشیمان شدند. به این دلیل که اسرا با کمترین امکانات بهترین وسایل را ساخته بودند.
,آزاده دوران دفاع مقدس خاطرنشان کرد: در روز عید نوروز معمولا بچهها در محوطه وسط اردوگاه میزهای بزرگ پینگپنگ که از طریق صلیبسرخ برای ورزش آورده شده بود را کنار یکدیگر میگذاشتند و مسوولین تدارکات هر آسایشگاه که وظیفه تهیه شیرینیهای ساده را داشتند؛ بعد از آمادهکردن شیرینی، همه را بر روی میزها قرار میدادند.
,رخشانی ادامه داد: اسرای هر آسایشگاه به صورت دستهجمعی، در جلوی آسایشگاه به خط میشدند پس از مصافحه و دیدوبازدید؛ از شیرینی دسته جمعی استفاده میکردند.
,وی اظهار کرد: در این ایام، مسابقات ورزشی با امکانات بسیار کم، اجرای سرود و به دیدار یکدیگر رفتن در آسایشگاههای مختلف صورت میگرفت.
,آزاده دوران دفاع مقدس گفت: البته در بعضی از مراسم هم عراقیها که با شادی و نشاط بچهها مخالف بودند، از روی کینه جلسات را به هم میزدند و شیرینیها را لگد کوب میکردند تا بدین نحو از شادی بچهها جلوگیری کنند.
,انتهای پیام/ر
,]
ارسال دیدگاه