به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آسپرس، بهار سال 1349 برای فوتبال ایران خاطره انگیز شد، زیرا تیم استقلال در آن زمان برای اولین بار توانست جام باشگاهای آسیا را در ورزشگاه مملو از جمعیت امجدیه بالای سر ببرد. 45 سال پیش در چنین روزی تیم استقلال با مربیگری رایکوف در نیمه نهایی این رقابت ها به مصاف نماینده اندونزی رفت و با غلبه بر این تیم راهی دیدار فینال شد. استقلال در دیدار فینال برابر هاپوئل رژیم اشغالگر بازی کرد و با شکست این تیم قهرمان شد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آسپرس,,
این اولین قهرمانی کشورمان در مسابقات باشگاهی آسیا بود. آسپرس برای یادآوری آن دیدار به سراغ کارگرجم بازیکن تیم استقلال در آن دیدار رفت تا با مرور خاطرات آن دیدار یادی از آن روزها کند. کارگرجم مدافع آن روز استقلال به آس پرس گفت: آن دیدار در ورزشگاه شیرودی(امجدیه) برگزار شد و استقبال بی نظیری هم از آن صورت گرفت، به حدی که برای خود ما نیز جالب بود. استقلال در آن زمان یکی از بهترین دوره های خودش را می گذراند و بازیکنان بزرگی چون پورحیدری،مرحوم غلامحسین مظلومی، مرحوم ناصر حجازی و ... در تیم ما حضور داشتند. همچنین مربی با دانشی چون رایکوف در آن مقطع تیم را هدایت می کرد که بی تردید می توان او را بهترین مربی خارجی دانست که فوتبال ایران تا به حال به خود دیده است. رایکوف بازیکنان زیادی را به فوتبال ایران معرفی کرد و بازیکنان زیادی را از شهرستان ها به تهران آورد و با آموزش آنها به فوتبال ایران و باشگاه استقلال خدمت کرد. به نظر من فوتبال ایران دیگر مربی با دانش و تفکرات رایکوف به خود ندیده است، زیرا سطح علمی و کاربردی او با مربیان خارجی این روزهای فوتبال ما قابل قیاس نیست.
,
,
وی افزود: یادم است گلهای دیدار با نماینده اندونزی در مرحله نیمه نهایی آسیا را جواد قراب و مرحوم غلامحسین مظلومی زدند و ما "مدان" اندونزی را دو بر صفر بردیم و به فینال رفتیم. در فینال نیز با هاپوئل رژیم اشغالگر بازی کردیم که در دوره قبلی قهرمان آسیا شده بود. این تیم را نیز با نتیجه 2 بر یک شکست دادیم و ما اولین جام قهرمانی آسیایی را برای ایران کسب کردیم.
,,
, ,
کارگرجم گفت: یادم است در آن دوره با تیم هایی از کشورهای اندونزی، مالزی، لبنان و رژیم اشغالگر قدس بازی کردیم. در دیدار با نماینده اندونزی روی یک ضربه آزاد من توپ را سانتر کردم که مرحوم مظلومی با سر توپ را به گل تبدیل کرد. در آن زمان هدف ما فقط پیروزی بود و به عشق مردمی که برای تماشای بازی ما آمده بودند، سرمان را جلوی توپ می گذاشتیم. ما با تیم ملی هم در همان سال قهرمانی را تجربه کردیم. امجدیه در آن روزگار شور و حال خاصی داشت و فوتبال مثل امروز بی حال و بی رمق نبود. مردم با انگیزه زیادی فوتبال و اخبار آن را دنبال می کردند و به بازیکنان احترام می گذاشتند. در ورزشگاه ها فقط شاهد تشویق بودیم و مسائل حاشیه ای وجود نداشت.
,
انتهای پیام/خ
]
ارسال دیدگاه