علی (ع) درد مردم را از درد خودش بیشتر احساس میکرد
در گفتارهای معنوی، شهید مطهری آمده است: حضرت علی (ع) درد مردم را از درد خودش بیشتر احساس میکرد، درد آنها سبب شده بود که اساساً درد خود را احساس نکند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه خبری تحلیلی کریمه، امروزه یکی از بزرگترین معضلات ما، نبود اخلاق دینی در جامعه است، که متأسفانه برخی از افراد در جامعه ما در ظاهر خوب و در عمل منکر این موضوع میباشند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا , پایگاه خبری تحلیلی کریمه،,درواقع هستند افرادی که خود را مسلمان و با اخلاص میدانند اما هیچیک از مصداقهای یک اخلاق دینی را ندارند، که این خود به علت نداشتن ایمان واقعی است.
,همین عامل موجب آن شده است که امروزه در کشورمان بهعنوان تنها کشور اسلامی واقعی در دنیا که باید اخلاق اسلامی و دینی خودنمایی کند، متأسفانه چنین اخلاقی در آن دیده نمیشود!
,بهعنوانمثال، اختلاسهای کلان، برخورد نشدن با این اختلاس کنندگان، سو استفادههای اداری و هتک حرمت به بزرگان و هزاران بداخلاقی دیگر در جامعه، موجب آن شده است که امروزه اخلاق دینی تا حدودی در آن به فراموشی سپرده شود!
,
... در فلسفه اخلاق شهید مطهری آمده است که، یکی از رفقایمان نقل میکرد که روز اول ماه رمضان بود، روزه گرفتیم و رفتیم اداره و تازه با یک آقایی بهاصطلاح هم میز و آشنا شده بودیم. او هم روزه میگرفت. بعد از یکی دوساعتی رفیقم گفت: فلانی! من میخواهم یک تذکری به شما بدهم. گفتم بفرمایید. گفت: من خیلی از شما معذرت میخواهم که این تذکر را میدهم ولی خوب لازم میدانم که این تذکر را بدهم، از اخلاق بد خودم است، چه عرض کنم به شما. من یک چنین اخلاق بدی دارم که در ماه رمضان که روزه میگیرم، عصبانی میشوم، وقتی هم که عصبانی میشوم دیگر هر چه به دهانم میآید میگویم، حرف بد میگویم، فحش میدهم، توهین میکنم. ممکن است در این ماه رمضان به جنابعالی جسارتی بکنم. خواهش میکنم اگر چنین شد، دیگر روزه است، اخلاق من است، خیلی ببخشید.
این آقای رفیق ما گفت: گفتیم عجب کاری شد! این مرد روز اول ماه رمضان آمد با ما اتمامحجت کرد، حالا یک ماه رمضان تمام باید از او فحش بشنویم، چون روز اول ماه رمضان گفته اخلاق من این است. گفت: من هم گفتم عجب تذکر بجایی دادی، اتفاقاً اخلاق من هم همینطور است و بلکه بدتر، در حال روزه عصبانی میشوم، یکوقت میبینی که مثلاً این دوات را برداشتم و پراندم به سرت. گفت: عجب! خیلی اخلاق بدی است! پس خوب است هر دومان مواظب باشیم. (مرتضی مطهری- فلسفه اخلاق- صفحه 317-314)
,
آری، اگر فردی در جامعه بهسوی اخلاق و رفتار ناشایست سوق پیدا کرد، دیگران بهجای آنکه، رفتار زشت او را متذکر شوند و در صورت سرپیچی، بهصورت قانونی با وی رفتار کنند، بعضاً دیده میشود، که با وی همراه هم میشوند! که این به دور از اخلاق دینی و اسلامی ماست.
,همانطور که شهید مطهری فرمودند: ما باید همیشه علی (علیهالسلام) را نمونه قرار دهیم، علی (علیهالسلام) مجمع تمام ارزشهای اسلامی است.
,انسان اسلام، انسان جامع است. همین علی(ع) که در خلوت عارفانه خودش اینچنین است، ما میبینیم در مسئولیتهای اجتماعی، حد اعلی حساسیت را دارد؛ و انسانی که اسلام میخواهد چنین است.
,چرا علی (ع) را یک انسان کامل میدانیم؟ برای اینکه درد اجتماع را حس میکرده، برای اینکه"من" او تبدیل به "ما" شده بود. برای اینکه"خود" او خودی بود که همه انسانها را جذب میکرد. او بهصورت یک فرد مجزا از انسانهای دیگر نبود؛ بلکه واقعاً خودش را بهمنزله یک عنصر، یک انگشت، یک عصب در بدن احساس میکرد که وقتی ناراحتیای در یک جای بدن پیدا میشود این عضو ناآرام وبی قرار میگردد. و این سخن اصلاً مال خود اوست، این تعبیرات مال خود اوست. قبل از اینکه در قرن بیستم، فلسفههای اومانیستی این حرفها را بیاورند علی (علیهالسلام) اینها را گفته است؛ وقتیکه خبردار میشود که عامل او، فرمانداری که از ناحیه او منصوب است در یک مهمانی شرکت کرده است نامه عتابآمیزی به او مینویسد که در نهجالبلاغه هست. حال چه مهمانی بوده است؟ نه. در آنجا قمار بوده؟ آیا در مهمانی شرکت کرده بود که بر سر سفره مشروب بوده؟ نه.در آنجا مثلاً زنهایی را آورده و رقصانده بودند؟ نه. در آنجا کار حرام دیگری انجام داده بودند؟ نه. پس چرا آن مهمانی مورد ملامت قرار میگیرد و نامه تند نوشته میشود؟ میگوید: وَما ظَنَنتُ أنّک تُجیبُ إلی طعام قومٍ عائلُهم مَجفلوّ وغَنیُّهم مَدعوّ. گناه فرماندارش این بوده که بر سر سفرهای شرکت کرده است که صرفاً اشرافی بوده، یعنی طبقۀ اغنیا در آنجا شرکت داشته و فقرا محروم بودهاند. میفرماید: من باور نمیکردم که فرماندار من، نماینده من پای در مجلسی بگذارد که صرفاً از اشراف تشکیلشده است. بعد راجع به خودش و زندگی خودش برای آن فرماندار شرح میدهد. درباره خود میگوید: درد مردم را از درد خودش بیشتر احساس میکرد، درد آنها سبب شده بود که اساساً درد خود را احساس نکند. اما علی (ع) را که اینقدر ستایش میکنیم نهفقط به خاطر این است که باب علم پیغمبر بوده که پیامبر فرمود: "أنا مدینه العلم وعلیٌّ بابها" بیشتر از این جهت ستایش میکنیم که انسان بود، این رکن از انسانیت را داشت که به سرنوشت انسانهای محروم میاندیشید، غافل نبود، درد دیگران را احساس میکرد، چنانکه سایر ارکان انسانیت را هم داشت.( گفتارهای معنوی، شهید مطهری،ص۲۲۸-۲۳۰)
,بنابراین اگر در جامعه حس نوعدوستی و همدردی سایهگستر شود، یقیناً جامعه به سمت فرهنگ و اخلاق اسلامی سوق پیدا خواهد کرد.
]
ارسال دیدگاه