گزازشی از تور یکروزه بازدید خبرنگاران از اراضی تخریب شده به دست دولت ؛
قربانیان زمین خواری
گفته می شود در سال جاری تعداد زیادی از زمین های دولتی در داخل و اطراف شهر کرمان رفع تصرف و تخریب شده اند حال مالکان آنان با آگاهی یا بدون آگاهی آن را متصرف شده و قربانی زمین خواران شده اند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از “ آرمان کرمان”؛ با تعدادی از خبرنگاران به همراه مسئولین راه و شهرسازی شهرستان کرمان راهی بازدید از اراضی دولتی تخریب شده در اطراف شهر کرمان شدیم .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, “ آرمان کرمان”؛,ابتدا به طاهر آباد رسیدیم پس از بازدید از دیوارهای بلوکی تخریب شده و صحبتهای مهندس اشرفی مبنی بر اینکه کل زمینهای دولتی در طاهرآباد ۵۰۰ هکتار است و ۶۰ هکتار آن تخریب شده است.
,مجددا راهی ده بالا شدیم در مسیر راه بعد از خارج شدن از شهر به جاده ای رسیدیم که نه تنها جاده اش آُسفالت خوبی نداشت بلکه اطراف جاده را بجای درختان سرسبز نخاله های ساختمانی پر کرده بود و منظره بسیار زشتی را بوجود آورده بود.
,طول مسیر کمی طولانی بود همراه نشانی از وجود نخاله ها ، دلم بسیار گرفت به یکی از مسئولین که با ما همراه بود معترض شدم و از ایشان خواستم که شما به عنوان یک مسئول راه و شهرسازی چرا باید آسفالت این جاده این طور خراب باشد و محیط اطراف جاده نیز نمای بسیار زشت داشته باشد.
,در جواب چنین گفت: متاسفانه شهرداری جایی را برای تخلیه نخاله های ساختمانی مشخص کرده است ولی متاسفانه تعدادی از کامیونداران که وظیفه حمل نخاله ها را به عهده می گیرند، نمی خواهند نخاله ها را در جایی که شهرداری مشخص کرده تخلیه کنند زیرا ورودی آن ۱۰۰۰ تومان است و بدور از چشم شهرداری و دیگران می آیند و در این مکانها که می تواند بجای نخاله یک درخت کاج و یا گل کاشت که منظره را زیباتر کند و رهگذر یا و مسافری که از این مسیر می گذرد خاطره خوشی داشته باشد اینطور دهشت انگیز می کند.
,بالاخره بعد از ۲۰ الی ۲۵ دقیقه به ده بالا رسیدیم در ابتدای راه صدای آب جویباری که در کناره خیابان بود گوشمان را نوازش می داد زیرا می گویند صدای آب خود جریان زندگیست و برای آرامش اعصاب بسیار مناسب است.
,ولی متاسفانه منظره کنار جویبار که پر شده بود از آشغال، آن جذابیت را کم می کرد که چرا با این کمبود آبی که در کرمان است و می توان در اوقات فراغت و تعطیلات و به دور از ترافیک شهری و داد و بیداد مردم و هزار جور گرفتاری می توان به چنین مکانی پناه آورد این طور باشد.
,فکر می کنید عامل آن چه کسی است ؟ و خیلی جالب است که شهرداری و عوامل آن را مقصر می دانیم در صورتی که خود ما مردم هستیم که رعایت بهداشت را نمی کنیم و متاسفانه به هرجایی که پا می گذاریم بعد از گذران خستگی و تفریح تنها چیزی که از خود باقی می گذاریم زباله است و بس. چرا باید چنین باشد ، چرا فقط همه چیز را برای خودمان می خواهیم و شاید هم این طور نیست چون اگر برای خودمان هم بخواهیم باید بدانیم که دفعات بعدی نیز هست و دوست داریم تعطیلات آخر هر هفته به دور از کار و سختی یک هفته به آنجا پناه ببریم پس سعی کنیم همیشه در جایی که محل تفریح مان است پاک و زیبا و دل انگیز باشد.
,بلاخره صدای جویبار را پشت سر گذاشتیم و بالاتر رفتیم تا اینکه به ده بالا رسیدیم باز تنها منظره ای که تاثر برانگیز بود باغ میوه ای بود که دیوارهای آن تخریب شده و گفته شد که این قسمت از اراضی به دولت تعلق دارد و کسی که آن را متصرف شده به عنوان زمین خوار محسوب می شود و با تخریب آن رفع تصرف می شود.
,دلم برای درخت های میوه و سرسبز سوخت و برای آن زحمتی که آن کشاورز یا مالک آن جا که آن درختان را به چه سختی کاشته است. این وسط چرا درختان باید قربانی شوند نمی دانم. وقتی به مسئولین این موضوع را گفتیم آنها در جواب ما چنین گفتند این درختان ۵ ساله و یا ۷ ساله هستند ولی اگر شما داخل گوگل سرچ کنید می بینید که دو سال قبل این درختان در این جا نبوده اند و آنها از جایی دیگر به اینجا آورده شده اند. تصورش برایم سخت بود و این را غیر ممکن می دانستم چون می دانم درختان وقتی به یک سن و سال برسند آن هم درخت میوه نمی شود جابجایشان کرد ، فقط تعدادی از درختانی که جان سخت هستند و با هر محیطی سازگار، می توانند در جابجایی فضا و هوا دوام بیاورند، این وسط کی راست میگه و کی دروغ الله اعلم؟؟؟؟!!!!
,ناگفته نماند که از کنار این باغ زیبا یک جویبار پر از آب زلال می گذشت که منظره را دوچندان زیبا می کرد واقعا حیف از اینکه این منظره را تخریب کرده بودند.
,همینکه مشغول بازدید ازاین منظره تاثر برانگیز بودیم مالک زمینی که پایین تر از این باغ بود و پیرمردی مسن با چهره ای خسته و زجر کشیده جلو آمد و معترضانه گفت : چطور چند سال پیش این زمین ها دولتی نبود و حالا یکدفعه و امسال دولتی شد؟ من حدود چندین سال که زندگی ام اینجاست با زن و فرزندانم زندگی می کنم و تا به حال به کسی زور نگفته ام و حق کسی را نیز پایمال نکرده ام و به سختی این زمین بایر را به آبادانی تبدیل کردم این باغ و خانه تنها اموال من و فرزندانم است خدا را خوش نمی آید که این طور بی خبر به جان خانه های ما افتادند و دیوارهای خانه امان که می تواند حصاری برای پوشش فرزندان و همسرم باشد این طور ویران کنند. آیا تا به حال شده مسئولین دولتی فقط یک خانه و کاشانه داشته باشند آن هم با دست و پنجه خودشان آبادش کرده باشند و بعد کسی از راه برسد و آن را برسرش ویران کند ؟ چه حالی به او دست می دهد؟
,دستانش را به پشت کمر قفل کرد و با کمر خمیده و ناراحت در حالی که زیر لب چیزی زمزمه می کرد از کنارمان رد شد و رفت.
,نمی خواهم کار دولت را تحسین کنم و همینطور نمی خواهم کار آن پیرمرد را. فقط می خواهم بگویم در این راه عده زیادی از مردم بی گناه قربانی زمین خواران شدند و به قول پیرمرد چرا دولت بعد از چندین سال حالا باید اقدام به این کار کند و شاید ما بین این خانه ها خانه ای باشد که پناه مستضعفی است و یا پناه یتمانی ، چه کسی می خواهد در این میان جوابگو باشد؟
,مگر این ملت نیست که دولت را تعیین می کند و به آن رأی می دهد، من نمی گویم مردم باید خلاف قانون عمل کنند و یا خدای ناکرده اموال دولت و بیت المال را تصرف کنند، ولی می خواهم بگویم حال که پیرمردی این زمین را بدون آگاهی و در ازاء پرداخت مبلغی آن را خریداری کرده و سرپناهی برای زن و فرزندانش ساخته و در محوطه آن باغی بنا نهاده این طور باید خراب شود.
,آیا بجای تخریب نمی شود آگاه سازی و اطلاع رسانی کرد و بجای تخریب از آنان اجاره ای دریافت کرد و یا چاره ای غیر از تخریب اندیشید.
,ولی آنان که حقشان نیست و این ملک و زمین می تواند چندین اموال آنان باشد و شاید هم بصورت آگاهانه دچار خلاف شده اند حساب آنان را جدا کنند. بالاخره باید چاره ای اندیشیده شود.
,از آنجا که گذر کردیم به ده آخوند رسیدیم ، ده آخوند ده ای بسیار زیبا و با خانه های ویلایی و با رنگهای متفاوت و خانه های شیروانی بسیار زیبا که هر چه نگاه می کردی سیر نمی شدی؟ نمی دانم این ده واقعا ده آخوندها است یا نام آن را چنین گذاشته اند دیوار هر خانه را که نگاه می کردی هر کدام به شکل متفاوت ساخته و تزیین شده بود یکی به صورت سنگ نما و دیگر سرامیک نما و همینطور الی آخر، به صحنه ای برخوردم که روی دیوار و حصار خانه با اسپری سیاه نوشته بود اراضی دولتی ولی دیوار هرگز تخریب نشده بود ولی آن طرف که دیوار بلوکی داشت تخریب شده بود وفتی علت را از مسئولین جویا شدیم در جواب گفتند این خانه هایی که مسکونی هستند تخریب نشده اند ولی در نوبت تخریب هستند و باید حکمشان از حوزه قضایی صادر شود و مراحلی دارد… بله طبق گفته آنان مراحلی دارد که خدا داند این مراحل چند روز ، چند هفته، چند ماه و یا چند سال طول بکشد. خدا می داند؟؟؟!!! ولی دیوارهای بلوکی که فقط حصار بودند و داخل زمین خانه مسکونی نبود طبق کمیسیون ماده ۱۰۰ به راحتی تخریب شده بودند حال مالک آن هر کسی می تواند باشد.
,می خواهم بگویم چرا اینقدر تبعیض چرا خانه آن پیرمرد با آن دیوارهای بلوکی و ساده باید تخریب شود ولی خانه مسکونی که دیوارهای آنچنانی در ده آخوند هست نباید تخریب شود و باید منتظر حکم قضایی ماند.
,بالاخره زمین های ده بالا و ده آخوند ۲۲ و نیم هکتار اراضی دولت بود که ۹ هکتار آن تخریب شده و رفع تصرف شده بود. در پایان این بازدید یک روزه نه تنها خوشحال نشدم که کمی هم برایم تاثربرانگیز بود.
,از مسئولین سوال کردیم آیا هنوز تخریب اراضی در دستور کار دارید ؟ در جواب پاسخ دادند هنوز بیش از ۳۰ هکتار در اراضی شرف آباد، کاظم آباد و چند جای دیگر مانده که بزودی اقدام خواهد شد.
,متاسفانه، باید بگویم یا خوشبختانه، نمی دانم؟؟؟
,ولی فقط می دانم که دولتی ها خوشحالند و ابراز رضایت می کنند زیرا در هنگام پخش کلیپ که تخریب اراضی را با حضور مردم و صاحبانشان نشان می داد موزیک متن کلیپ بسیار شاد بود.
,امیدوارم که مسئولین استانی نیز برای فقط لحظه ای اندیشه کنند و ببییند بعد از چند سال که قانون می گوید این چنین اراضی دولتی هستند و باید آزاد شوند به فکر مردم بیچاره ای باشند که با مسائل ، مشکلات، رکود و تحریم امروز باید به کجا پناه ببرند؟
,راستی در آخر متذکر می شوم کسانی که می خواهند زمین بخرند ، حال آن زمین را برای ساخت و ساز یا ویلا و یا باغ می خواهند حتما از جایی خریداری کنند که اعتبار داشته باشد و خدای ناکرده قربانی زمین خواران نشوند.
,قضاوت با شما مردم عزیز….
,انتهای پیام/گ
]
ارسال دیدگاه