به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از "ره به ری" :شهید امیر حسین بوربور در سال ۱۳۳۷ در شهرری متولد شد و پس از گذراندن دروس در پایه تحصیلی متوسطه ، در دانشسرای مقدماتی ورامین به تحصیل پرداخت.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,این شهید در محروم ترین روستاهای شهرری تدریس می کرد و با آغاز جنگ و به فرمان امام (ره) در یکی از پایگاه های بسیج شهرستان ری ثبت نام کرد و پس از اموزش به جبهه اعزام شد و در سن ۲۶ سالگی در عملیات والفجر و در منطقه پنجوین عراق به شهادت رسید.
,در ادامه بخش هایی از وصیت نامه این شهید را مشاهده می کنید:
,(الَّذِینَ ءَامَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَـاهَدُوا فِى سَبِیلِ اللَّهِ بِأَمْوَا لِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَهً عِندَ اللَّهِ وَأُولَــئِکَ هُمُ الْفَآئِزُونَ) آنان که ایمان آوردند و از وطن هجرت گزیدند و در راه خدا با مال جانشان جهاد کردند در نزد خدا مقام بلندى است و آنان رستگاران و سعادتمندان دو عالم اند.
,با سلام و درود بر ولى عصر امام زمان(عج) و بر نایب برحقش خمینى، این پیر مجاهد و ابراهیم زمان که چون کوه استوار و پا بر جا در برابر این ابر قدرت هاى جنایتکار از خدا بى خبر، مردانه و بى پروا به شکستن بت ها یکى پس از دیگرى مشغول است و ما جوانان را از لجنزار گناه و معصیت بیرون کشید و راه راست و مورد پسند پروردگار منّان را به ما نشان داد. و با سلام بر امت شهید پرور و سربلند و پیروز ایران و با سلام گرم بر سپاهیان اسلام، این عزیزان جان بر کف که نداى حسین زمان را لبیک گفتند و از این دنیاى فانى چشم پوشیدند و خواب را از چشمان کفار سلب کردند؛ و با سلام به برادران و دوستان عزیزم، از این لحظه ى حساس استفاده کنید و قدر آن را بدانید که الان درهاى بهشت باز است و مى توانید با یک خیز خود را به آنجا رسانید، ممکن است دیگر این فرصت به دست نیاید. وقت را مغتنم شمارید و توشه اى جهت روز حساب جمع آورى کنید.
,پدر گرامى، چه زحمت هایى براى خوب تربیت کردن من کشیدى و تو مادر خوب و مهربانم شرم دارم که طلب حلالیت کنم، چرا که هیچ حق فرزندى را ادا نکردم ولى امید آن دارم که هر وقت به یاد هجرت من افتادید دستان خود را به سوى پروردگار بزرگ بلند کرده و شکر کنید و بگویید، خدایا رضایم به رضاى تو. زیرا که امانتى را که خود داده بودى باز پس گرفتى. افتخار کنید که این قرعه به نام شما نیز افتاده و این قبایى نیست که اندازه ى هر کسى باشد. پدر عزیزم، پیش حسین بن على(علیه السلام) سربلند هستى و مادرم پیش فاطمه ى زهرا(علیها السلام)سرفراز و در یوم الحساب مقابل زینب کبرى(علیها السلام) رو سپید است. پس شکر کنید و غم به دل راه ندهید، اگر گریه نکنید بهتر است ولى اگر خواستید اشک بریزید براى على اکبر حسین(علیه السلام)اشک بریزید، براى سر بریده ى ابا عبداللّه شیون کنید، براى این شهدایى که نان آور خانه بودند و از زندگى و کانون گرم خانواده چشم پوشیدند ناله کنید، براى جوانى که از پاى سفره ى عقد بلند شده و در خون خود غلطیده، زارى کنید، براى پدرى که عکس فرزند خردسالش را در میان پنجه هاى خونین خود گرفته و به سوى معشوق پر کشیده گریه کنید. آرى آن پیر مجاهدى که با محاسن سفیدش مظاهر وار سینه ى خود را آماج گلوله هاى دشمن قرار داده تا اسلام زنده بماند و سربلند باشد شایسته ى این قطرات اشک مى باشد. پدر عزیزم با دادن شیرینى در مجالس ختم مشت محکمى بر دهان منافقین بزن، زیرا که فرزندت به معشوقى که تازه او را شناخته بود رسیده. مادرم با خوشحال بودن و سر حال بودن خود هم چون مادرى که فرزند خود را داماد و روانه ى حجله مى کند ثابت کن که تا آخر ایستاده اى. با زبان و مال در حد امکان در راه خدا جهاد کنید که خداوند اجرى عظیم وعده داده است. به فقرا و مساکین و زیردستان تا حد امکان کمک کنید و به آنها احترام بگذارید. با امام باشید و او را دعا کنید و اوامر او را مو به مو اجرا کنید که پیغمبر زمان است. همیشه به یاد خدا و روز رستاخیز باشید. از قول من از تمام دوستان و آشنایان و فامیل، مخصوصاً اهل محل حلالیت بطلبید. هر چه از مال دنیا دارم تبدیل به پول کنید و به حساب ۱۰۰ امام واریز نمایید. هر کس حجاب و موازین شرعى را در زندگى رعایت نکرد به دیدار من نیاید که براى من جز عذاب چیز دیگرى نخواهد داشت. در مجالس من اعلام کنید که هر کس از من طلب دارد بیاید بگیرد تا من زیر دین نباشم.
,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه