دست های چدنی زیر دستکش مخملی را یادمان نرود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از  پیارم، صدیقه یوسفی در یاداشتی نوشت:

دولت یازدهم با محور قرار دادن اصلاحات اساسی در سیاست خارجی، بر روی کار آمد. مسئولین این دولت مهمترین محور در سیاست خارجی را نیز بهبود تعامل با غرب به ویژه «کدخدا»ی آن آمریکا می‌دانند . بر این اساس از همان شروع دولت جدید تلاش‌های زیادی در عرصه خارجی انجام دادند و مهمترین راهبردشان استفاده از ظرفیت پرونده‌ی هسته‌ای برای تعامل با آمریکا و غرب بود.

اما از این طرف مردان شجاع و غیور و متدین دیپلماسی (به فرموده رهبر) باید هوشیار باشند که اینها همه بازار گرمی است مثل اون دست فروشی که با یکی تبانی کرده بود که هر وقت کسی آمد از او جنس بخرد سریع بیاید میدان خودش را برای خرید نشان دهد خریدار را به تعجیل وادار کند تا چانه نزند و راضی به هر قیمتی باشد.

جهادگران عرصه دیپلماسی باید دست آورده های هسته ای را حفظ کنند به وضعیت جبهه جهانی مقاومت با استکبار نیز توجه داشته باشند که اگر ایرانی که نماد مقاومت بر علیه زیاده خواهی مستکبران است فریب این دستکش های مخملی یا مرغوب حربه های دشمن را نخورد و سنگرهای مقاومت در سراسر دنیا یکی پس از دیگری فرو خواهد ریخت.

نکته بعدی را سربسته بگویم ما تا یک زمانی تکلیفمان مذاکرات هست اما فراموش نکنیم که نباید غرور و ترس از سرزنش سرزنشگران ما را به راهی سوق دهد که به هر قیمتی مذاکره را انجام دهیم.

حقیقتا باید در مذاکرات هسته‌ای واقع بین بود، واقعیت را دید و روی احتمال‌ها و خوش‌بینی‌های کاذب، حساب باز نکرد. وقتی واقعیت این است که امریکا در عمل همان امریکای استعمارگر است، چگونه می‌تواند به این کشور ظن مثبت برد و به توافق با آن امیدوار بود.

اولین اصل برای مذاکرات این است که آنچه می دهیم و می گیریم معطوف به منافع جناحی نباشد و تنها معطوف به منافع ملی باشد. مذاکرات جاری در دو ساله اخیر در یک برهه ای متهم شد به اینکه در مسیر منافع جناحی قرار گرفته است و تبدیل شده به یک کمپین انتخاباتی و اگر چنین باشد که چندان هم بعید به نظر نمی آید، این یک فاجعه محسوب می شود.

اصل دوم این است که مذاکره علاوه بر معطوف بودن به منافع ملی باید به منافع ایدئولوژیک یعنی غلبه و برتری اسلام معطوف باشد. نباید شما در مذاکره فقط به منافع جناحی یا حتی فقط منافع ملی بیاندیشید؛ بلکه باید به منافع ایدئولوژیک بیاندیدشید. یعنی به غلبه ایدئولوژیک و به برتری اسلام بیاندیشید. اگر در مذاکره با رویکرد فلسفه تاریخی و در نظر گرفتن برهه تاریخی و پیچ تاریخی که در آن قرار داریم با رویکرد منافع ملی و غلبه ایدئولوژیک ورود کنید، قطعا پیروزید.

متأسفانه به نظر می آید آنچه امروز تحت عنوان مذاکره در حال انجام است با رویکرد منافع جناحی است یا حداقل با رویکرد منافع ملی اما با درک غلط از منافع اقتصادی و اقتصاد مقاومتی! اگر در مذاکره منافع ملی مدنظر باشد اما با این درک که برویم داد و ستد کنیم و چیزی که می­گیریم توسعه اقتصاد ایران به مفهوم توسعه غربی باشد، قطعا غلط است و نتیجه ای که بدست می آوریم حل شدن ما در جامعه غربی و استحاله و نابودی خودمان است.

ایران اسلامی ما باید به عنوان پرچمداران تمدن اسلام در برابر تمدن غرب وارد مذاکره شویم و آنچه می دهیم و می­گیریم در چارچوب منافع ملی مان باشد. ما باید به خودمان اعتماد داشته باشیم یعنی امروز در این مذاکرات تمدن اسلامی در برابر تمدن غرب قرار گرفته و اگر در این مذاکرات ما کوتاه بیاییم چه می شود؟

ما میتوانیم یک ذره از امریکا یاد بگیریم و مطمئن باشیم قبض روح نمیشویم " تا امریکا اول به سود و منافع مردمش نرسد با هیچ کشوری و کسی داداشی نمیشود" این خنده های کلیشه ای غربیها ما شرقیها را تا کنون سالهاست فریب داده و خواهد داد.

انتهای پیام/