یونسکو محل احساسات ملی گریانه شده یا هویت ربایی؟!!
عاقبت پایی که آذربایجانی ها در کفش ما کردند
ایران فرهنگی غنی و چند هزار ساله دارد؛ و حالا دیگر کشورها سعی می کنند این غنا و هویت های فرهنگی را به نام خود مصادره کنند و گویی امروز یونسکو، محلی برای تقویت حس ملی گرایانه در کشورهاست.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از صاحب نیوز،ترکیه، قهوه و مراسم وابسته به آن را ثبت جهانی کرد تا سنت قهوه خانه ای که در ایران سابقه ای طولانی دارد به نام و کام ترک ها بهره برداری شود. چین چرتکه اش را و آذربایجان دلمه خوردنی اش را که باید البته دید این غذای سنتی در آشپزخانه ایرانی چه قدمتی دارد؟ گرچه در حین غفلت ایران و در زمان جمود و سیاست زدگی میراث فرهنگی، آذربایجان تار و چوگان را به نام خود ثبت جهانی کرد.
, شبکه اطلاع رسانی دانا , صاحب نیوز, ترکیه، قهوه و مراسم وابسته به آن را ثبت جهانی کرد تا سنت قهوه خانه ای که در ایران سابقه ای طولانی دارد به نام و کام ترک ها بهره برداری شود. چین چرتکه اش را و آذربایجان دلمه خوردنی اش را که باید البته دید این غذای سنتی در آشپزخانه ایرانی چه قدمتی دارد؟ گرچه در حین غفلت ایران و در زمان جمود و سیاست زدگی میراث فرهنگی، آذربایجان تار و چوگان را به نام خود ثبت جهانی کرد.,گویا از اینکه این کشور همسایه پایش را درکفش ایران کند، لذت می برد.
,
, , هشتمین جلسه اجلاس یونسکو طب سنتی را هم نپذیرفت تا همه چیز مخالف میل ایرانی ها پیش برود.
,یونسکو، محلی برای تقویت حس ملی گرایانه در کشورهاست. و حالا با اینکه کشورهای همسایه سعی در غارت فرهنگ و غنای دیگر کشورها به نفع خود کنند، این احساسات ملی گرایانه به چه سمت و سویی خواهد رفت.آیا منجر به ایجاد کینه و بغض در کشورهای همسایه و تبعات بعدی آن نخواهد شد؟!
,اما چوگان یکی ازبازی های قدیمی ایرانیان بوده است. این بازی از حدود ۶۰۰ قبل از میلاد در ایران شکل گرفت و در زمان هخامنشیان بازی میشده است. برای نخستین بار در کارنامه اردشیر بابکان از چوگان نام برده شده دربسیاری ازمنابع تاریخی آمده است که سربازان پادشاهان هخامنشی در مواقع بی کاری و برای حفظ آمادگی رزمی خود سواربراسب بازی وتمرینی راانجام می داده اند که بسیارشبیه به چوگان امروزی بوده است وازآن زمان به بعداین بازی تکامل یافت.
,چوگان به هنگام کشور گشایی داریوش اول در هندرواج یافت.
,می توان گفت رودکی نخستین شاعری است که پس از اسلام از چوگان سخن به میان می آورد. مغولان پس از حمله به ایران و در زمانی که با فرهنگ و هنر ایران آشنا میشوند چوگان بازی را نیز یاد گرفته و در سراسر امپراطوری وسیع خود رواج میدهند میتوان گفت که گرایش کشورهای شرق آسیا به چوگان به همین دلیل است.
,از این دوره بهعنوان جدّیترین برهه صدورچوگان از ایران یاد میشود؛ اما درحقیقت چوگان دردوره ی صفویه به شکوفایی خود می رسد.
,مدارک و مستندات زیادی در ادبیات قدیم ما به چشم می خوردکه به انجام این بازی شاهانه اشاره نموده. اکثر شعرای پارسی زبان وعرب زبان ازقرون اولیه اسلام دراشعارخود دروصف بازی چوگان سخن سرایی کرده اند.
,هرچند به لحاظ گستردگی مرزهای سیاسی ایران درگذشته این بازی در خارج ازمرزهای سیاسی کنونی ایران هم که به عنوان امپراطوری ایران مطرح بوده نیز اجرا می شده است؛ ولی خواستگاه اصلی چوگان مرزهای سیاسی کنونی ایران بوده است.
,اما هر چه از پیشینه و مستندات دیگر این بازی زیبا و جذاب ایرانی بگوییم، چیزی عایدمان نمی شود؛ چرا که این بازی با تغییر نام«قره داع» به نام آذربایجان ثبت شد تا همه چیز به کم کاری متولیان امر در ثبت وضبط هویت های فرهنگی مان بینجامد.
,
*طب سنتی هم در یونسکو کیش و مات شد
اما طبق اخبار رسیده، پرونده ثبت جهانی طب سنتی هم در دفتر یونسکو ناکام ماند. طب سنتی قدمتی در حدود دوران ایران پیش از اسلام دارد.
,
در حالی پرونده طب سنتی در هشتمین اجلاس جهانی یونسکو مورد بررسی قرار گرفت که کشورهای چین، پرو، بلژیک، قرقیزستان، بورکینافاسو، برزیل، نامیبیا، سئوالهای مختلفی را درباره بندهای پرونده مطرح کردند. آنها خواستار شفافیت بیشتر موضوع طب سنتی از نظر میزان مشارکت گروههای مختلف قومی، شهری و روستایی و همچنین زن و مرد، در تکنیکهای طب سنتی ایران شدند.
,یدالله پرمون، نماینده ایران در پاسخ به سئوالهای مطرح شده توضیحاتی درباره بنیاد طب سنتی ایران و ارتباط آن با فلسفه و دانش ایرانی داد. اما در نهایت تاثیری بر نتیجه نهایی رای نمایندگان شرکتکننده در اجلاس نداشت.
,دو کشور نیکاراگوئه و بورکینافاسو در دفاع از پرونده طب سنتی ایران پرداختند که آنهم نتیجهای در بر نداشت و در نهایت نمایندگان حاضر رای بر جهانی نشدن طب سنتی ایران دادند.
,بدون شک خیلی پیش ازاین باید مستندات وشواهد تاریخی مبنی براینکه داشته های ایرانی چند نوع و چگونه است، ثبت وضبط می شد و بیش از این باید هویت های بومی و محلی مان برای ثبت جهانی به یونسکو ارائه شود.کم کاری در حوزه حفظ و صیانت داشته های فرهنگی مان کم مهری و به نوعی خیانت به این آب و خاک است.
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه