پلی که سعادت شهر، را متروکه کرد! + عکس

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از طنین پاسارگاد، سعادتشهر شهر کوچکی که به عنوان مرکز شهرستان پاسارگاد در صد کیلومتری شمال شیراز قرار دارد. شهری که با وسعت و جمعیت کم آن پتانسیل های بالقوه فراوانی مانند دیگر شهر این شهرستان یعنی مادر سلیمان، در تمامی عرصه ها دارد که تا به امروز این هیچ کدام بالفعل نشده است.

شهر سعادت شهر با داشتن جاذبه های فراوانی مانند امامزاده حسین(ع)، باغ کهن قوام و سایر جاذبه های گردشگری طبیعی، تاریخی و مذهبی و همچنین قرار داشتن مجوعه میراث جهانی پاسارگاد در شهرستان پاسارگاد و در 15 کیلومتری این شهر، همواره میزبان مسافران و گردشگران زیادی از سایر نقاط کشور و خارج از کشور بوده است.

اما روزگاری قریب با راه اندازی و بهره برداری از بزرگراه شیراز- سعادت شهر و کاهش و افت تردد و آمد و شد از جاده قدیم شیراز-مرودشت- سعادت شهر،  مسافران و گردشگران ترجیح دادند از برزگراه تردد کندو رفته رفته شهر سعادت شهر که همیشه میزبان خیل مسافران و گردشگران بود، خلوت و خلوت تر شد تا اینکه اقتصاد در این شهر کمرنگ شد.

با بهر برداری از بزرگراه شیراز-سعادت شهر باید پلی برای ورودی شهر به جهت سهولت وامنیت در تردد ورودی شهر ایجاد و راه اندازی می شد، پلی که اغلب شهروندان اعتقاد دارند اقتصاد سعادت شهر را فلج کرد و باعث قهر گردشگران و مسافران با این شهر شد.

شهروندان شهر سعادت شهر اعتقاد دارند بزرگترین معضل شهر سعادت شهر در حال حاضر وجود این پل است که شهر را به حاشیه برد و این پل را علت مهاجرت و متروکه شدن شهرمی دانند.

شهروندان  اعتقاد دارند اگر به جای این پل یک میدان (مانند اغلب شهرهای با موقعیت جغرافیایی این چنینی) ایجاد شده بود، گردشگران و مسافران برای استراحت و خرید و بازدید به این شهر می آمدند اما با این بتن هایی که مانند کوه و سد در ورودی شهر و در مسیر مسافران احداث شده است، مسافر برای ورود به شهر ترغیب نخواهد شد و محال است که وارد شهر شود.

البته تلاش هایی هم در این زمینه شده که به جای این پل میدان ایحاد شود اما چیزی که مشخص است، تخریب و ایجاد یک میدان، هم به لحاظ فنی  و هم به لحاظ اعتباری کاری محال به نظر برسد.

عده ای هم معتقد هستند مبلمان شهری و ظاهر شهر  ونبود زیر ساخت های گردشگری و استراحتگاه، آن چنان که باید و شاید نتوانسته در جذب مسافر تاثیر گذار باشد و در حد و اندازه این شهر مهم نمی باشد که البته ورودی این شهر هم به خوبی گویای این موضوع است.

باید با ایجاد مبلمان شهری و زیبا کردن ظاهر شهر و قرار دادن فرصت های گردشگری، مسافران و گردشگران داخلی و خارجی شهرستان پاسارگاد را به این شهر کشاند، چه بسا شهرهایی در ایران وجود دارند که با کمترین و حتی نداشتن هیچ کدام از پتانسیل های گردشگری در مقایسه با شهر سعادت شهر و شهرستان پاسارگاد، مسافران و گردشگران شهر خود را چند روز در شهر خود نگه داشته اند که همین موضوع باعث رونق اقتصاد و رونق شهرشان شده است که البته این اقدامات، همت مسولان وخود شهروندان را می طلبد.

البته شهروندانی هم بر خلاف عده ای این پل را حتی یک فرصت می دانند ودر این زمینه می توان از این شعر استفاده کرد که "کسی راز مرا داند.....که از این رو به آن رویم بگرداند".

عده ای هم مصداق این شعر می گویند، حال که پل را نمی توان تغییر داد با تدبیر وبرنامه ریزی آن را یک فرصت بدانیم وبا ایجاد بازارهای تجاری وایجاد هتل، رستوران ها، تالارها و مجموعه های گردشگری در بالا دست این پل(از پلیس راه تا بعد از پل)، در واقع پل را به وسط شهر بیاوریم و شهر را از آن سمت گسترش دهیم البته با  ایجاد و راه اندازی واحدهای تجاری و تفریحی-گردشگری، تا با ایجاد زیر ساخت های مناسب در آن منطقه مسافران و گردشگران را اجبار به توقف و بازدید و خرید از این شهر کنیم، در واقع می توان گفت حالا که مسافران با شهر ما قهر کرده اند، ما آنها را دوباره با شهر آشتی بدهیم اما با همت و تلاش.

البته این پیشنهاد واقع بینانه تر است چرا که تخریب و ایجاد یک میدان در عمل میسر نیست ولی می توان با ایجاد فرصت در بالا دست همان پل، هم به زیبایی  شهر کمک کرد و از سکوت سنگین شهر نیز، جلوگیری کرد.

کاری که هم همت مسئولان شهرستان و شهر سعادت شهر را می طلبد و هم همت مردمان دلسوز این شهر را.