به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، مرد نبود اما مردانه به مصاف کفر می رفت و آرزوی شهادت در سر می پروراند و بی قرار آرمان ها بود ... آرمان های شیرینش در باور کسی نمی گنجید، باورهایی که تن مردترین مردها را به لرزه می اندازد اما ایمان محکم ایران همیشه راه را برای او باز می کرد و دل دریایی اش بهترین ها را می خواست و چه زیبا می گوید سید شهیدان اهل قلم که شهید منتظر مرگ نمی ماند، این اوست که مرگ را برمی گزیند، شهید پیش از آنکه مرگ ناخواسته به سراغ او بیاید به اختیار خویش می میرد و لذت زیستن را نیز هم او می یابد نه آنکس که دغدغه مرگ حتی آنی به خود او وا نمی گذاردش و خود را به ریسمان پوسیده غفلت می آمیزد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,ایران قربانی شهیده شاخص ملی، بانویی از میانه، یکی از دانش آموزان مدرسه زینبیه که در بمباران 12 بهمن 1365 به شهادت رسید؛ دل خبرنگاری ام چنین می پیندارد شنیدن خواهرانه ای از زبان خواهر این شهید که در میان زنان جلسه (ی ستاد کنگره شهدای دانش آموز استان) نشسته و گویی هر دم خاطرات ایران را با خود مرور می کند، شنیدن دارد؛ به سراغش می روم و از او می خواهم در مورد ایران بگوید؛ در تنگی وقت که دل تنگ تر از آن است، زبان به سخن می گشاید و می گوید: "از زمانی که با اندیشه و مرام امام خمینی(ره) آشنا شد در ردیف پیروان امام(ره) قرار گرفت، هرچند که سن و سالی هم نداشت.
,دکتر گفت: از فرط گریه و ناله حنجره اش آسیب دیده است
, دکتر گفت: از فرط گریه و ناله حنجره اش آسیب دیده است,ایران هر زمان که خبر آمدن شهیدی را می شنید به مراسم تشییع و تدفین آن می رفت و به سان خواهری داغ دیده نوحه می خواند و گریه می کرد. او برای اباعبدالله نیز بسیار نوحه خوانی و روضه خوانی می کرد و اشک می ریخت. فهمیدیم که او مشکل هنجره پیدا کرده است؛ وقتی نزد دکتر رفتیم گفت از فرط گریه و ناله حنجره اش آسیب دیده است.
,گه گاه می دیدیم که خود به خود به گریه می افتد؛ مادرم می پرسید چرا اینطور ناآرامی؟! می گفت غم شهادت دارم مادرجان و در انتظار شهادت قرار از دست داده ام".
,ایران آگاهانه به سوی شهادت رفت
,او از آخرین دیدار ایران چنین توصیف می کند: "شب قبل از بمباران نیز شهر ما را مورد هدف قرار داده بودند؛ صبح آن روز بسیار سعی کردیم که مانع از رفتن ایران به مدرسه شویم اما او به هیچ وجه کوتاه نیامد و گفت شما کاری به من نداشته باشید که من خود به سوی شهادت می روم؛ می روم که شهید شوم.
,آن شب من بیحال شدم و مرا به خانه مادرم بردند، دیدم که ایران در اتاقی مشغول نماز است، بعد از اتمام نمازش از من پرسید: خواهر جان چرا بدحال شده ای؟ نکند از مردن می ترسی؟ گفتم همه یک روز می میرند، اما دلواپسی من بابت خانواده و بچه هایم است که اگر بمیرم پس آنها چه می شوند؛ گفت مرگ حق است و زندگی و گذران امور همه ی بندگان به دست خداست، اوست که هرکه را بخواهد می میراند و از هرکه بخواهد محافظت می کند تا صباحی بیشتر در این دنیا زندگی کند؛ پس دلواپس نباش.
,همه ی کارها و همه ی حرکاتنش در مسیر شهادت قرار گرفته بود
,همه خانواده های شهدا ایران را عزیز می شمردند چون به مراسم های شهیدان می رفت و برایشان نوحه سرایی و گریه می کرد؛ شهادت مثل خون در زندگی اش جریان داشت و انگار همه ی کارها و همه ی حرکاتنش در مسیر شهادت قرار گرفته بود، در نمازهایش اصلی ترین دعایت شهادت در راه خدا بود".
,انتظار داریم جوانان پا روی خون شهیدان نگذارند
,این خواهر به یاد خواهر شهیدش بغض خود را فرو می برد و با آهی که شاید نشان از افسوس دارد، می گوید: امروز که هم سن و سالان خواهرم ایران را می بینم و چشمم به جوانان این مملکت می افتد که گاه شئونات دینی را فراموش کرده اند، می گویم کاش آنها هم راه شهدا و راه مستقیم اسلام را در پیش بگیرند. خیلی ها مثل ما عزیزان خود را در راه اسلام و اهداف امام حسین(ع) فدا کرده اند و بابت آن هیچ انتظاری ندارند مگر اینکه مردم ما مخصوصا جوانان راه شهیدان و راه دین را در پیش بگیرند، اهل نماز و روزه باشند، حجاب خود را رعایت کنند. وقتی یاد شهدایمان می افتیم و حجاب بد زنان و دختران جامعه مان را می بینیم دلمان به درد می آید؛ انتظار داریم پا روی خون شهیدان نگذارند.
,***
,"شهید چه می کند؟ شهید تنها کارش این نیست که در مقابل دشمن می ایستد، یا دشمن را می زند و یا از دشمن می خورد؛ اگر تنها این بود باید بگوییم آن وقتی که از دشمن می خورد و خونش را می ریزد، خونش هدر رفته؟ نه! هیچ وقت خون شهید هدر نمی رود، خون شهید به زمین نمی ریزد؛ خون شهید هر قطره اش تبدیل به صدها قطره و هزارها قطره، بلکه به دریایی از خون می گردد و در پیکر اجتماع وارد می شود. لهذا پیغمبر(ص) فرمود: هیچ قطره ای در مقیاس حقیقت و نزد خدا از قطره خونی که در راه خدا ریخته شود، بهتر نیست. شهادت تزریق خون است در پیکر اجتماع؛ این شهدا هستند که به پیکر اجتماع و رگ های اجتماع - خاصه اجتماعاتی که دچار کم خونی هستند - خون جدید وارد می کنند". (استاد شهید مطهری)
,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه