با جنگ هم میتوان به خدا رسید، هم به نوا
برخی خود را صاحب کشور میدانند و با فردگراییِ مفرط به گونهای رفتار میکنند که این جنگ و فداکاریها نه برای دفاع از کیان سرزمین اسلام، بلکه برای حفظ و ایجاد میز ریاست آنان بوده است. در یک جمله برخی از جنگ خدا را میخواهند و برخی نوا، و عجیب تر آنکه هر دو به مقصود میرسند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بسیج دانشجویی، جنگ فارغ از زمان و مکان وقوع همیشه یکی از نابترین سوژهها است. بسیاری از ماندگارترین آثار هنری، فرهنگی جوامع به ترسیم وجوه و ابعاد مختلف آن پرداخته اند. گاهی جنگ صحنه تمام عیاری از سیاهترین و ننگینترین برگ تاریخ می شود و گاهی زیبا ترین رخداد های تاریخ بشری را ثبت می کند.
این مسئله در دین مبین اسلام به دلیل اعتقادات و آموزههای آن جلوه بیشتری مییابد. براساس آنکه در نظام ارزشی اسلام، خوبیها و بدیها، ارزشها و ضدارزشها به واسطه تأثیری که در سعادت و شقاوت حقیقی انسان، یعنی قرب به خدا دارد ارزش گذاری شده است.
خداوند به واسطه فضل، کرم و عنایتی که نسبت به بندگان دارد، برای تشویق و هدایت انسان ها وبا توجه به مراتب متفاوت ایمان آنان با هرکدام به گونه ای سخن گفته است برای برخی با استدلالهای علمی صحبت می کند و برای افرادی که قدرت تعقل و ایمان کمتری دارند با زبانی ساده تر و در حد درکشان.
برای نمونه، قرآن گاهی میفرماید: « إِنَّ اللَّهَ اشْتَری مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ» ؛ قرآن «رضوان الهی» و ثواب اخروی را به کسانی که در آرزوی سعادت آخرت هستند وعده میدهد و در جایی دیگر نیز میفرماید:«وَعَدَکُمُ اللَّهُ مَغانِمَ کَثِیرَةً تَأْخُذُونَها» تا کسانی هم که به دنبال درجات عالی اخروی نیستند، از سعادت حضور در جهاد محروم نمانند و حتی به امید غنیمت، در جهاد حاضر شوند.
در هشت سال دفاع مقدس نیز شاهدیم کسانی باهدف « قربة إلی الله» از جان می گذرند،خانواده را می گذارند و مال را صرف جهاد می کنند.
از سوی دیگر افرادی جنگ ، جهاد و حتی اسلام را بهانه ای و وسیله ای برای جمع کردن غنیمت می بینند و آنجا که آرمان های همان جنگی که جیره خوارش شده اند را در مقابل دنیا پرستی خود ببینند در مسیر تحریف و اگر نشد مقابله با آن قدم برمی دارند.
جنگ به نوعی جمع اضداد است در صحنه ای که افرادی همه چیز را رها می کنند برخی آمده اند تا از این جنگ صاحب همه چیز شوند.
کسانی پلاک شان را از خود جدا می کنند که اگر جنازه شان هم برگشت او را نشناسند و برخی خود را صاحب کشور می دانند و با فردگراییِ مفرط به گونه ای رفتار می کنند که این جنگ و فداکاری ها نه برای دفاع از کیان سرزمین اسلام، بلکه برای حفظ و ایجاد میز ریاست آنان بوده است. در یک جمله برخی از جنگ خدا را می خواهند و برخی نوا، و عجیب تر آنکه هر دو به مقصود می رسند.
حتی در گرما گرم جنگ نیز این خودِ شخص است که راه صلاح و یا فساد را بر می گزیند و مسیر را انتخاب می کند. البته تمام افراد از ابتدا با یک قصد و هدف وارد عرصه جنگ نمی شوند و بعضاً با گذشت زمان تغییر مسیر می دهند، برخی از ابتدا برای نان می آیند ولی با خدا آشنا می شوند و کسانی برای رسیدن به خدا وارد این هماوردگاه می شوند و با لذت و طعم دنیا آشنا می شوند و چنانچه منکر خداوندی خدا نشوند، چندان هم کاری به کار خدا نخواهد داشت.
این انتخاب ها در جنگ و جهاد نمود بیشتری دارد، اما به هیچ وجه محدود به جنگ نظامی نیست، در جنگ فرهنگی و اقتصادی هم نمونه های این سبک زندگی وجود دارد و بعضاً عاقبت جامعه به نسبت تعداد این دو قشر بستگی دارد.
«همه دوران زندگی ما، جنگ اُحد است. اگر خوب حرکت کردیم، دشمن شکست خواهد خورد؛ ولی به مجرّد اینکه چشممان به غنائم افتاد و دیدیم چهار نفر غنیمت جمع میکنند، ما هم حسودیمان شد، سنگر را رها کردیم و به سمت غنیمت رفتیم، ورق برمیگردد. دیدید که در جنگ اُحد ورق برگشت!» امام خامنهای(مدظله العالی)
رسول هادیپور
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/خ
]
ارسال دیدگاه