اداره تعاون استان ازلحاظ کاری وسواد ضعیف است/ما کننده کارهستیم، ادعا نمی کنیم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازپرنیان گیل با این بانوی هنرمند گفتگویی انجام داده است که با هم می خوانیم.

پرنیان گیل:خودتان وزمینه کاریتان را معرفی کنید؟

نیره نعیمی گورابی هستم.ساکن انزلی ودریک خانواده سنتی مذهبی پرورش یافته ام.هم اکنون مدیرعامل آموزشگاه هنرگستر خزرنیزهستم.کارم را از13 سالگی وبا شماره دوزی شروع کردم وکاموا دوزی رو گونی های برنج انجام می دادم. سال اول راهنمایی یک کیف درست کرده بودم، که سه سال آن کیف را استفاده کردم.

به روز و کاربردی بودن اساس کار تولیدات صنایع دستی ماست

ازسال 60 به صورت حرفه ای کارکردم وبا بسیج انزلی و هلال احمرهمکاری می کردم وفکرم این بود که کارهایم کاربردی وبراساس نیاز باشد تا سال 80 این رویه را ادامه دادم.

8 سال است دربخش اشتغال خانگی فعالیت دارم و 372 نفرتولید کننده را آموزش داده ام که برای اشتغال خانگی کار یاد گرفته اند وهم اکنون نیزهرکدام ازصنایع دستی که برای یک خانه ومورد نیاز باشد تولید می کنیم، به این صورت که ایده و مواد اولیه ازماست و کار از آنهاست. دربعضی از رشته تقریبا به صورت رایگان آموزش می دهیم اما از هنرجویان تعهد می گیریم که حتما اشتغال خانگی داشته باشند و تولید کنند.

ازسال 60 تا به الان بیش از16 هزار نفر هنرجودررشته های مختلف تحویل داده ام و نوآور و نام آور کشوری هستم. بنده نخبه بسیجی استان گیلان انتخاب شده بودم. دوبار کارآفرین درسطح کشور، یک بار کارآفرینِ نمونه ودرسال 92 کارآفرینِ موفق شدم. موسس واستاد شرکتِ هنرگستر خزر هستم. درفرش و رشتی دوزی( قلاب دوزی) مهرملی گرفته ام.

در136 برنامه تلویزیونی درچهارشبکه سراسری ازجمله شبکه ی جام جم برنامه داشتم و85 نمایشگاه جمعی و22 نمایشگاه فردی برپا کرده ام. به تنهایی درسرتاسر ایران نمایشگاه فردی زده ام.

پرنیان گیل: عامل موفقیت شما درچیست؟

ما روی خلاقیت و نوآوری کار می کنیم ولازم است به غیراز توجه به نیازو کاربردی بودن، به روز باشیم. مثلا با کمک یکی از هنرجویانم به نام زهره عاشوری، یک تحول اساسی 50 تا 60 درصد دررشتی دوزی ایجاد کردیم وروی لباس ها، پرده، کفش، کیف، تابلو و چیزهای دیگر قلاب دوزی می کنیم.

معتقدم نباید نوپاها احساس یاس داشته باشند ونباید همه کارها را دوزنده انجام دهد و با 200 تا 400 هزار تومان باید برای آنان اشتغال ایجاد شود به شرط اینکه بعد ازیادگیری در زمینه اشتغال خانگی فعالیت کنند و ما همین کار را می کنیم. من به هنرجویان فشاری نمی آورم و هرموقعی که کارشان به اتمام رسید، تحویل می گیرم.

به روز بودن و تلاش کردن، عامل موفقیت هایم است و اگر شبی ساعت 2 بعد ازنصفه شب به منزل من بیایید می بینید که من درحال دوختن هستم.

پرنیان گیل: مشکلات پیش روی صنایع دستی و هنرمندان این بخش چیست؟

آموزش دراستان گیلان گم شده است، دراستان ما مدیران آموزشگاه ها را نمی بینند. تنها چیزی که به هنرجویانی که تازه وارد کار می شوند گفته می شود، این است که برو مثلا مهر امام رضا وام بگیر البته آن هم با هزار مشکل و گیر و اگر...ودرآخر به کسانی وام تعلق می گیرد که یا زیرمیزی داده اند و یا ازدوستان وآشنایان وام دهندگان هستند. مدیران فقط دوست دارند از آنها تعریف و تمجید شود.ازمسئولان می خواهم که شهرستانی ها را دریابند.

اداره تعاون استان ازلحاظ کاری وسواد ضعیف است

اداره تعاون کار ورفاه اجتماعی استان به لحاظ سواد و به لحاظ کاری ضعیف است. آنها نمی توانند هیچ وقت هنرمند و هنرجو را درک کنند؛ درصنایع دستی، آنهاییکه کننده کار هستند، بیمه شان راحت قطع می شود واز372 نفر هنرجویی که من دارم، فقط صد نفربیمه هستند.

جالب این جاست که اگر اتحادیه فرش ادعا می کند، 700 نفر بافنده فرش دارد، باید با واقعیت تولید فرش درگیلان جوردربیاید. آقای منتظری گفته بود: اگر درگیلان 22 هزار بافنده فرش داریم، با واقعیت تولید فرش استان مطابقت ندارد.من دوسال مسئول اتحادیه فرش بودم اما وقتی دیدم که زد و بند بسیاری درآنجا اتفاق می افتد و کسانی که ازطرفِ مدیران سفارش می شوند و از دوستان آنها هستند، مورد حمایت قرار می گیرند، از آنجا بیرون آمدم.

لزوم توجه به شرایطِ منطقه ای وذوق مشتری در بازار صنایع دستی

باید ببینند کدام هنرها و صنایع دستی بیشتر به باب ذوق گیلانی هاست، هنرهایی مثل رشتی دوزی دراستان گیلان با اقبال روبرو می شود واگر مثلا گفته می شود، شال با نخ ابریشم دوخته شود، با شرایط آب وهوایی گیلان که نصف سال باران داریم، مطابقت ندارد و...
ما به گونه ای کارمی کنیم که بازار برای تولیدات خود داریم و ازآنجائیکه کیفیت کارمان بالاست وبه روز هستیم و به ذوق و سلیقه مشتری توجه می کنیم، به راحتی می توانیم تولیدات خود را بفروشیم. کارمان را بازاری نکرده ایم اما به راحتی فروخته ایم.

کیفیت بالاتر و قیمت پائین تر درمقابل تولیدات خارجی

ما یک روتختی کارشده را 170 هزار تومان به فروش می رسانیم اما تولید چین و ترک 300 تا 400 هزار تومان است درحالیکه به هیچ وجه کیفیت تولید ما را ندارد وازکارشناسان ومسئولان می خواهم که این موضوع را تحقیق کنند وکیفیت تولیداتمان این را اثبات می کنند. تولیدات ما به غیر ازداخل در کشورهای آلمان، مجارستان، ترکیه، آمریکا به فروش می رسد و مشتری دارد.

ما کننده کارهستیم و حاضریم که سر زده به کارگاه ما سربزنند وببینند که فقط ادعا نمی کنیم. درنمایشگاه زنان واشتغال پایدار در تهران ما آثاری داشتیم که نمونه اش را درتمام کشور نمی توانید پیدا کنید.

من معتقدم که خدا به من کمک می کند، زیرا کارم درجهت کم کردن بزه کاری ها وبا فهمیدن هنرجوها ودرجهت اشتغال خانگی آنهاست. من هنوز خانه ای برای خودم نخریدم، ماشین و زمین ندارم. اما فلان فرد که با مدیران نزدیک است و ازآنان تعریف و تمجید می کند، اما فعالیت موثر وکاربردی انجام نداده است، می بینیم که وضع مالی وی مثلا با یک وام از این رو به آن رو شده است.

من برای خودم انتظاری ندارم، چون راه خود را پیدا کرده وپایم را محکم کرده ام، اما وقتی بی عدالتی می بینم برای هنرجویانم که تازه وارد کار شده اند یا سابقه کاری دارند ناراحت می شوم. برای مثال یک سال و 7 ماه دومرحله وام دادند، که آقای x دریک مرحله 50 میلیون گرفت، اما هنرجوی من 6 سال، 8 میلیون درمهر امام رضا پول گذاشته بود، که 25 میلیون به او دادند.

انتهای پیام/ج