گفتوگو با بهزاد پروین قدس عکاس دفاع مقدس
در ترکیه نمایشگاه عکسی بود که وقتی مسئول آنجا ما را دید با ناراحتی گفت شما درطول این سالها کجا بودید چرا این همه دیر به نمایشگاه عکس آمدید و حالا هم با سه تا چهارتا عکس![
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از صاحب نیوز، استاد بهزاد پروین قدس عکاس و هنرمندی است که شاید کمتر کسی اسم او را شنیده باشد اما آثارش همه جا هست و می توان نشانی از استاد پیدا کرد. استاد پروین قدس که به «چشم انقلاب» شهرت دارد و از کارنامه درخشان هنریاش بهخوبی میتوان این مساله را فهمید، از پیشکسوتان عکاسی و هنرمندان انقلابی است که درتبریز سکونت دارد و همانجا فعالیت و زندگی میکند. محمد حسین جعفریان که چندی پیش درتبریز او را دیده بود از بیتوجهی مسئولان نسبت به این هنرمند بزرگ انقلابی کشورمان گلایه داشت که نه در تبریز قدرش را میدانند و نه درپایتخت سراغش را میگیرند. فرصتی دست داد تا با این هنرمند متعهد و انقلابی گپوگفتی داشته باشیم و پای درد دلهایش بنشینیم که خواندن آن خالی از لطف نیست.
, شبکه اطلاع رسانی دانا , صاحب نیوز, بهزاد پروین قدس,صاحب نیوز: استاد به عنوان مطلع کلام بفرمایید چطور شد که به عکاسی روی آوردید ؟
,من از زمان نوجوانی و جوانی به عکاسی گرایش داشتم و به دنبال سوژههای ناب برای عکس گرفتن بودم. در زمان جنگ وقتی به عنوان رزمنده بسیجی به جبهه رفتم اسلحه دیگرم، دوربینی بود که همراه داشتم و عکس میگرفتم.
,صاحب نیوز: از شما خواسته بودند تا عکاسی کنید؟
,نه ابتدا خودم علاقه داشتم تا از رزمندهها عکس بگیرم اما بعد کم کم کار منسجمتر شد و به غیر از عکاسی فعالیتهای فرهنگی مثل نقاشی روی سنگرها و گرفتن فیلم روی فلش هم انجام میدادم.
,صاحب نیوز: میتوان گفت بلوغ عکاسی شما در زمان دفاع مقدس بود؟
,بله؛ به نوعی باید بگویم زمانیکه درجبههها حضور داشتم فعالیت عکاسیام منسجمتر شده بود.
,صاحب نیوز: عکسهای زیبا و تاثیرگذاری از رزمندههای غواصان داریم که کارشماست آیا برای گرفتن این عکسها با مشکل مواجه نبودید؟
,اتفاقا خیلی زیاد به ما اجازه نمیدادند تا ازغواصان عکس بگیرم؛ البته بهخاطرمسایل امنیتی زمان جنگ خیلی ایراد میگرفتند اما به دلیل اینکه خودم درهمان لشگر بودم و فرمانده را میشناختم گاهی از بچهها عکس میگرفتم اما این کار بهسختی انجام می شد، حتی یادم هست یکبار ۲۰ حلقه نگاتیو داشتم عملیات بود باید میرفتم اما میترسیدم در عملیات شهید بشوم برای همین هم آنها را مثل قوطی شیرینی بستهبندی کردم بعد خواستم آن را درجایی دفن کنم ولی با خودم گفتم اگرشهید بشوم هیچ کس به نگاتیوها دسترسی پیدا نمیکند و نبودش فرقی ندارد برای همین بسته را به دوستی که میخواست به مرخصی برود سپردم. گفتم این امانت را از من پیش خودش داشته باشد اگرشهید شدم بازش کند در غیر اینصورت جعبه را باز نکند. بنده خدا هم فکر کرد وصیتنامه است گرفت و برد. بعد از عملیات خدا خواست و زنده ماندم و رفتم سراغ آن رزمنده تا بسته را پس بگیرم. سه ماه دنبال او بودم اما هربار خودش را ازمن دور میکرد تا اینکه یکبار دیدمش و گفتم بسته چی شد اگر به تشکیلات دادی مرد باش و حقیقت را بگو؟! گفت آن را با تویوتایی به عقب سپردم ولی تویوتا را زدند تو این مدت هم به دنبال رد و نشانی از تویوتا بودم تا ببینم بسته درآن سالم هست یا نه. بعد با او دنبال لاشه تویوتا رفتم دیدم حسابی سوخته و پرس شده است به زحمت در آن را باز کردیم هیچ جای آن سالم نبود همه چیز ماشین سوخته شده بود. وقتی داشبورد را باز کردم دیدم شکر خدا بسته در آن سالم مانده بود که این را لطف وعنایت الهی میدانم.
, ,
صاحب نیوز: استاد شما درطول چند سال حضور در جبههها با کدام یک از شهدا ارتباط بیشتری داشتید؟
,با اغلب شهدا ارتباط خوبی داشتم. اما بیشتر از همه با شهید باکری، که فرمانده لشکر ما بود. او معلم اخلاق و ایدئولوژی ما در جبهه بود هرچه از او بگویم کم است. روزی او برای نیروهای تبلیغاتی حرف جالبی میزد که هیچ وقت فراموش نمیکنم، او میگفت درمحاصره ماندن دو روز زیرترکش ماندن است و… همه میتوانند این کار را انجام بدهند، ولی خاکریز فرهنگی و تبلیغات کار سختی است به این زودیها نمیشود بهراحتی آن را تصرف کرد. جنگ بالاخره روزی تمام میشود اما این خاکریز فرهنگی است که تمام شدنی نیست و تا بعد ازجنگ هم این خاکریز ادامه خواهد داشت باید برای آن روز آمادگی داشته باشیم حتی پیامبر هم قبل از شمشیرگرفتن و جنگیدن در جبههها، به خاکریز فرهنگی اهمیت میدادند بهصورتی که دراین عرصه هم ایشان شهید دادند. آقا مهدی خیلی به ما تاکید داشت و هشدار میداد که مراقب فعالیتهای فرهنگی بهخصوص بعد از پایان جنگ باشیم. او معلم اخلاق بود. برای همین کتابی هم نوشتهام به نام«مهدینامه» تا حداقل صفات برجسته او را جمع آوری کرده باشم.
,صاحب نیوز: شماچرا در تهران ساکن نیستید بههرحال هرچه باشد مرکزیت پایتخت فضای بازتر و بهتری تا سایر استانها دارد؟
,راستش خیلی دوندگی کردم که تا حداقل آثار و دستنوشتههایی که دارم را کاربگیرند تا به حال از هیچ جایی حمایت نشدم برای همین درتبریز ماندم که خودم تا جایی که درتوان دارم کاری بکنم. اما به هرحال توان من هم اندازهای دارد.
,صاحب نیوز: گویا خانم حسنی نویسنده کتاب «دا» برای تهیه برخی اسناد سراغ شما هم آمده است
,بله ایشان برای نوشتن کتاب«دا» به یکسری عکس و اسنادی که از سالهای دفاع مقدس احتیاج داشت که در موسسه ما هست برای همین هم به تبریز آمد وقتی آرشیو من را دید که شامل همه چیز است تعجب کرد و گفت چرا این همه اسناد و مدارک با ارزش و مستدل از جنگ اینجاست اما مسئولان از آن غافل ماندند و استفاده نمیکنند.
, ,
,
, صاحب نیوز: اصولا درهمه جای دنیا از سربازان و فعالان جنگی به عنوان اسطوره تقدیر میشود اما چرا در کشور ما این همه کمکاری و اهمالورزی میشود؟
,برای اینکه مسئولان و دستاندکاران امر دغدغه لازم را ندارند تا خودشان دست بهکارشوند. در صورتیکه ما مسئول هستیم و باید بتوانیم حقایق جنگ را برای نسل آینده انتقال بدهیم. افرادی که در راس کارهستند وظیفه دارند تا در قبال مسئولیتی که پذیرفتهاند اقدام کنند چون در روز محشر پاسخگو خواهند بود. هنوز که هنوز است از جنگ جهانی دوم یاد میشود. فیلم، سریال، کتاب و… تهیه میکنند. آن وقت ما این همه آثار باارزش بهجا مانده از جنگ داریم که نسبت به آنها بیتوجه ماندهایم. در ترکیه نمایشگاه عکسی بود که وقتی مسئول آنجا ما را دید با ناراحتی گفت شما درطول این سالها کجا بودید چرا این همه دیر به نمایشگاه عکس آمدید و حالا هم با سه تا چهارتا عکس! ما خیلی دوست داشتیم درباره نوجوانان و جوانان بسیجی شما بدانیم اینکه چه چیزی میپوشیدند، سنگرهایشان چگونه بود چطور دست خالی در مقابل کشوری که ۳۴ کشور از او حمایت میکردند و مجهز بود میجنگیدند و… همه اینها را تنها با عکس میتوان نشان داد. ما در زمان جنگ از صدام عکس و فیلم دریافت میکردیم و جنگ شما را از طرف آنها میدیدیم. آن روز مسئول نمایشگاه خیلی ما را توبیخ کرد که چرا کم کاریم و نسبت به ارایه مفاهیم جنگمان به دنیاغفلت میورزیم. با این همه متاسفانه خودمان با وجود این همه گنجینه باارزش از جنگ کاری نمیکنیم. این همه دستنوشته شهدا، قرآنهایی که در جیب بچهها بوده و گلوله از وسط آن رد شده، وصیتنامهها و وسایل بچهها و عکسهایی که ازآن داریم اما خاک میخورند و به آنها بیتوجه هستیم حتی سعی نکردیم تا مظلومیت ایران را درجنگ هشت ساله به جهانیان نشان دهیم بدون اینکه حرف بزنیم فقط با آثار بهجا مانده از جنگ این کار را بکنیم.
,صاحب نیوز: مواردی ازاین دست هست که فکر میکنید مهجور ماندهاند؟
,بسیارزیاد. افرادی هستند که درحد خود قهرمان ملی و اسطوره هستند اما کسی حتی از آنها خبر ندارد چه برسد به یادآوری چند وقت پیش راننده تاکسی را دیدم که اول او را نشناختم بعد فهمیدم او و چند نفر دیگر از جمله رزمندههای شجاعی بودند که شهید چمران را که گرفتار شده بود چندین بار از معرکه نجات داده بودند نمیخواهم بگویم شغل شریف رانندگی خوب نیست اما اگر این مرد با محاسن سفیدش هرجای دنیا بود به عنوان اسطوره جنگی از او مجسمه میساختند و تقدیر میشد.
,صاحب نیوز: توقع شما از مسئولان چیست؟
,هیچ توقعی ندارم عمر ما هم در سراشیبی است معلوم نیست تا کی زنده باشیم تنها میخواهیم این آثار و اسناد جنگی محفوظ بماند و برای نسلی که جنگ را درک نکرده ارایه کنیم. ما درجایگاه درخواست هستیم و کار دیگری نمیتوانیم بکنیم اما افرادی که مسئولیتی دارند باید متعهد باشند و کاری کنند
,صاحب نیوز: به عنوان یک هنرمند پیشکسوت انقلابی چه توصیهای برای جوانان دارید؟
,بیشتر از اینکه به جوانان توصیه داشته باشم به همنسلیهای خودم و مسئولان توصیهام دارم و آن اینکه بدانیم وظیفه سنگینی به دوش داریم. کسانی که مسئولیتی دارند باید در این امور فرهنگسازی کنند، چراکه اگر دراین امورهزینه هم بکنیم ضررنکردهایم، نتایج خوبی به بار میدهد. بهجای اینکه ذهن و فکر جوانان ما را غربیها و شبکههای آنها پرکنند از داشتههایی که داریم برایشان بگوییم. جوانان ما تشنه هستند باید فاصلهمان را با آنها کم کنیم بچههای ما ضمیرشان پاک است. این وظیفه ماست که حقایق جنگ ومظلومیت ایران را برایشان بگوییم.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه