مرقومه رهبری برای ایمنی از تیرهای دشمن
عد از خاموش کردن هواپیما، نفر فنی گفت: «جناب سروان بیا ببین چی شده!» نگاه کردم، دیدم درست سمت راست، زیر صندلی خلبان، یک پارگی ده در پنج سانت وجود دارد، بعد از پیاده کردن صندلی دیدیم ترکشی از بمب، که احتمالاً مربوط به بمب های منوچهر بود و به علت کم بودن ارتفاع من به هواپیما اصابت کرده بود، از نزدیکی کابل های فرامین رد شده و در کنار راکت موتور زیر صندلی جا خوش کرده است
, , دو خاطره ی جنگی از زبان امیر سرتیپ دوم خلبان، تقی آریا پور را می خوانیم که خاطره ی اول مربوط می شود به بمباران منطقه ی نفتی کرکوک، قلب اقتصاد نفتی عراق.
,تازه از مرخصی برگشته بودم. متوجه شدم مأموریتی مهم به پایگاه تبریز واگذار شده است. روز قبل خلبانان: منوچهر شریعتی و رضا زعیم این عملیات را در خاک خودمان شبیه سازی کرده و آماده ی انجام آن بودند. با آمدن من، منوچهر با توجه به پروازهایی که با هم در دزفول داشتیم، مرا به جای رضا انتخاب کرد. رأس ساعت مقرر توجیه انجام، و عکس ها، نقشه ها و سایر اطلاعات هدف قرار گرفته شد. هدف سه ساختمان بزرگ با سقف شیروانی بود. اولویت با ساختمان وسط بود که تأسیسات تزریق با فشار آب و گاز به عمق هزار متری زمین برای استخراج نفت در آن قرار داشت.
,با توجه به دوری مسافت، پدافند زمین به هوای سنگین، سایت های موشکی زمین به هوا، پوشش خوب راداری دشمن و گشت هوایی شکارهای عراق تصمیم بر آن شد که با سرعت بالاتری وارد خاک دشمن بشویم. همچنین دو تیر موشک هوا به هوا هم برای درگیری احتمالی ببریم. به همین دلیل هر هواپیما به سه باک بنزین خارجی و دو تیر بمب پانصد پوندی مجهز شد.
,پرواز رأس ساعت انجام شد و کمی بعد از شهر نقده بتک های خارجی زیر بال خاکی شدند. آن ها را رها کرده و وارد خاک عراق شدیم. سکوت رادیویی از موقع بلند شدن رعایت می شد. صدای دو هواپیمای جنگنده سبب شد همه ی پدافند مسیر شروع به شلیک کنند. آسمان پر شده بود از گلوله و آتش. اما منوچهر بدون کوچک ترین نگرانی با حداقل ارتفاع و نزدیک سطح زمین دقیقاً روی مسیر تعیین شده در پرواز بود. از دور سه سقف شیروانی بزرگ جلوی دماغ هواپیما ظاهر شد. قرار بود بعد از زدن بمب ها مسیر را ادامه داده تا از منطقه ی خطر دور شویم. بعد با گردش از شمال به طرف مرز خودی برگردیم.
,هدف گیری خوبی انجام داده و بمب ها را به موقع رها کردیم. هم زمان صدای مهیبی همراه با روشن شدن چراغ خطر باعث شد که فکر کنم موشکی به من اصابت کرده باشد. آماده ترک هواپیما بودم؛ ولی دیدم خیلی خوب پرواز می کند. به منوچهر گفتم: «مرا زدند.» و برخلاف توجیه از سمت چپ به سمت خاک خودمان برگشتم. از شمال سد دربندی خان رد، و وارد مرز خودی شدم. هماهنگی ها انجام گرفت و به حالت اضطراری در پایگاه تبریز نشستم.
,بعد از خاموش کردن هواپیما، نفر فنی گفت: «جناب سروان بیا ببین چی شده!» نگاه کردم، دیدم درست سمت راست، زیر صندلی خلبان، یک پارگی ده در پنج سانت وجود دارد، بعد از پیاده کردن صندلی دیدیم ترکشی از بمب، که احتمالاً مربوط به بمب های منوچهر بود و به علت کم بودن ارتفاع من به هواپیما اصابت کرده بود، از نزدیکی کابل های فرامین رد شده و در کنار راکت موتور زیر صندلی جا خوش کرده است!
,اگر این ترکش یکی دو سانت جابه جا می خورد، به احتمال قوی صندلی پران روی هدف عمل می کرد و من در بهترین شرایط، نا خواسته اسیر دشمن می شدم. «والله خیر حافظاً و هو ارحم الراحمین.»
,خاطره ی دوم به بمباران شهر زاخو مربوط می شود. نیروهای هوایی عراق با در اختیار گرفتن انواع جنگنده های مدرن از شرق و غرب، به ویژه هواپیماهای میراژو میگ – ۲۵ در هنگامۀ جنگ، و امکان سوخت گیری میراژ از میراژ، توانمندی حمله به عمق خاک ایران را به دست آورده بود و به بمباران شهرهای کشور اقدام می کرد.
,در مقابله به مثل با این نوع عملیات، بمباران شهر زاخو، در شمال غربی عراق و درکنار مرز مشترک با سوریه و ترکیه، به پایگاه هوایی تبریز واگذار سد. فاصله زیاد این هدف اجازۀ حمل بیش از دو تیر بمب پانصد گوندی را نمی داد. این مأموریت به سروان محمدرضا سرتیپی و ستوان یکم تقی آریاپور محول شد. آریاپور ما وقع را چنین تعریف می کند:
,سه باک مرکزی بنزین، دو بمب، دو موشک حرارتی هوا به هوا و پانصد تیر فشنگ امکانات هواپیمای ما بود. بعد از توجیه و مقدمات پرواز، ساعت هفت صبح از تبریز بلند شده و برای آنکه در پوشش رادارهای دشمن قرار نگیریم، از منتهی الیه مرزهای شمالی آن کشور با ترکیه به مسیر ادامه دادیم. سرتیپی لیدر، و من شماره ی دو بودم.
,در این نوع مأموریت ها خلبانان ما سعی می کردند فقط مراکز مهم افتصادی و دولتی را بمباران کرده و تا حد امکان از زدن نقاط مسکونی، بیمارستان ها و مدارس خودداری کنند. من هم کاملاً به این امر معتقد بوده و عمل می کردم.
,موقع ورود به فضای شهر، دشمن کاملاً غافلگیر شده بود. فقط چند توپ ضد هوایی شروع به تیر اندازی کردند که با آتش مسلسل هواپیما ساکت شان کردیم. به دنبال هدف مناسبی می گشتم که ساختمانی غیر معمول را دیدم. ظاهرش حکایت از اهمیت آن داشت. با دقت آن را هدف قرار داده و زدم. سپس از راست گردش کرده و بدون هیچ مشکلی برگشتیم و در پایگاه تبریز نشستیم.
,اطلاعات رسیده از هدف حاکی از آن بود که این ساختمان محل نگه داری موشک های اگزوست فرانسوی بوده است که دشمن برای کشتی ها در خلیج فارس از آن ها استفاده می کرد. هدیه ای که بر خلاف عرف و مقرارات بین المللی به صدام داده شد و خواست خدا بر نابودی خیلی از آنها بود. «یدالله فوق ایدیهم.»
,انتهای پیام
]
ارسال دیدگاه