آرمان تخیلی در ژانرهای تخیلی/ پنهان شدن واقعیت جامعه امریکا در پشت فیلمهای هالیوودی+ تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سرویس سینما ۸دی، چند سالی است که ظهور ابزار ها و تکنیک های قدرتمند صدا و تصویر تحت عنوان جلوه های ویژه، رویاهای دست نیافتنی برای ساخت ایده های متفاوت را ممکن ساخته است.

غریب به ۵ سالی است که صنعت سینمایی جهان به خصوص هالیوود در میان آثار خود هر ساله ژانر اجتماعی و درام های خانوادگی را کمرنگ تر کرده است و در مقابل ژانر های علمی تخیلی ، جنایی و معمایی در راس کار قرار گرفته و چه در میان جوایز اسکار و دیگر جشنواره ها و چه در میان اقبال مردم جایگاه ویژه ای را پیدا می کنند که اهمیت این معما را که چرا ژانر اجتماعی در هالیوود کمرنگ است را دو چندان می کند.

حال می خواهیم بررسی کنیم که تبلور این رویکرد باعث رقم خوردن چه خصوصیت و تفکری در جهان می گردد.

برای مثال فیلم سینمایی در جستجوی خوشبختی محصول ۲۰۰۶ در ژانر اجتماعی و خانوادگی بود که تلاش های یک مرد را برای زنده ماندن و زندگی کردن در اوضاع سخت و اسف بار اقتصادی جامعه امریکا را به نمایش درآورد. و حتی نشان داد که چگونه مالیات سنگین باعث رقم خوردن بحرانهای وحشتناک در زندگی این مرد شد و همینطور وضع تبعیضی و متفاوت امریکا را نشان می دهد.

این فیلم در صداوسیما دوبله و پخش شد به طوریکه تا همان سال از اینگونه فیلمها نیز کم نبوده اند، اما سال به سال با افت فیلم های اجتماعی ما در جوامع خود شاهد علمی تخیلی های آرمان گرا به مانند پلیس آهنی، ارباب حلقه ها، نارنیا و…. هستیم.

نقطه بارز این دو ژانر در این است که اگر در جوامعی دیگر کسی قصد سفر و زندگی در امریکا را داشته باشد با دیدن فیلم “در جستجوی خوشبختی” و یا فیلم “هواشناس” منصرف خواهد شد و آن ذهنیت برتری امریکا تقریبا با افزایش ژانر ها و درام های اجتماعی به مرور زمان از بین خواهد رفت.

شاید روند فیلمنامه اینگونه فیلمها ضد امریکایی طراحی نشده باشد اما نمایش واقعیت هایی که فقط مورد هضم همان جامعه است، باعث رقم خوردن قضاوت هایی متفاوت از کشور امریکا است. قضاوت هایی که همیشه سیاستمداران و فعالان عرصه های اجتماعی و فرهنگی آمریکا سعی کرده اند که در عرصه بین المللی آنجا را به عنوان یک بهشت وصف ناپذیر و دارای بالاترین سطح امکانات رفاهی و فرهنگی و در نهایت به عنوان یک منجی و حل کنند همه ی مشکلات عنوان کنند.

 اما اکنون با رسیدن به توانایی های تکنیکی توانسته اند در ژانر های علمی تخیلی ابرقهرمانانی را در فیلمهایشان به نمایش بگذارند که در واقع ظهور همان تفکر آرمان گرایانه و اعتقادی سیاست های امریکایی است. اعتقاداتی را پرورش می دهند که در برابر اعتقادات جهان اسلام باشد و به نوعی در قالب فرهنگی سیاست های استعمارگری دولت امریکا را پشتیبانی کند.

به طور مثال در فیلم چپی ۲۰۱۵ یگانگی و جاودانگی خدا را زیر سوال می برد/ فیلم جنگ جهانیz محصول ۲۰۱۳ اسلام و اسلام هراسی را مطرح می کند/ فیلم ۳۰۰ محصول ۲۰۰۷ نژاد ایرانی و تاریخ ایران را به چالش می کشد/ فیلم پلیس آهنی ۲۰۱۴ ایران را تروریست و امریکا را منجی جهان معرفی می کند/ فیلم هابیت محصول سالهای ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ که با نگرشی یهودی و ضد فلسطینی است/ فیلم لوسی ۲۰۱۴ فیلمی ضد موعودی/ فیلم تک تیرانداز امریکایی ۲۰۱۴ با رویکرد ضد مسلمانیت/فیلم آواتار ۲۰۰۹ با تفکرات ماسونی و کابالیستی/ فیلم ۲۰۱۲ محصول ۲۰۰۹ که اعتقاد به جهانی دیگر و قیامت و وجود دنیایی هدفمند را به چالش می کشد/  و…..

این فیلمها تنها نمونه های کوچکی از این قبیل ژانر ها است که در سالهای اخیر تولید و در جایگاه خوبی از جهان مطرح شده اند و با استفاده از توانایی های تکنیکی و خلق تصاویری که نیازی به صحنه های واقعی اجتماعی ندارند، دست به برآوردن اعتقادات و تفکرات اسلام ستیزانه و استعماری خود زده اند.

اینجاست که متوجه کاهش فیلمهایی با ژانر اجتماعی می شویم و در مقابل به این واقعیت فیلمسازی هالیوود پی خواهیم برد که برای رسیدن و قالب کردن تفکر باید بر روی ژانرهای علمی تخیلی و معمایی سرمایه گذاری کند. فیلمهایی که در یک اتاق هم قابل تولید است و نیازی به نمایش ابعاد و مشکلات جامعه امریکا را ندارد.

طرح های سیاسی و نظامی دولت امریکا به گونه ای طراحی شده است که اگر بنا باشد حضور فیزیکی در کشوری پیدا کنند قبل از آن تحت عنوان فیلم های سینمایی زمینه فرهنگی آن را فراهم می کنند. چنانچه با تولید فیلم رامبو۳ هالیوود توانست حمله به افغانستان را برنامه ریزی و آماده سازی کند.

اعتقادی وجود دارند که اگر بتوانند در جامعه ای ذهن ها و مغزها و تفکرات آن را تسخیر کنند آنگاه هزینه های نظامی برای تصرف آن جامعه به شدت کاهش پیدا خواهد کرد.

اما متاسفانه در این میان باز هم نظرات ناپخته ای در بین هنرمندان ما شکل می گیرد از قبیل توهم توطئه و دشمن سازی های بیخودی و….

اما ایندسته از هنرمندان باید بدانند که اعتقادات اسلام هراسانه دولت امریکا و صنعت هالیوود با فیلمسازی هایشان جای تعجب ندارد و قاعدتا هر کشوری در راستای اعتقادات و تفکرات خود فیلم می سازد و موردی منطقی است(فارغ از درست یا غلط بودن تفکرات) ؛ اما جای سوال برای هنرمندان کشور ما دارد که تاکنون برای اهداف و آرمان های خود چه تلاشی کرده اند؟! آیا به دنبال آرمان و عقیده ای هستند؟! چقدر توانسته اند با سیاست ها و توصیه های مقام معظم رهبری در جهت فیلمسازی نزدیک شوند؟!

بسی تامل لازم است…

انتهای پیام/گ