به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نگارانه؛ “دلیل عمده اینکه ما در نمایش پیشرفت نمی کنیم این است که ما می خواهیم شبیه غربی ها باشیم و امروز می خواهیم یک چیزی شبیه غربی ها اجرا کنیم و این شبیه نمایش غربی اجرا کردن باعث میشود مخاطب ما اصلا نتواند با تئاتر ارتباط برقرار کند” این بخشی از سخنان عباس هادیان از نویسنده، کارگردان، بازیگر و هنرمند تئاتر استان البرز است که در ذیل شرح مصاحبه وی را می خوانید:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, نگارانه؛,ابتدا خودتون رو معرفی کنید و مختصری از سوابق تئاتری تون بفرمائید؟
,من عباس هادیان هستم از سال 81 تئاتر رو شروع کردم.سال 83 دانشکده هنر و معماری ادبیات نمایشی قبول شدم تا 87 فارغ التحصیل شدم.در حوزه نمایش نامه نویسی یا فیلم نامه نویسی بیشتر فعالیت دارم اما بعضی از نمایشنامه هایی که حالا توفیق بوده نوشتیم،هم توانستیم کارگردانی کنیم و هرازگاهی بازیگری و هم طراحی صحنه انجام می دهم.
,فکر کنم در جشنواره تئاتر امسال هم نمایشنامه تان برگزیده شد؟
,در بخش مسابقه نمایشنامه نویسی،یک نمایشنامه داشتم.حالا 3 تا نمایش نامه برگزیده شد،یکی اش کار بنده بود ولی تو بخش مسابقه نه،مسابقه یه روالی دیگه داشت که….
,ضعف تئاتر استان البرز در چیست؟
,تئاتر استان البرز اگر بخواهید آسیب شناسی کنیم،فکر کنم خیلی باید زمان بگذاریم ولی چیزی که در این فرصت کم دفعتا به ذهن من میرسد، اگر بخواهم به چند بخش تقسیم کنم،یه سری اشکالات به خود هنرمندان برمیگردد،آن هم اینه که هنرمندان با هم ارتباط حسنه ندارند.به صورت گروهی با هم کار نمی کنند،اگر هم ناگزیرند با هم باشند،باز هم به ناچار کنار همدیگر هستند و قلبا با همدیگر نیستند.البته اغلب این جوری است و گاها پیش می آید که بعضی گروهها با هم ارتباط حسنه ای هم دارند.کار تئاتر یک کار گروهی است که مجموعه ای از انسانها با دیدگاههای مختلف کنار هم جمع می شوند و هر کدام یک گوشه ای از کار را میگیرند و حالا کار یه ثمره ای دارد. یکی از اشکالات عمده این است که ما معمولا در جمع تئاتری که هستیم،رو در رو با هم اند و وقتی از هم جدا هستند معمولا برای همدیگر می زنند.
,یک بخشی به مدیریت فرهنگی استان برمیگردد.باید ببینیم تئاتر برای مسئولین فرهنگی ما چقدر موضوعیت دارد.تئاتر را مسئولین فرهنگی ما نمی شناسند.دلیلش این است که حوزه فرهنگ تبعیدگاه مدیران است، مثلا یک مدیری وقتی پستی براش پیدا نمیشه یا اینکه در آستانه باز نشستگی است می گویند برو یک مدت مدیر فرهنگی فلان قسمت باش که این اتفاق در شهرداری،در ارشاد،در مجموعه های نظامی که یک بخش فرهنگی دارند، می افتد. متاسفانه این قضیه هست و چون تئاتر درست درک نمیشود و نمیدانند اصلا کارکرد تئاتر چیست و مکانیسم اثر تئاتر چیست،جدی نمیگیرند. در صورتی که اگر جدی بگیرند خیلی از مسائل فرهنگی را میشود با تئاتر مطرح کرد. می شود به صورت آموزشی از آن استفاده کرد و چون جدی گرفته نمی شود براش هزینه هم نمی کنند. الان در مجموعه شهر کرج تعدادی سالن داریم که میشه در آن تمرین کرد اما هیچ کدامم مناسب نیست.تئاتر شهر کرج رو اگر بخواهید آدرس بدهید کسی که تا حالا نرفته اونجا،اگر بخواد پیدا کنه باید نیم ساعتی وقت بگذارد و سر راست نیست یا جایی قرار گرفته که آدرس دادنش سخت است.در صورتی که یک مجموعه فرهنگی،یک سالن تئاتر، باید جایی باشد که دسترسی به آن آسان باشد. سالن هایی که ساخته شده مثل سالن شهیدان نژاد فلاح که مشخص نیست کاربری اش چیست.نه سالن تئاتر است نه سالن موسیقی است و نه سالن همایش است و همه اینها در عین حال در آن برگزار می شود.اگر سالن موسیقی بخواهید در نظر بگیرید یک سری اشکالاتی دارد. مضاف بر اینکه طبقه بالاش صندلی هاش طوری چیده شده که اصلا دید ندارد و سالن های دیگه شهر که هر کدام اشکالاتی دارند که هیچ کدام برای تئاتر درست نشده است. حالا ما دوست داشتیم در مجموعه سپاه با توجه به اینکه سپاه کرج به تئاتر اهمیت داده بود،انتظار ما این بود که یک مجموعه ای تحت عنوان تماشاخانه مقاومت داشته باشیم،یک سالن کوچیکی که نه آمفی تئاتر باشد،اصطلاحا بلاک باکس باشد،یک سالن صد متری که صندلی هاش به صورت چرخ دار باشه که بتوانیم تغییر بدیم و بعد نمایش را در آنجا داشته باشیم و در طول سال به صورت مداوم اجرای نمایشی داشته باشیم که این اتفاق تا الان نیافتاده و حالا ان شاءالله در آینده این اتفاق بیفتد.
,چرا ادبیات نمایشی در ایران ضعیف است؟
,ادبیات نمایشی در اروپا حداقل یک عقبه 2500 ساله دارد. قدیمی ترین متن نمایشی که ما در دست داریم در یونان نوشته شده تحت عنوان ایرانیان که نویسنده اش اشیله است. این نشان میدهد که خیلی سالها قبل از این تئاتر داشتند.یونانی ها تقریبا 2500 ساله ادبیات نمایشی دارند،یک عقبه خیلی قوی از ادبیات به صورت دراماتیک آنجا بوده ولی در جامعه ما ادبیات خیلی به صورت دراماتیک نبوده،بیشتر ادبیات غنایی بوده یا شعر بوده یا توصیفی بوده است. ادبیات ما ادبیات قوی و غنی است. حالا در حوزه نمایش چون کار نکردیم و یا برای مردم ما موضوعیت نداشته در این حوزه ها کمتر کار شده و به امروز ما رسیده و دلیل عمده اینکه ما در نمایش پیشرفت نمی کنیم این است که ما می خواهیم شبیه غربی ها باشیم و امروز می خواهیم یک چیزی شبیه غربی ها اجرا کنیم و این شبیه نمایش غربی اجرا کردن باعث میشود مخاطب ما اصلا نتواند با تئاتر ارتباط برقرار کند.
,چرا تئاتر بین مردم ما جا نیفتاده است؟
,چون هنرمند ما نگاهش به مردم نیست و برای مردم کار نمی کند، حالا شعارش رو میدهد که من مردمی کار میکنم اما چون رویه ای که در پیش میگیرد یک رویه تقلید و کپی برداری از کارهای غربی است تئاتر مدرن ما تقریبا چیزی حدود 100-150 سال قدمت دارد.ابتداش اصلا آداپته کردن نمایش های غربی مثل نمایش های مولییر که فرانسوی بود را ترجمه می کردند و به زبان فارسی می خواستند اجرا کنند و خوب نمایش مولییر برای فرانسوی ها موضوعیت دارد.برای مخاطب ما باید یک روالی تعریف شود که ما بتوانیم اول نیاز جامعه خودمان را بفهمیم،مخاطب شناسی داشته باشیم و بعد بر اساس این مخاطب یک متن نمایشی رو تنظیم کنیم.چون این اتفاق نمی افتد،مردم ما نمی فهمند اصلا چه اتفاقی رو صحنه می افتد و وقتی می بینند، باهاش ارتباط برقرار نمی کنند چون نمی فهمند.مثلا من به عنوان دانشجو وقتی کار استادم رو در تئاتر شهر می رفتم میدیدم باید استادم بعد برام توضیح می داد. فقط می خواست یک چیزی روی صحنه ببرد که خیلی به روز باشد. به روز به معنای غربی اش یعنی آن چیزی که در تئاتر امریکایی ها یا اروپایی ها اجرا می شود، شبیه آن را در تئاتر شهر ما اجرا کنند. این عدم مخاطب شناسی، عدم نیازسنجی باعث شده مخاطب ما با تئاتر ارتباط نمی گیرد.
,راه کارهای شما برای تقویت تئاترچیست؟
,راه کار که یک وظیفه به عهده مدیران فرهنگی است که باید بیشتر بسترسازی کنند. آن سخت افزار قضیه رو تهیه کنند،4 تا سالن خیلی خوب در نقاط خیلی خوب شهر فراهم کنند،این یک بخشی که مدیران فرهنگی باید زمینه سازی کنند یک بخشی هم به عهده هنرمندان است. این هنرمند باید نیاز مخاطبش رو بفهمد و واقعا بر اساس نیاز مخاطبش اثر مطلوب و با کیفیت تولید کند.
,صحبت پایاتی تان را بفرمایید؟
,از هنرمند ها واقعا عاجزانه می خواهم که درست کار کنند و از مدیران فرهنگی می خواهم که این بستر رو آماده کنند و واقعا بدانند که تئاتر مهم است و اهمیت دارد و امسال رو هم شخص وزیر سال تئاتر نامیدند اما جشنواره ای که ارشاد برگزار کرد،دیدیم واقعا تاسف خوردیم یعنی اگر آقایونی که متولی بودند،آقای عبدلی و آقای شریفی خودشون تئاتری نبودند حتما این جشنواره برگزار نمیشد. بالاخره تجربیات گذشته این آقایون کمک کرد و آن دغدغه که این جشنواره برگزار بشود تا این بچه ها دور هم جمع شوند،یک پتانسیلی شد که این جشنواره برگزار شود و الا اگر آدمهای دیگری بودند قطعا این جشنواره برگزار نمی شد .مسئولین واقعا بیشتر به این قضیه اهمیت دهند.
,انتهای پیام/ر
]
ارسال دیدگاه