شهیدی که سهمی از آسمان روحانی شهر ندارد
کاش مسئولان فرهنگی شهرمان چشمانشان را به نام این شهید خیره می کردند و کاش در میان بنرهای گوناگونی که نگاهمان را به خود جلب می کند، از محمد عزیز که بدست یزیدیان زمان به شهادت رسید هم یادی می شد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مرآت: پرستویی دیگر از کاروان عاشورائیان پرواز کرد و به همرزمان شهیدش پیوست.
سرگرد پاسدار شهید محمد طحان چند روز قبل در دفاع عاشقانه از حریم اهل بیت (س) در حومه حلب به شهادت رسید.
مردم شهید پرور سمنان بار دیگر در غم از دست دادن یکی از فرزندان خود نشستند و به نگاه معصوم کودک 4 ساله ای خیره شدند که از او به یادگار مانده است. هوای شهر ملکوتی شد و قلب عاشقان اباعبدالله الحسین (ع) از عشق به سالار شهیدان به سوز و گداز درآمد.
و چه زیبا، گرامی داشتند مردم سمنان مقام این شهید مدافع حرم را در مراسم استقبال و وداع با پیکر بی جان و مطهرش.
اما در این میان بی مهری و بی توجهی برخی مسئولان در قدردانی از این مجاهد نستوه، تامل برانگیز و قابل نقد است. آن شهید در سکوتی غریبانه از بین ما رفت و آسمانی شد و حالا در جوار همرزمان شهیدش، شاید به ما و دنیایمان می خندد.
آری دنیای ما کوچک است. دنیای ما پر شده است از بنرها و بیلبوردهایی که بویی از شهدا ندارند. دنیای ما پر شده است از تابلوهایی که از روحانی تر شدن هوای شهر خبر می دهند. حرف هایشان هم از عشق به حسین (ع) جامانده است. اینک اما هوای شهر روحانی تر شد اما با عطر شهادت جوانی دلسوخته عمه سادات زینب کبری (س).
اینکه ما به رسم میزبانی از چند هفته قبل خود را برای سفر شخص اول اجرایی کشور مهیا کنیم بسیار پسندیده است هرچند ابر و باد و شرایط نامساعد جوی این توفیق را از ما سلب کند و در آخر هم مشخص نشود چه روزی این توفیق را خواهیم داشت تا میزبان رئیس جمهور محترم باشیم.
اما اینکه در روزمرگی هایمان از ابراز عشق و ارادت خود به مقام شهید غافل شویم و به پاس تکریم و تعظیم جایگاهی که پیامبران بر آن غبطه می خورند دست روی دست گذاشته و اقدام شایسته ای نکنیم دردناک و مصیبت بار است.
درمان این درد هم خود شهدا هستند. شهدایی که عاشقانه و خالصانه در خون غلتیدند تا ما بیدار شویم و از ظلمات نفس و غفلت رها شده و در هوای عبودیت و بندگی نفس بکشیم.
کاش مسئولان فرهنگی شهرمان چشمانمان را به نام این شهید خیره می کردند و کاش در میان بنرهای گوناگونی که نگاهمان را به خود جلب می کند، از محمد عزیز که بدست یزیدیان زمان به شهادت رسید هم یادی می شد.
محمد طحان آسمانی شد و من هنوز به چشمان اشک بار مادری فکر می کنم که تنها پسر خود را فدای دفاع از حرم اهل بیت (س) کرد و یاد این جمله سید شهیدان اهل قلم می افتم که چه زیبا گفت :
"یاران ؛ پای در راه نهیم که این راه رفتنی است و نه گفتنی..."
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
مسعود تبریزی
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه