صد رحمت به وزیر قبلی!
طرفداران جوان تر دکتر "حسن روحانی" که به امید بهبود اوضاع اقتصادی، حل مناقشه هسته ای و روابط حسنه تر با کشورهای خارجی، در انتخابات ٢٤ خرداد ماه امسال به او رای دادند، این روزها فعالیت ها و حرکت های وزیر ورزش انتخابی وی را با ناامیدی هر چه تمام تر دنبال می کنند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی داناورزش و توجه به أصل و حاشیه های ان هر چند دیگر به مانند دهه ٧٠ و اوایل دهه٨٠ در اولویت های اصلی مردم قرار ندارد، اما به هر حال از دید بخش مهمی از گروه سنی جوان و نوجوان جامعه، که اتفاقا در بین رای دهندگان به رئیس جمهور منتخب، نقش فعال و مهمی را ایفا کرده اند، جدی و حیاتی محسوب می شود. انها همان گونه که از شنیدن خبر سقوط دلار، بهبود و گشایش در روابط با جهان، راضی و خوشحال می شوند، هر از چند گاهی انتظار شنیدن و دیدن خبرهای خوشحال کننده در ورزش و بویژه فوتبال ایران را نیز دارند. خبرهایی که نشان دهد رییس جمهور منتخب در حوزه ورزش هم برنامه ها و اهداف متفاوتی از "محمود احمدی نژاد" در سر دارد و وزیر ورزش اش را مأمور باز کردن گره های بازنشدنی و سردرگم ورزش ایران با کلید "تدبیر و امید" کرده است.
با این وجود انتخابات کمیته ملی المپیک و انتخاب کیومرث هاشمی از بازماندگان مدیریت ورزش در دولت قبل که در زمان خودش حتی به فدراسیون فوتبال هم رحم نکرده بود، و پس از ان قطع همکاری با محمد رویانیان و در انتخابی غافلگیرکننده تر انتخاب علی پروین به سرپرستی یا مدیرعاملی پرسپولیس، نشان می دهد که درباره وزیر ورزش دولت جدید و أهداف و استراتژی های ان، می بایست با کمی شک و تردید نگریست.
هر چند طرفداران دولت "تدبیر و امید" انتظار داشتند که نوع تفکر و نگاه شان به وزیر ورزش جدید اشتباه و از روی بدبینی بوده باشد و "محمود گودرزی" در بدبینانه ترین حالت ممکن، اگر یک "جواد ظریف" دیپلمات و دوست داشتنی یا یک "بیژن زنگنه" فوق العاده حرفه ای و با تجربه نیست، حداقل به مانند "علی جنتی" که حال و هوای نسبتا بهاری به فرهنگ و هنر ایران دمیده، در ورزش هم پیام اور اتفاقات خوب، به روز و امیدوار کننده باشد، اما خبر عجیب دیروز درباره تشکیل کمیته مبارزه با رشوه در وزارت ورزش ثابت می کند که به "تدبیر و امید" در ورزش ایران همچنان امیدی نیست.
کمیته مبارزه با رشوه که دیروز به همت وزیر ورزش یا تیم کاری او شکل گرفته، سؤالات و ابهامات پرشماری را در ذهن ها متبادر می سازد:
١. ایا تشکیل این کمیته و مبارزه با رشوه، اولویت فعلی و یا حداقل یکی از اولویت های مهم فعلی ورزش ایران است؟
٢. در حالی که مدیریت رده بالای ورزش ایران بدلیل ورود و دخالت بیش از حد سیاست و سیاست مداران در سالها و دهه گذشته، در بحرانی ترین شرایط ممکن به سر می برد، این کمیته دقیقا چه کمکی به پیاده شدن خیل عظیم مدیران بدون بلیط از اتوبوس ورزش ایران خواهد کرد؟
٣. در شرایطی که وضعیت اقتصادی ورزش ایران و بویژه فوتبال در حد فاجعه و ورشکستگی کامل است، این کمیته توان احیای کدام بخش از اقتصاد ورزش و فوتبال ایران را خواهد داشت؟ ایا مبارزه با واژه مجهول و نامانوسی چون رشوه در ورزش، از اهمیت بیشتری برخوردار است یا مثلا تشکیل کمیته ای فوق العاده ضروری و بسیار تاثیرگذار برای مبارزه با دولتی شدن بیشتر ورزش ایران و کمک هر چند کوچک برای اینده روشن تر ان؟
٤. دقیقا منظور از عبارت رشوه در ورزش چیست؟ ورزش ایران بیش از انکه از رشوه ضربه بخورد، از دزدی های میلیاردی و فساد تقریبا سازمان یافته در سطوح مدیریتی ان ضربه خورده و می خورد. تا زمانی که مدیران ورزش و باشگاهها به منابع نامحدود دولتی دسترسی دارند و حسابرسی از انها و واژه ای چون تراز مالی، خنده دار و مضحک است، رشوه مشکل ورزش ایران نبوده، نیست و نخواهد بود.
٥. تکلیف ورزشگاههای خالی و طرح های فرهنگی نامانوس با فضای ورزش ایران مثل حضور روحانیون در استادیوم ها چه می شود؟ ایا رشوه از مشکلات فرهنگی و اجتماعی ورزش و مدیریت ناکارامد و نابخردانه مدیران فرهنگی ورزش در سالهای گذشته که نگاه امنیتی و پلیسی داشته اند، اهمیت بیشتری دارد؟
٦. این وسط، توسعه ورزش در کجا قرار گرفته است؟ چرا باید اولویت اول اقای وزیر توسعه نباشد؟ مگر ورزش ایران چقدر خروجی مالی و اقتصادی دارد؟ در سال چقدر شغل جدید ایجاد می کند؟ کدام بنگاههای خصوصی را برای سرمایه گذاری ترغیب کرده است؟ کدام پروژه ساخت ورزشگاه به روز، مدرن و منطبق با استانداردهای جهانی در دست اقدام است؟ در حال تدارک برگزاری کدام تورنمنت و مسابقات بزرگ و بین الملی است؟ انصافا تأسیس کمیته ای برای توسعه کار عاقلانه تری بود یا کمیته مبارزه با رشوه؟
کاش وزیر ورزش "محمود احمدی نژاد" دستور تأسیس چنین کمیته ای را داده بود! کاری که در قیاس ورزش، مثل همان اوردن نفت سر سفره مردم در حوزه اقتصاد می ماند. همان قدر مسخره، عجیب و فضائی. کاش اشتباه از ما باشد. کاش اگر رویانیان می رود، حداقل پروین نیاید. کاش برای رفتن عزیز محمدی ها و فتح الله زاده ها، کمیته ای درست شود. کاش برای حسابرسی از کفاشیان ها کمیته و ستاد و کارگروه بیاید. کاش اشتباه از ما باشد. کاش امید ما به "تدبیر و امید" در ورزش به این زودی ها ناامید نشود.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای خبر
]
ارسال دیدگاه