گوزن، نمادخونگرمی و سادگی هنرمند هرمزگانی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از فرهنگ کده؛ نخل قدمتی به اندازه هرمزگان و ریشه ای به مساوات تاریخ آن دارد در زندگی مردم جنوب ایران ، نخل استفاده بی نظیری داشته ، بطوری که از البسه گرفته تا خانه و برخی ابزار زندگی در گذشته از نخل تهیه می گردیده است.

در گذشته به علت نبود برق و امکانات خنک کننده در استانی با گرمای هوای بالای چهل درجه ، خنک نگه داشتن بدن برای ادامه حیات ، امری ضروری بوده است و از آنجا که همانطور که ذکر گردید  امکانات خاصی در اختیار مردم نبوده است ، لذا باز این هنر دست مردم بوده که این مشکل را حل نموده است .
بافت وسیله ای از جنس برگ نخل برای به حرکت درآوردن هوا و ایجاد باد برای خنک کردن بدن ، اقدامی است که نشان دهنده ذوق و هنر و ابتکار مردم آن زمان هرمزگان است .
“گوزن” یا بادبزن وسیله ای است که دارای یک صفحه چهارضلعی بافته شده از جنس برگ نخل و یک دسته چوبی تراشیده شده از ساقه های نخل است که به زیبایی و هنرمندانه به هم متصل می گردد.
هنر دستان زنان هرمزگانی این وسیله را چنان زیبا و رنگارنگ می سازد که چشم هر بیننده ای را به خود جلب می نماید و گوزن در طرح ها و اندازه های مختلفی برای کاربردهای ویژه چه از دمیدن و خنک کردن انسان و چه استفاده های بی شمار دیگری که از آن می شود تهیه می گردد.
امروزه با وجود سیتسم های سرمایشی در کمتر خانه ای این هنر دست دیده می شود و  از دیگر عوامل کم رونق شدن این وسیله در بین خانواده ها ، وجود مشابه های پلاستیکی و صنعتی آن در بازار است که برای روشن نگه داشتن آتش و زغال مورد استفاده می گردد.
طرح ها و نقش های اقلیمی ویژه ای که با رنگ های طبیعی بر روی گوزن به تصویر کشیده می شد ،  یادآور سادگی و خون گرمی مردمان این منطقه است .

در گذشته گوزن ها را از برگ های تازه رسته نخل که به آن “موروmorow” که از تازگی و طراوت ویژه ای برخوردار بود می بافتند ؛ برای ایجاد انعطاف و ماندگاری بیشتر “مورو”ها را چند روزی در آب قرار می دادند و پس از آن در بافت گوزن به کار می بردند.

اصالت و بزرگی نخل ریشه در فرهنگ ، هنر و اخلاق مردم هرمزگان دوانیده است ، کاش برای هرچه تنومند کردن این نخل ، در حفظ و حراست از سنت های زیبا و هنرمندانه استان مان کوشاتر باشیم .

انتهای پیام/گ