باشگاه ورزشی برای بانوان یا کلاس آموزش رقص؟

در حالی هیپ‌هاپ، رقص عربی، حرکات موزون و ایروبیک این روزها حرف اول را در ورزش زنان می‌زند که این ورزش‌ها، فرهنگ خانواده‌ها را هدف قرار داده است.

در این روزها باشگاه‌های بدنسازی ورزشی در تبلیغات خود به جای تشویق برای ورزش‌های پایه نام انواع رقص را در تبلیغات‌های خود قرار می‌دهند که البته افراد زیادی را نیز برای حضور در این کلاس‌ها جلب می‌کنند، مکان‌هایی که با استفاده از موزیک بسیار تند، مهیج و غیرمجاز به ایجاد حرکاتی موزون می‌پردازند.

آیا این مکا‌ن‌ها تناسبی با فرهنگ ایرانی و اسلامی ما دارند؟

مطمئناً کسی با ایجاد شادی در ورزش مخالفتی ندارد اما باید ورزش را عاملی برای توسعه فرهنگ جامعه دانست نه راهی برای ورود فرهنگ‌های غربی.

ترویج انواع رقص در باشگاه‌های ورزشی بانوان، معضل جدی است که حوزه‌های فرهنگی و اجتماعی جامعه با آن دست و پنجه نرم می‌کنند، مشکلی که به مرکز استان مازندران هم نفوذ کرد و باشگاه‌های ورزشی بانوان بدون ابائی به تبلیغات وسیع در سطح شهر و شبکه‌های اجتماعی می‌پردازند.

آیا این شرایط باعث دوری خانواده‌ها از ورزش‌های پایه نمی‌شود؟

این پرسش را از مسئولان امر داریم که نظارت بر عملکرد این قبیل اماکن بر عهده چه کسانی‌است؟

دایر کردن مکان جمعی برای آموزش چیزی که در اسلام حتی در بین جمع زنانه و محارم حرام اعلام شده است، گرفتن مجوز و فعالیت رسمی در قالب ورزش و انجام دادن خلاف قانون، دین و عرف موجب زیرسوال رفتن اصل فعالیت ورزش، اعتماد مردم و بسیاری از خانواده‌های به سالن‌های ورزشی بانوان و فراری دادن بسیاری از بانوانی که تمایل به انجام ورزش به شیوه اصولی دارند، شده است.

آنچه که این روزها می‌توان از باشگاه‌ها و سالن‌های ورزشی ویژه بانوان روایت کرد، فعالیت این باشگاه‌ها با موزیک‌های بسیار زننده و غیرمجازی است که با حرکات موزونی به‌نام ورزش اما آموزش غیرمستقیم بی‌بندوباری ادعا دارند که این امر باعث آرامش و شادی می‌شود.

اما این بار پا را فراتر گذاشته و رسماً کلاس‌های رقص برگزار می‌کنند، در حالی که تنها برای فعالیت‌های ورزشی مجوز دارند اما شرایطی را ایجاد کردند تا بانوانی که مقید هستند، نتوانند از این فضا برای ورزش و سلامتی بهره ببرند.

تبلیغات، بیان شیوا و توجیه‌های زیبای مجریان این طرح موجب شده است که هر روز بیش از پیش بانوان به این امر رو می‌آورند و هزینه‌های زیادی را بابت آن می‌پردازند و به‌جای اینکه ورزش عاملی برای ترویج فرهنگ سلامت باشد، راهی برای ورود فرهنگ غرب شده است.

باید از مسئولان پرسید در مقابل ترویج روزافزون این معضل و رواج ناهنجارهای دینی و تهدید حوزه فرهنگی و اجتماعی جامعه، چه نظارتی صورت می‌گیرد، جالب اینجاست که این مکان‌هایی که ادعای فعالیت ورزشی به‌شیوه درست و اصولی دارند، از حضور بانوانی که پوشش و رفتار آنها به مذاق آنها خوشایند نباشد، امتناع می‌کنند.