حق نداریم فاجعه منا را فراموش کنیم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زرخبر، کجایی؟ کجایی ابراهیم؟ میان آسمان‌ها؟ روی زمین؟ در بهشت؟ زیر درختان سرسبز و خرمی که در ذهن نگنجد و کنار نهرهای جاری که شربتی دارند سفید تر از برف، شیرین تر از عسل و خنک تر از یخ، کجایی؟ صدایم را می شنوی؟ صدای بنده ای از بندگان خدا که شاید روزی حجی که تو به یادگار گذاشته ای را به جا آورد، می شنوی؟ این میراث توست حجی که تو برای تمام مسلمانان به ارث گذاشته ای.

ابراهیم! در راه بردن اسماعیل به قربانگاه هفت سنگ زدی به هر آن چیزی که با خدا دشمن بود، اسماعیل را آماده ذبح کردی و خودت را آماده قربانی کردن. به ناگاه آسمان شکافت و نوری پدیدار شد، اسماعیل به تو بخشیده شد.

به همراه فرزند دلبندت، در حالی که هر دو سر مست و سربلند از امتحان الهی بودید خانه ای را به امر الله بنا کردید. لبیک گویان دور آن چرخیدید و عشق به آسمان هفتم فرستادید. ابراهیم اولین حج را تو برگزار کردی. پس نامش هم به نام توست، حج ابراهیمی.

دیدی میراثت را چگونه برگزار کردند؟ مهمانان خانه خدا را تشنه کشتند و عیدمان را عزا کردند. باور کنیم ابراهیم؟ باور می کنی ابراهیم؟

کجایی ابراهیم؟ دیدی چگونه خانه امن الهی را که ریختن خون حشره در آن جایز نیست به خون انسان شستند. آن جرثقیل؟! بیچاره باد و بارانی که مقصر در آمدند. قرار بود در این خانه امنیت باشد و امنیت، آخر خانه خداست، باید با دیگر خانه ها فرق داشته باشد. کجایی ابراهیم حال و روز خانه ای را که بنا کردی از کجا می نگری؟ می دانم شاید تو بیشتر از هر کسی مطمئنی که این قوم بی کفایت لیاقت اداره مراسم حج را ندارند آخر روزگاری پیامبر(ص) آن را اداره می کرد. چقدر مکه دلش پیامبر(ص) می خواهد، چقدر دلش هوای پیامبر(ص) را کرده است ابراهیم.

دیدی با حاجیان چه کردند؟ دیدی چگونه آنها را به قربانگاه بردند؟ دیدی ابراهیم چگونه حجاج را قربانی بی کفایتیشان کردند؟ مگر خانه امن الهی نبود؟ دیدی چگونه هفت هزار مُحرم، لباسشان کفنشان شد؟ کجایی ابراهیم؟ این حج تو نیست. این آنی نیست که تو برای مسلمانان به یادگار گذاشتی.

هر سال و همه سال به یادمان بیاور، همان گونه که ذبح اسماعیل را به یادمان می آوری مگذار فراموش کنیم. ما حق نداریم فاجعه منا را فراموش کنیم، می بینی ابراهیم می گوییم فاجعه آخر کلمه دیگری نداریم و اگر نه همه می دانند برای آن واقعه، فاجعه خیلی کم است، خیلی کوچک است. حق نداریم تشنگی حجاج را فراموش کنیم. حق نداریم شرطه های مامور آب نرساندن را فراموش کنیم. حق نداریم پر کشیدن هفت هزار مهاجر فی سبیل الله را فراموش کنیم. حق نداریم، جهان حق ندارد فراموش کند نه به خاطر آنها که رفتند بلکه به خاطر مایی که ماندیم و به خاطر انسانیت.

نویسنده: فاطمه رضایی گلستان

انتهای پیام/