یادداشت/
بدترین خطر جامعه
بدترین خطرها این است که در جامعه، گناه به عنوان ثواب معرفى شود، کار خوب به عنوان کار بد معرفى شود .[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از چشم نیوز، یکى از عواملى که در جامعه از بدیها جلوگیرى مىکند، نهى از منکر و منکر ساختن منکر است. نگذاریم «منکر» «معروف» و «معروف» «منکر» شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, چشم نیوز,
امر به معروف و نهى از منکر، یک وظیفه ى عمومى است. البته ما باید تأسّف بخوریم از اینکه معناى امر به معروف و نهى از منکر درست تشریح نمى شود.
امر به معروف، یعنى دیگران را به کارهاى نیک امر کردن، نهى از منکر، یعنى دیگران را از کارهاى بد نهى کردن. امر و نهى، فقط زبان و گفتن است؛ البّته یک مرحله ى قبل از زبان هم دارد که مرحله ى قلب است و اگر آن مرحله باشد، امر به معروفِ زبانى، کامل خواهد شد.
اگر معناى امر به معروف و نهى از منکر و حدود آن براى مردم روشن شود، معلوم خواهد شد یکى از نوترین، شیرینترین، کارآمدترین و کارسازترین شیوه هاى تعامل اجتماعى، همین امر به معروف و نهى از منکر است؛ این کمک به محدود کردنِ بدى و شرّ است؛ کمک به این است که در جامعه ى اسلامى، گناه، همیشه گناه تلقّى شود.
بدترین خطرها این است که یک روز در جامعه، گناه به عنوان ثواب معرفى شود؛ کار خوب به عنوان کار بد معرفى شود و فرهنگها عوض شود. وقتى که امر به معروف و نهى از منکر در جامعه رایج شد، این موجب مى شود که گناه در نظر مردم همیشه گناه بماند و تبدیل به ثواب و کار نیک نشود.
بدترین توطئه ها علیه مردم این است که طورى کار کنند و حرف بزنند که کارهاى خوب کارهایى که دین به آنها امر کرده است و رشد و صلاح کشور در آنهاست در نظر مردم به کارهاى بد، و کارهاى بد به کارهاى خوب تبدیل شود. این خطرِ بسیار بزرگى است.
اهتمام به اقامه نماز در شمار برترین مواد در برنامه کلان دولت اسلامى است: « الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلاَةَ وَ آتَوُا الزَّکَاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ لِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ؛همان کسانی که هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا میدارند، و زکات میدهند، و امر به معروف و نهی از منکر میکنند، و پایان همه کارها از آن خداست».
هرچند فریضه ى امر به معروف و نهى از منکر یکى از بزرگترین واجبات اسلامى است و توصیه به آن در قرآن و گفتارهاى پیامبر خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و امیر مؤمنان و دیگر امامان داراى لحنى کم نظیر و تکان دهنده است، ولى اگر کسى از این همه چشم پوشى کند و تنها به نداى خرد انسانى گوش بسپرد، باز هم بىون شک این عمل سازنده را فریضه و تکلیف خواهد شمرد.
به نیکى خواندن و از بدى برحذر داشتن را کدام خِرَدِ سالم، ستایش نمى کند؟ و کدام انسان خیرخواه و حسّاس، از آن روى مى گرداند؟ هنگامى که به این وظیفه عمل شود، به تعداد آمران و ناهیان، دعوت به خیر در میان مردم صورت مى گیرد، و بى گمان لبیک گویانِ به این دعوت نیز کم نخواهند بود.
این فراخوانى، بگمان زیاد بر خود داعیان نیز نشانه ى نیک بر جاى مى گذارد و از دو سو راه صلاح را هموار مى سازد.
کار نیکى که مخاطب خود را به آن امر مى کنیم و رفتار زشتى که وى را از آن برحذر مى داریم، هرچه بزرگتر و تأثیر اجتماعى یا فردى آن ژرفتر و ماندگارتر باشد، امر به معروف و نهى از منکر ما ارزشمندتر است و چنین است که عمل به این وظیفه، تضمین کننده ى دوام و استحکام حکومت صالحان است، و رهاکردن و به فراموشى سپردن آن، زمینه سازِ سلطه ى اشرار و نابکاران.
رفتن به سمت حکومت و رفتن به سمت هر چیزى غیر از حکومت، اگر براى دنیا شد، بد است؛ اگر براى هواى نفس شد، بد است؛ مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. ما به سمت هر هدفى حرکت کنیم که مقصودمان هواى نفس باشد، مقصودمان منافع شخصى باشد، این ضد ارزش است؛ این همان مصداق دخول در دنیاست که فرمود: «الفقهاء امناء الرّسل ما لم یدخلوا فى الدّنیا»؛ این مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. این از برترین مصادیق امر به معروف و نهى از منکر است؛ از برترین مصادیق مجاهدت است.(مقام معظم رهبری)
با توجّه به اینکه در زمان حاکمیت و اقتدار حکومت اسلامی می توان مراتب دیگر امر به معروف و نهی از منکر را که بعد از مرحلۀ امر و نهی زبانی هستند، به نیروهای امنیتی داخلی (پلیس) و قوه قضائیه واگذار کرد، به خصوص در مواردی که برای جلوگیری از ارتکاب معصیت چاره ای جز اعمال قدرت از طریق تصرّف در اموال کسی که فعل حرام انجام می دهد یا تعزیر و حبس او و مانند آن نیست، در چنین زمانی که با حاکمیت و اقتدار چنین حکومت اسلامی، واجب است مکلفین در امر به معروف و نهی از منکر به امر و نهی زبانی اکتفا کنند و در صورت نیاز به توسل به زور، موضوع را به مسئولین ذیربط در نیروی انتظامی و قوه قضائیه ارجاع دهند.
ولی در زمان و مکانی که حاکمیت و اقتدار با حکومت اسلامی نیست، بر مکلفین واجب است که در صورت وجود شرایط، جمیع مراتب امر به معروف و نهی از منکر را با رعایت ترتیب آنها تا تحقّق غرض انجام دهند.
در روایات بسیاری به فواید امر به معروف و نهی از منکر اشاره شده است، به عنوان نمونه در روایتی از امام على (علیه السّلام) امر به معروف و نهى از منکر دو خلق از اخلاق خداوند متّعال تلّقی شده است، در روایت دیگری از این بزرگوار امر به معروف و نهى از منکر از عوامل استجابت دعا معرّفی گردیده است.
به طور خلاصه میتوان گفت که امر به معروف و نهى از منکر راه انبیاى خداست و بقیّۀ فرایض و مقرّرات دین به وسیلۀ آن اجرا مىشود و کسب و کار حلال و امنیّت جان و عرض و مال مردم حفظ و حقّ به حقّدار مىرسد و زمین از لوث منکرات و بدیها تطهیر و به معروف و خوبیها آباد می گردد.
از دیدگاه رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز، اوّلین فایدهى امر به معروف و نهى از منکر این است که نیکى و بدى، همچنان نیکى و بدى باقی بماند.
*ناهید نظری
امر به معروف و نهى از منکر، یک وظیفه ى عمومى است. البته ما باید تأسّف بخوریم از اینکه معناى امر به معروف و نهى از منکر درست تشریح نمى شود.
امر به معروف، یعنى دیگران را به کارهاى نیک امر کردن، نهى از منکر، یعنى دیگران را از کارهاى بد نهى کردن. امر و نهى، فقط زبان و گفتن است؛ البّته یک مرحله ى قبل از زبان هم دارد که مرحله ى قلب است و اگر آن مرحله باشد، امر به معروفِ زبانى، کامل خواهد شد.
اگر معناى امر به معروف و نهى از منکر و حدود آن براى مردم روشن شود، معلوم خواهد شد یکى از نوترین، شیرینترین، کارآمدترین و کارسازترین شیوه هاى تعامل اجتماعى، همین امر به معروف و نهى از منکر است؛ این کمک به محدود کردنِ بدى و شرّ است؛ کمک به این است که در جامعه ى اسلامى، گناه، همیشه گناه تلقّى شود.
بدترین خطرها این است که یک روز در جامعه، گناه به عنوان ثواب معرفى شود؛ کار خوب به عنوان کار بد معرفى شود و فرهنگها عوض شود. وقتى که امر به معروف و نهى از منکر در جامعه رایج شد، این موجب مى شود که گناه در نظر مردم همیشه گناه بماند و تبدیل به ثواب و کار نیک نشود.
بدترین توطئه ها علیه مردم این است که طورى کار کنند و حرف بزنند که کارهاى خوب کارهایى که دین به آنها امر کرده است و رشد و صلاح کشور در آنهاست در نظر مردم به کارهاى بد، و کارهاى بد به کارهاى خوب تبدیل شود. این خطرِ بسیار بزرگى است.
اهتمام به اقامه نماز در شمار برترین مواد در برنامه کلان دولت اسلامى است: « الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلاَةَ وَ آتَوُا الزَّکَاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ لِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ؛همان کسانی که هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا میدارند، و زکات میدهند، و امر به معروف و نهی از منکر میکنند، و پایان همه کارها از آن خداست».
هرچند فریضه ى امر به معروف و نهى از منکر یکى از بزرگترین واجبات اسلامى است و توصیه به آن در قرآن و گفتارهاى پیامبر خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و امیر مؤمنان و دیگر امامان داراى لحنى کم نظیر و تکان دهنده است، ولى اگر کسى از این همه چشم پوشى کند و تنها به نداى خرد انسانى گوش بسپرد، باز هم بىون شک این عمل سازنده را فریضه و تکلیف خواهد شمرد.
به نیکى خواندن و از بدى برحذر داشتن را کدام خِرَدِ سالم، ستایش نمى کند؟ و کدام انسان خیرخواه و حسّاس، از آن روى مى گرداند؟ هنگامى که به این وظیفه عمل شود، به تعداد آمران و ناهیان، دعوت به خیر در میان مردم صورت مى گیرد، و بى گمان لبیک گویانِ به این دعوت نیز کم نخواهند بود.
این فراخوانى، بگمان زیاد بر خود داعیان نیز نشانه ى نیک بر جاى مى گذارد و از دو سو راه صلاح را هموار مى سازد.
کار نیکى که مخاطب خود را به آن امر مى کنیم و رفتار زشتى که وى را از آن برحذر مى داریم، هرچه بزرگتر و تأثیر اجتماعى یا فردى آن ژرفتر و ماندگارتر باشد، امر به معروف و نهى از منکر ما ارزشمندتر است و چنین است که عمل به این وظیفه، تضمین کننده ى دوام و استحکام حکومت صالحان است، و رهاکردن و به فراموشى سپردن آن، زمینه سازِ سلطه ى اشرار و نابکاران.
رفتن به سمت حکومت و رفتن به سمت هر چیزى غیر از حکومت، اگر براى دنیا شد، بد است؛ اگر براى هواى نفس شد، بد است؛ مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. ما به سمت هر هدفى حرکت کنیم که مقصودمان هواى نفس باشد، مقصودمان منافع شخصى باشد، این ضد ارزش است؛ این همان مصداق دخول در دنیاست که فرمود: «الفقهاء امناء الرّسل ما لم یدخلوا فى الدّنیا»؛ این مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. این از برترین مصادیق امر به معروف و نهى از منکر است؛ از برترین مصادیق مجاهدت است.(مقام معظم رهبری)
با توجّه به اینکه در زمان حاکمیت و اقتدار حکومت اسلامی می توان مراتب دیگر امر به معروف و نهی از منکر را که بعد از مرحلۀ امر و نهی زبانی هستند، به نیروهای امنیتی داخلی (پلیس) و قوه قضائیه واگذار کرد، به خصوص در مواردی که برای جلوگیری از ارتکاب معصیت چاره ای جز اعمال قدرت از طریق تصرّف در اموال کسی که فعل حرام انجام می دهد یا تعزیر و حبس او و مانند آن نیست، در چنین زمانی که با حاکمیت و اقتدار چنین حکومت اسلامی، واجب است مکلفین در امر به معروف و نهی از منکر به امر و نهی زبانی اکتفا کنند و در صورت نیاز به توسل به زور، موضوع را به مسئولین ذیربط در نیروی انتظامی و قوه قضائیه ارجاع دهند.
ولی در زمان و مکانی که حاکمیت و اقتدار با حکومت اسلامی نیست، بر مکلفین واجب است که در صورت وجود شرایط، جمیع مراتب امر به معروف و نهی از منکر را با رعایت ترتیب آنها تا تحقّق غرض انجام دهند.
در روایات بسیاری به فواید امر به معروف و نهی از منکر اشاره شده است، به عنوان نمونه در روایتی از امام على (علیه السّلام) امر به معروف و نهى از منکر دو خلق از اخلاق خداوند متّعال تلّقی شده است، در روایت دیگری از این بزرگوار امر به معروف و نهى از منکر از عوامل استجابت دعا معرّفی گردیده است.
به طور خلاصه میتوان گفت که امر به معروف و نهى از منکر راه انبیاى خداست و بقیّۀ فرایض و مقرّرات دین به وسیلۀ آن اجرا مىشود و کسب و کار حلال و امنیّت جان و عرض و مال مردم حفظ و حقّ به حقّدار مىرسد و زمین از لوث منکرات و بدیها تطهیر و به معروف و خوبیها آباد می گردد.
از دیدگاه رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز، اوّلین فایدهى امر به معروف و نهى از منکر این است که نیکى و بدى، همچنان نیکى و بدى باقی بماند.
*ناهید نظری
امر به معروف و نهى از منکر، یک وظیفه ى عمومى است. البته ما باید تأسّف بخوریم از اینکه معناى امر به معروف و نهى از منکر درست تشریح نمى شود.
امر به معروف، یعنى دیگران را به کارهاى نیک امر کردن، نهى از منکر، یعنى دیگران را از کارهاى بد نهى کردن. امر و نهى، فقط زبان و گفتن است؛ البّته یک مرحله ى قبل از زبان هم دارد که مرحله ى قلب است و اگر آن مرحله باشد، امر به معروفِ زبانى، کامل خواهد شد.
اگر معناى امر به معروف و نهى از منکر و حدود آن براى مردم روشن شود، معلوم خواهد شد یکى از نوترین، شیرینترین، کارآمدترین و کارسازترین شیوه هاى تعامل اجتماعى، همین امر به معروف و نهى از منکر است؛ این کمک به محدود کردنِ بدى و شرّ است؛ کمک به این است که در جامعه ى اسلامى، گناه، همیشه گناه تلقّى شود.
بدترین خطرها این است که یک روز در جامعه، گناه به عنوان ثواب معرفى شود؛ کار خوب به عنوان کار بد معرفى شود و فرهنگها عوض شود. وقتى که امر به معروف و نهى از منکر در جامعه رایج شد، این موجب مى شود که گناه در نظر مردم همیشه گناه بماند و تبدیل به ثواب و کار نیک نشود.
بدترین توطئه ها علیه مردم این است که طورى کار کنند و حرف بزنند که کارهاى خوب کارهایى که دین به آنها امر کرده است و رشد و صلاح کشور در آنهاست در نظر مردم به کارهاى بد، و کارهاى بد به کارهاى خوب تبدیل شود. این خطرِ بسیار بزرگى است.
اهتمام به اقامه نماز در شمار برترین مواد در برنامه کلان دولت اسلامى است: « الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلاَةَ وَ آتَوُا الزَّکَاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ لِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ؛همان کسانی که هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا میدارند، و زکات میدهند، و امر به معروف و نهی از منکر میکنند، و پایان همه کارها از آن خداست».
هرچند فریضه ى امر به معروف و نهى از منکر یکى از بزرگترین واجبات اسلامى است و توصیه به آن در قرآن و گفتارهاى پیامبر خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و امیر مؤمنان و دیگر امامان داراى لحنى کم نظیر و تکان دهنده است، ولى اگر کسى از این همه چشم پوشى کند و تنها به نداى خرد انسانى گوش بسپرد، باز هم بىون شک این عمل سازنده را فریضه و تکلیف خواهد شمرد.
به نیکى خواندن و از بدى برحذر داشتن را کدام خِرَدِ سالم، ستایش نمى کند؟ و کدام انسان خیرخواه و حسّاس، از آن روى مى گرداند؟ هنگامى که به این وظیفه عمل شود، به تعداد آمران و ناهیان، دعوت به خیر در میان مردم صورت مى گیرد، و بى گمان لبیک گویانِ به این دعوت نیز کم نخواهند بود.
این فراخوانى، بگمان زیاد بر خود داعیان نیز نشانه ى نیک بر جاى مى گذارد و از دو سو راه صلاح را هموار مى سازد.
کار نیکى که مخاطب خود را به آن امر مى کنیم و رفتار زشتى که وى را از آن برحذر مى داریم، هرچه بزرگتر و تأثیر اجتماعى یا فردى آن ژرفتر و ماندگارتر باشد، امر به معروف و نهى از منکر ما ارزشمندتر است و چنین است که عمل به این وظیفه، تضمین کننده ى دوام و استحکام حکومت صالحان است، و رهاکردن و به فراموشى سپردن آن، زمینه سازِ سلطه ى اشرار و نابکاران.
رفتن به سمت حکومت و رفتن به سمت هر چیزى غیر از حکومت، اگر براى دنیا شد، بد است؛ اگر براى هواى نفس شد، بد است؛ مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. ما به سمت هر هدفى حرکت کنیم که مقصودمان هواى نفس باشد، مقصودمان منافع شخصى باشد، این ضد ارزش است؛ این همان مصداق دخول در دنیاست که فرمود: «الفقهاء امناء الرّسل ما لم یدخلوا فى الدّنیا»؛ این مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. این از برترین مصادیق امر به معروف و نهى از منکر است؛ از برترین مصادیق مجاهدت است.(مقام معظم رهبری)
با توجّه به اینکه در زمان حاکمیت و اقتدار حکومت اسلامی می توان مراتب دیگر امر به معروف و نهی از منکر را که بعد از مرحلۀ امر و نهی زبانی هستند، به نیروهای امنیتی داخلی (پلیس) و قوه قضائیه واگذار کرد، به خصوص در مواردی که برای جلوگیری از ارتکاب معصیت چاره ای جز اعمال قدرت از طریق تصرّف در اموال کسی که فعل حرام انجام می دهد یا تعزیر و حبس او و مانند آن نیست، در چنین زمانی که با حاکمیت و اقتدار چنین حکومت اسلامی، واجب است مکلفین در امر به معروف و نهی از منکر به امر و نهی زبانی اکتفا کنند و در صورت نیاز به توسل به زور، موضوع را به مسئولین ذیربط در نیروی انتظامی و قوه قضائیه ارجاع دهند.
ولی در زمان و مکانی که حاکمیت و اقتدار با حکومت اسلامی نیست، بر مکلفین واجب است که در صورت وجود شرایط، جمیع مراتب امر به معروف و نهی از منکر را با رعایت ترتیب آنها تا تحقّق غرض انجام دهند.
در روایات بسیاری به فواید امر به معروف و نهی از منکر اشاره شده است، به عنوان نمونه در روایتی از امام على (علیه السّلام) امر به معروف و نهى از منکر دو خلق از اخلاق خداوند متّعال تلّقی شده است، در روایت دیگری از این بزرگوار امر به معروف و نهى از منکر از عوامل استجابت دعا معرّفی گردیده است.
به طور خلاصه میتوان گفت که امر به معروف و نهى از منکر راه انبیاى خداست و بقیّۀ فرایض و مقرّرات دین به وسیلۀ آن اجرا مىشود و کسب و کار حلال و امنیّت جان و عرض و مال مردم حفظ و حقّ به حقّدار مىرسد و زمین از لوث منکرات و بدیها تطهیر و به معروف و خوبیها آباد می گردد.
از دیدگاه رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز، اوّلین فایدهى امر به معروف و نهى از منکر این است که نیکى و بدى، همچنان نیکى و بدى باقی بماند.
*ناهید نظری
امر به معروف و نهى از منکر، یک وظیفه ى عمومى است. البته ما باید تأسّف بخوریم از اینکه معناى امر به معروف و نهى از منکر درست تشریح نمى شود.
امر به معروف، یعنى دیگران را به کارهاى نیک امر کردن، نهى از منکر، یعنى دیگران را از کارهاى بد نهى کردن. امر و نهى، فقط زبان و گفتن است؛ البّته یک مرحله ى قبل از زبان هم دارد که مرحله ى قلب است و اگر آن مرحله باشد، امر به معروفِ زبانى، کامل خواهد شد.
اگر معناى امر به معروف و نهى از منکر و حدود آن براى مردم روشن شود، معلوم خواهد شد یکى از نوترین، شیرینترین، کارآمدترین و کارسازترین شیوه هاى تعامل اجتماعى، همین امر به معروف و نهى از منکر است؛ این کمک به محدود کردنِ بدى و شرّ است؛ کمک به این است که در جامعه ى اسلامى، گناه، همیشه گناه تلقّى شود.
بدترین خطرها این است که یک روز در جامعه، گناه به عنوان ثواب معرفى شود؛ کار خوب به عنوان کار بد معرفى شود و فرهنگها عوض شود. وقتى که امر به معروف و نهى از منکر در جامعه رایج شد، این موجب مى شود که گناه در نظر مردم همیشه گناه بماند و تبدیل به ثواب و کار نیک نشود.
بدترین توطئه ها علیه مردم این است که طورى کار کنند و حرف بزنند که کارهاى خوب کارهایى که دین به آنها امر کرده است و رشد و صلاح کشور در آنهاست در نظر مردم به کارهاى بد، و کارهاى بد به کارهاى خوب تبدیل شود. این خطرِ بسیار بزرگى است.
اهتمام به اقامه نماز در شمار برترین مواد در برنامه کلان دولت اسلامى است: « الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلاَةَ وَ آتَوُا الزَّکَاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ لِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ؛همان کسانی که هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا میدارند، و زکات میدهند، و امر به معروف و نهی از منکر میکنند، و پایان همه کارها از آن خداست».
هرچند فریضه ى امر به معروف و نهى از منکر یکى از بزرگترین واجبات اسلامى است و توصیه به آن در قرآن و گفتارهاى پیامبر خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و امیر مؤمنان و دیگر امامان داراى لحنى کم نظیر و تکان دهنده است، ولى اگر کسى از این همه چشم پوشى کند و تنها به نداى خرد انسانى گوش بسپرد، باز هم بىون شک این عمل سازنده را فریضه و تکلیف خواهد شمرد.
به نیکى خواندن و از بدى برحذر داشتن را کدام خِرَدِ سالم، ستایش نمى کند؟ و کدام انسان خیرخواه و حسّاس، از آن روى مى گرداند؟ هنگامى که به این وظیفه عمل شود، به تعداد آمران و ناهیان، دعوت به خیر در میان مردم صورت مى گیرد، و بى گمان لبیک گویانِ به این دعوت نیز کم نخواهند بود.
این فراخوانى، بگمان زیاد بر خود داعیان نیز نشانه ى نیک بر جاى مى گذارد و از دو سو راه صلاح را هموار مى سازد.
کار نیکى که مخاطب خود را به آن امر مى کنیم و رفتار زشتى که وى را از آن برحذر مى داریم، هرچه بزرگتر و تأثیر اجتماعى یا فردى آن ژرفتر و ماندگارتر باشد، امر به معروف و نهى از منکر ما ارزشمندتر است و چنین است که عمل به این وظیفه، تضمین کننده ى دوام و استحکام حکومت صالحان است، و رهاکردن و به فراموشى سپردن آن، زمینه سازِ سلطه ى اشرار و نابکاران.
رفتن به سمت حکومت و رفتن به سمت هر چیزى غیر از حکومت، اگر براى دنیا شد، بد است؛ اگر براى هواى نفس شد، بد است؛ مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. ما به سمت هر هدفى حرکت کنیم که مقصودمان هواى نفس باشد، مقصودمان منافع شخصى باشد، این ضد ارزش است؛ این همان مصداق دخول در دنیاست که فرمود: «الفقهاء امناء الرّسل ما لم یدخلوا فى الدّنیا»؛ این مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. این از برترین مصادیق امر به معروف و نهى از منکر است؛ از برترین مصادیق مجاهدت است.(مقام معظم رهبری)
با توجّه به اینکه در زمان حاکمیت و اقتدار حکومت اسلامی می توان مراتب دیگر امر به معروف و نهی از منکر را که بعد از مرحلۀ امر و نهی زبانی هستند، به نیروهای امنیتی داخلی (پلیس) و قوه قضائیه واگذار کرد، به خصوص در مواردی که برای جلوگیری از ارتکاب معصیت چاره ای جز اعمال قدرت از طریق تصرّف در اموال کسی که فعل حرام انجام می دهد یا تعزیر و حبس او و مانند آن نیست، در چنین زمانی که با حاکمیت و اقتدار چنین حکومت اسلامی، واجب است مکلفین در امر به معروف و نهی از منکر به امر و نهی زبانی اکتفا کنند و در صورت نیاز به توسل به زور، موضوع را به مسئولین ذیربط در نیروی انتظامی و قوه قضائیه ارجاع دهند.
ولی در زمان و مکانی که حاکمیت و اقتدار با حکومت اسلامی نیست، بر مکلفین واجب است که در صورت وجود شرایط، جمیع مراتب امر به معروف و نهی از منکر را با رعایت ترتیب آنها تا تحقّق غرض انجام دهند.
در روایات بسیاری به فواید امر به معروف و نهی از منکر اشاره شده است، به عنوان نمونه در روایتی از امام على (علیه السّلام) امر به معروف و نهى از منکر دو خلق از اخلاق خداوند متّعال تلّقی شده است، در روایت دیگری از این بزرگوار امر به معروف و نهى از منکر از عوامل استجابت دعا معرّفی گردیده است.
به طور خلاصه میتوان گفت که امر به معروف و نهى از منکر راه انبیاى خداست و بقیّۀ فرایض و مقرّرات دین به وسیلۀ آن اجرا مىشود و کسب و کار حلال و امنیّت جان و عرض و مال مردم حفظ و حقّ به حقّدار مىرسد و زمین از لوث منکرات و بدیها تطهیر و به معروف و خوبیها آباد می گردد.
از دیدگاه رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز، اوّلین فایدهى امر به معروف و نهى از منکر این است که نیکى و بدى، همچنان نیکى و بدى باقی بماند.
*ناهید نظری
امر به معروف و نهى از منکر، یک وظیفه ى عمومى است. البته ما باید تأسّف بخوریم از اینکه معناى امر به معروف و نهى از منکر درست تشریح نمى شود.
امر به معروف، یعنى دیگران را به کارهاى نیک امر کردن، نهى از منکر، یعنى دیگران را از کارهاى بد نهى کردن. امر و نهى، فقط زبان و گفتن است؛ البّته یک مرحله ى قبل از زبان هم دارد که مرحله ى قلب است و اگر آن مرحله باشد، امر به معروفِ زبانى، کامل خواهد شد.
اگر معناى امر به معروف و نهى از منکر و حدود آن براى مردم روشن شود، معلوم خواهد شد یکى از نوترین، شیرینترین، کارآمدترین و کارسازترین شیوه هاى تعامل اجتماعى، همین امر به معروف و نهى از منکر است؛ این کمک به محدود کردنِ بدى و شرّ است؛ کمک به این است که در جامعه ى اسلامى، گناه، همیشه گناه تلقّى شود.
بدترین خطرها این است که یک روز در جامعه، گناه به عنوان ثواب معرفى شود؛ کار خوب به عنوان کار بد معرفى شود و فرهنگها عوض شود. وقتى که امر به معروف و نهى از منکر در جامعه رایج شد، این موجب مى شود که گناه در نظر مردم همیشه گناه بماند و تبدیل به ثواب و کار نیک نشود.
بدترین توطئه ها علیه مردم این است که طورى کار کنند و حرف بزنند که کارهاى خوب کارهایى که دین به آنها امر کرده است و رشد و صلاح کشور در آنهاست در نظر مردم به کارهاى بد، و کارهاى بد به کارهاى خوب تبدیل شود. این خطرِ بسیار بزرگى است.
اهتمام به اقامه نماز در شمار برترین مواد در برنامه کلان دولت اسلامى است: « الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلاَةَ وَ آتَوُا الزَّکَاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ لِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ؛همان کسانی که هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا میدارند، و زکات میدهند، و امر به معروف و نهی از منکر میکنند، و پایان همه کارها از آن خداست».
هرچند فریضه ى امر به معروف و نهى از منکر یکى از بزرگترین واجبات اسلامى است و توصیه به آن در قرآن و گفتارهاى پیامبر خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و امیر مؤمنان و دیگر امامان داراى لحنى کم نظیر و تکان دهنده است، ولى اگر کسى از این همه چشم پوشى کند و تنها به نداى خرد انسانى گوش بسپرد، باز هم بىون شک این عمل سازنده را فریضه و تکلیف خواهد شمرد.
به نیکى خواندن و از بدى برحذر داشتن را کدام خِرَدِ سالم، ستایش نمى کند؟ و کدام انسان خیرخواه و حسّاس، از آن روى مى گرداند؟ هنگامى که به این وظیفه عمل شود، به تعداد آمران و ناهیان، دعوت به خیر در میان مردم صورت مى گیرد، و بى گمان لبیک گویانِ به این دعوت نیز کم نخواهند بود.
این فراخوانى، بگمان زیاد بر خود داعیان نیز نشانه ى نیک بر جاى مى گذارد و از دو سو راه صلاح را هموار مى سازد.
کار نیکى که مخاطب خود را به آن امر مى کنیم و رفتار زشتى که وى را از آن برحذر مى داریم، هرچه بزرگتر و تأثیر اجتماعى یا فردى آن ژرفتر و ماندگارتر باشد، امر به معروف و نهى از منکر ما ارزشمندتر است و چنین است که عمل به این وظیفه، تضمین کننده ى دوام و استحکام حکومت صالحان است، و رهاکردن و به فراموشى سپردن آن، زمینه سازِ سلطه ى اشرار و نابکاران.
رفتن به سمت حکومت و رفتن به سمت هر چیزى غیر از حکومت، اگر براى دنیا شد، بد است؛ اگر براى هواى نفس شد، بد است؛ مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. ما به سمت هر هدفى حرکت کنیم که مقصودمان هواى نفس باشد، مقصودمان منافع شخصى باشد، این ضد ارزش است؛ این همان مصداق دخول در دنیاست که فرمود: «الفقهاء امناء الرّسل ما لم یدخلوا فى الدّنیا»؛ این مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. این از برترین مصادیق امر به معروف و نهى از منکر است؛ از برترین مصادیق مجاهدت است.(مقام معظم رهبری)
با توجّه به اینکه در زمان حاکمیت و اقتدار حکومت اسلامی می توان مراتب دیگر امر به معروف و نهی از منکر را که بعد از مرحلۀ امر و نهی زبانی هستند، به نیروهای امنیتی داخلی (پلیس) و قوه قضائیه واگذار کرد، به خصوص در مواردی که برای جلوگیری از ارتکاب معصیت چاره ای جز اعمال قدرت از طریق تصرّف در اموال کسی که فعل حرام انجام می دهد یا تعزیر و حبس او و مانند آن نیست، در چنین زمانی که با حاکمیت و اقتدار چنین حکومت اسلامی، واجب است مکلفین در امر به معروف و نهی از منکر به امر و نهی زبانی اکتفا کنند و در صورت نیاز به توسل به زور، موضوع را به مسئولین ذیربط در نیروی انتظامی و قوه قضائیه ارجاع دهند.
ولی در زمان و مکانی که حاکمیت و اقتدار با حکومت اسلامی نیست، بر مکلفین واجب است که در صورت وجود شرایط، جمیع مراتب امر به معروف و نهی از منکر را با رعایت ترتیب آنها تا تحقّق غرض انجام دهند.
در روایات بسیاری به فواید امر به معروف و نهی از منکر اشاره شده است، به عنوان نمونه در روایتی از امام على (علیه السّلام) امر به معروف و نهى از منکر دو خلق از اخلاق خداوند متّعال تلّقی شده است، در روایت دیگری از این بزرگوار امر به معروف و نهى از منکر از عوامل استجابت دعا معرّفی گردیده است.
به طور خلاصه میتوان گفت که امر به معروف و نهى از منکر راه انبیاى خداست و بقیّۀ فرایض و مقرّرات دین به وسیلۀ آن اجرا مىشود و کسب و کار حلال و امنیّت جان و عرض و مال مردم حفظ و حقّ به حقّدار مىرسد و زمین از لوث منکرات و بدیها تطهیر و به معروف و خوبیها آباد می گردد.
از دیدگاه رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز، اوّلین فایدهى امر به معروف و نهى از منکر این است که نیکى و بدى، همچنان نیکى و بدى باقی بماند.
*ناهید نظری
امر به معروف و نهى از منکر، یک وظیفه ى عمومى است. البته ما باید تأسّف بخوریم از اینکه معناى امر به معروف و نهى از منکر درست تشریح نمى شود.
امر به معروف، یعنى دیگران را به کارهاى نیک امر کردن، نهى از منکر، یعنى دیگران را از کارهاى بد نهى کردن. امر و نهى، فقط زبان و گفتن است؛ البّته یک مرحله ى قبل از زبان هم دارد که مرحله ى قلب است و اگر آن مرحله باشد، امر به معروفِ زبانى، کامل خواهد شد.
اگر معناى امر به معروف و نهى از منکر و حدود آن براى مردم روشن شود، معلوم خواهد شد یکى از نوترین، شیرینترین، کارآمدترین و کارسازترین شیوه هاى تعامل اجتماعى، همین امر به معروف و نهى از منکر است؛ این کمک به محدود کردنِ بدى و شرّ است؛ کمک به این است که در جامعه ى اسلامى، گناه، همیشه گناه تلقّى شود.
بدترین خطرها این است که یک روز در جامعه، گناه به عنوان ثواب معرفى شود؛ کار خوب به عنوان کار بد معرفى شود و فرهنگها عوض شود. وقتى که امر به معروف و نهى از منکر در جامعه رایج شد، این موجب مى شود که گناه در نظر مردم همیشه گناه بماند و تبدیل به ثواب و کار نیک نشود.
بدترین توطئه ها علیه مردم این است که طورى کار کنند و حرف بزنند که کارهاى خوب کارهایى که دین به آنها امر کرده است و رشد و صلاح کشور در آنهاست در نظر مردم به کارهاى بد، و کارهاى بد به کارهاى خوب تبدیل شود. این خطرِ بسیار بزرگى است.
اهتمام به اقامه نماز در شمار برترین مواد در برنامه کلان دولت اسلامى است: « الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلاَةَ وَ آتَوُا الزَّکَاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ لِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ؛همان کسانی که هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا میدارند، و زکات میدهند، و امر به معروف و نهی از منکر میکنند، و پایان همه کارها از آن خداست».
هرچند فریضه ى امر به معروف و نهى از منکر یکى از بزرگترین واجبات اسلامى است و توصیه به آن در قرآن و گفتارهاى پیامبر خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و امیر مؤمنان و دیگر امامان داراى لحنى کم نظیر و تکان دهنده است، ولى اگر کسى از این همه چشم پوشى کند و تنها به نداى خرد انسانى گوش بسپرد، باز هم بىون شک این عمل سازنده را فریضه و تکلیف خواهد شمرد.
به نیکى خواندن و از بدى برحذر داشتن را کدام خِرَدِ سالم، ستایش نمى کند؟ و کدام انسان خیرخواه و حسّاس، از آن روى مى گرداند؟ هنگامى که به این وظیفه عمل شود، به تعداد آمران و ناهیان، دعوت به خیر در میان مردم صورت مى گیرد، و بى گمان لبیک گویانِ به این دعوت نیز کم نخواهند بود.
این فراخوانى، بگمان زیاد بر خود داعیان نیز نشانه ى نیک بر جاى مى گذارد و از دو سو راه صلاح را هموار مى سازد.
کار نیکى که مخاطب خود را به آن امر مى کنیم و رفتار زشتى که وى را از آن برحذر مى داریم، هرچه بزرگتر و تأثیر اجتماعى یا فردى آن ژرفتر و ماندگارتر باشد، امر به معروف و نهى از منکر ما ارزشمندتر است و چنین است که عمل به این وظیفه، تضمین کننده ى دوام و استحکام حکومت صالحان است، و رهاکردن و به فراموشى سپردن آن، زمینه سازِ سلطه ى اشرار و نابکاران.
رفتن به سمت حکومت و رفتن به سمت هر چیزى غیر از حکومت، اگر براى دنیا شد، بد است؛ اگر براى هواى نفس شد، بد است؛ مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. ما به سمت هر هدفى حرکت کنیم که مقصودمان هواى نفس باشد، مقصودمان منافع شخصى باشد، این ضد ارزش است؛ این همان مصداق دخول در دنیاست که فرمود: «الفقهاء امناء الرّسل ما لم یدخلوا فى الدّنیا»؛ این مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. این از برترین مصادیق امر به معروف و نهى از منکر است؛ از برترین مصادیق مجاهدت است.(مقام معظم رهبری)
با توجّه به اینکه در زمان حاکمیت و اقتدار حکومت اسلامی می توان مراتب دیگر امر به معروف و نهی از منکر را که بعد از مرحلۀ امر و نهی زبانی هستند، به نیروهای امنیتی داخلی (پلیس) و قوه قضائیه واگذار کرد، به خصوص در مواردی که برای جلوگیری از ارتکاب معصیت چاره ای جز اعمال قدرت از طریق تصرّف در اموال کسی که فعل حرام انجام می دهد یا تعزیر و حبس او و مانند آن نیست، در چنین زمانی که با حاکمیت و اقتدار چنین حکومت اسلامی، واجب است مکلفین در امر به معروف و نهی از منکر به امر و نهی زبانی اکتفا کنند و در صورت نیاز به توسل به زور، موضوع را به مسئولین ذیربط در نیروی انتظامی و قوه قضائیه ارجاع دهند.
ولی در زمان و مکانی که حاکمیت و اقتدار با حکومت اسلامی نیست، بر مکلفین واجب است که در صورت وجود شرایط، جمیع مراتب امر به معروف و نهی از منکر را با رعایت ترتیب آنها تا تحقّق غرض انجام دهند.
در روایات بسیاری به فواید امر به معروف و نهی از منکر اشاره شده است، به عنوان نمونه در روایتی از امام على (علیه السّلام) امر به معروف و نهى از منکر دو خلق از اخلاق خداوند متّعال تلّقی شده است، در روایت دیگری از این بزرگوار امر به معروف و نهى از منکر از عوامل استجابت دعا معرّفی گردیده است.
به طور خلاصه میتوان گفت که امر به معروف و نهى از منکر راه انبیاى خداست و بقیّۀ فرایض و مقرّرات دین به وسیلۀ آن اجرا مىشود و کسب و کار حلال و امنیّت جان و عرض و مال مردم حفظ و حقّ به حقّدار مىرسد و زمین از لوث منکرات و بدیها تطهیر و به معروف و خوبیها آباد می گردد.
از دیدگاه رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز، اوّلین فایدهى امر به معروف و نهى از منکر این است که نیکى و بدى، همچنان نیکى و بدى باقی بماند.
*ناهید نظری
امر به معروف و نهى از منکر، یک وظیفه ى عمومى است. البته ما باید تأسّف بخوریم از اینکه معناى امر به معروف و نهى از منکر درست تشریح نمى شود.
امر به معروف، یعنى دیگران را به کارهاى نیک امر کردن، نهى از منکر، یعنى دیگران را از کارهاى بد نهى کردن. امر و نهى، فقط زبان و گفتن است؛ البّته یک مرحله ى قبل از زبان هم دارد که مرحله ى قلب است و اگر آن مرحله باشد، امر به معروفِ زبانى، کامل خواهد شد.
اگر معناى امر به معروف و نهى از منکر و حدود آن براى مردم روشن شود، معلوم خواهد شد یکى از نوترین، شیرینترین، کارآمدترین و کارسازترین شیوه هاى تعامل اجتماعى، همین امر به معروف و نهى از منکر است؛ این کمک به محدود کردنِ بدى و شرّ است؛ کمک به این است که در جامعه ى اسلامى، گناه، همیشه گناه تلقّى شود.
بدترین خطرها این است که یک روز در جامعه، گناه به عنوان ثواب معرفى شود؛ کار خوب به عنوان کار بد معرفى شود و فرهنگها عوض شود. وقتى که امر به معروف و نهى از منکر در جامعه رایج شد، این موجب مى شود که گناه در نظر مردم همیشه گناه بماند و تبدیل به ثواب و کار نیک نشود.
بدترین توطئه ها علیه مردم این است که طورى کار کنند و حرف بزنند که کارهاى خوب کارهایى که دین به آنها امر کرده است و رشد و صلاح کشور در آنهاست در نظر مردم به کارهاى بد، و کارهاى بد به کارهاى خوب تبدیل شود. این خطرِ بسیار بزرگى است.
اهتمام به اقامه نماز در شمار برترین مواد در برنامه کلان دولت اسلامى است: « الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلاَةَ وَ آتَوُا الزَّکَاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ لِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ؛همان کسانی که هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا میدارند، و زکات میدهند، و امر به معروف و نهی از منکر میکنند، و پایان همه کارها از آن خداست».
هرچند فریضه ى امر به معروف و نهى از منکر یکى از بزرگترین واجبات اسلامى است و توصیه به آن در قرآن و گفتارهاى پیامبر خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و امیر مؤمنان و دیگر امامان داراى لحنى کم نظیر و تکان دهنده است، ولى اگر کسى از این همه چشم پوشى کند و تنها به نداى خرد انسانى گوش بسپرد، باز هم بىون شک این عمل سازنده را فریضه و تکلیف خواهد شمرد.
به نیکى خواندن و از بدى برحذر داشتن را کدام خِرَدِ سالم، ستایش نمى کند؟ و کدام انسان خیرخواه و حسّاس، از آن روى مى گرداند؟ هنگامى که به این وظیفه عمل شود، به تعداد آمران و ناهیان، دعوت به خیر در میان مردم صورت مى گیرد، و بى گمان لبیک گویانِ به این دعوت نیز کم نخواهند بود.
این فراخوانى، بگمان زیاد بر خود داعیان نیز نشانه ى نیک بر جاى مى گذارد و از دو سو راه صلاح را هموار مى سازد.
کار نیکى که مخاطب خود را به آن امر مى کنیم و رفتار زشتى که وى را از آن برحذر مى داریم، هرچه بزرگتر و تأثیر اجتماعى یا فردى آن ژرفتر و ماندگارتر باشد، امر به معروف و نهى از منکر ما ارزشمندتر است و چنین است که عمل به این وظیفه، تضمین کننده ى دوام و استحکام حکومت صالحان است، و رهاکردن و به فراموشى سپردن آن، زمینه سازِ سلطه ى اشرار و نابکاران.
رفتن به سمت حکومت و رفتن به سمت هر چیزى غیر از حکومت، اگر براى دنیا شد، بد است؛ اگر براى هواى نفس شد، بد است؛ مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. ما به سمت هر هدفى حرکت کنیم که مقصودمان هواى نفس باشد، مقصودمان منافع شخصى باشد، این ضد ارزش است؛ این همان مصداق دخول در دنیاست که فرمود: «الفقهاء امناء الرّسل ما لم یدخلوا فى الدّنیا»؛ این مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. این از برترین مصادیق امر به معروف و نهى از منکر است؛ از برترین مصادیق مجاهدت است.(مقام معظم رهبری)
با توجّه به اینکه در زمان حاکمیت و اقتدار حکومت اسلامی می توان مراتب دیگر امر به معروف و نهی از منکر را که بعد از مرحلۀ امر و نهی زبانی هستند، به نیروهای امنیتی داخلی (پلیس) و قوه قضائیه واگذار کرد، به خصوص در مواردی که برای جلوگیری از ارتکاب معصیت چاره ای جز اعمال قدرت از طریق تصرّف در اموال کسی که فعل حرام انجام می دهد یا تعزیر و حبس او و مانند آن نیست، در چنین زمانی که با حاکمیت و اقتدار چنین حکومت اسلامی، واجب است مکلفین در امر به معروف و نهی از منکر به امر و نهی زبانی اکتفا کنند و در صورت نیاز به توسل به زور، موضوع را به مسئولین ذیربط در نیروی انتظامی و قوه قضائیه ارجاع دهند.
ولی در زمان و مکانی که حاکمیت و اقتدار با حکومت اسلامی نیست، بر مکلفین واجب است که در صورت وجود شرایط، جمیع مراتب امر به معروف و نهی از منکر را با رعایت ترتیب آنها تا تحقّق غرض انجام دهند.
در روایات بسیاری به فواید امر به معروف و نهی از منکر اشاره شده است، به عنوان نمونه در روایتی از امام على (علیه السّلام) امر به معروف و نهى از منکر دو خلق از اخلاق خداوند متّعال تلّقی شده است، در روایت دیگری از این بزرگوار امر به معروف و نهى از منکر از عوامل استجابت دعا معرّفی گردیده است.
به طور خلاصه میتوان گفت که امر به معروف و نهى از منکر راه انبیاى خداست و بقیّۀ فرایض و مقرّرات دین به وسیلۀ آن اجرا مىشود و کسب و کار حلال و امنیّت جان و عرض و مال مردم حفظ و حقّ به حقّدار مىرسد و زمین از لوث منکرات و بدیها تطهیر و به معروف و خوبیها آباد می گردد.
از دیدگاه رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز، اوّلین فایدهى امر به معروف و نهى از منکر این است که نیکى و بدى، همچنان نیکى و بدى باقی بماند.
*ناهید نظری
امر به معروف و نهى از منکر، یک وظیفه ى عمومى است. البته ما باید تأسّف بخوریم از اینکه معناى امر به معروف و نهى از منکر درست تشریح نمى شود.
امر به معروف، یعنى دیگران را به کارهاى نیک امر کردن، نهى از منکر، یعنى دیگران را از کارهاى بد نهى کردن. امر و نهى، فقط زبان و گفتن است؛ البّته یک مرحله ى قبل از زبان هم دارد که مرحله ى قلب است و اگر آن مرحله باشد، امر به معروفِ زبانى، کامل خواهد شد.
اگر معناى امر به معروف و نهى از منکر و حدود آن براى مردم روشن شود، معلوم خواهد شد یکى از نوترین، شیرینترین، کارآمدترین و کارسازترین شیوه هاى تعامل اجتماعى، همین امر به معروف و نهى از منکر است؛ این کمک به محدود کردنِ بدى و شرّ است؛ کمک به این است که در جامعه ى اسلامى، گناه، همیشه گناه تلقّى شود.
بدترین خطرها این است که یک روز در جامعه، گناه به عنوان ثواب معرفى شود؛ کار خوب به عنوان کار بد معرفى شود و فرهنگها عوض شود. وقتى که امر به معروف و نهى از منکر در جامعه رایج شد، این موجب مى شود که گناه در نظر مردم همیشه گناه بماند و تبدیل به ثواب و کار نیک نشود.
بدترین توطئه ها علیه مردم این است که طورى کار کنند و حرف بزنند که کارهاى خوب کارهایى که دین به آنها امر کرده است و رشد و صلاح کشور در آنهاست در نظر مردم به کارهاى بد، و کارهاى بد به کارهاى خوب تبدیل شود. این خطرِ بسیار بزرگى است.
اهتمام به اقامه نماز در شمار برترین مواد در برنامه کلان دولت اسلامى است: « الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلاَةَ وَ آتَوُا الزَّکَاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ لِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ؛همان کسانی که هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا میدارند، و زکات میدهند، و امر به معروف و نهی از منکر میکنند، و پایان همه کارها از آن خداست».
هرچند فریضه ى امر به معروف و نهى از منکر یکى از بزرگترین واجبات اسلامى است و توصیه به آن در قرآن و گفتارهاى پیامبر خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و امیر مؤمنان و دیگر امامان داراى لحنى کم نظیر و تکان دهنده است، ولى اگر کسى از این همه چشم پوشى کند و تنها به نداى خرد انسانى گوش بسپرد، باز هم بىون شک این عمل سازنده را فریضه و تکلیف خواهد شمرد.
به نیکى خواندن و از بدى برحذر داشتن را کدام خِرَدِ سالم، ستایش نمى کند؟ و کدام انسان خیرخواه و حسّاس، از آن روى مى گرداند؟ هنگامى که به این وظیفه عمل شود، به تعداد آمران و ناهیان، دعوت به خیر در میان مردم صورت مى گیرد، و بى گمان لبیک گویانِ به این دعوت نیز کم نخواهند بود.
این فراخوانى، بگمان زیاد بر خود داعیان نیز نشانه ى نیک بر جاى مى گذارد و از دو سو راه صلاح را هموار مى سازد.
کار نیکى که مخاطب خود را به آن امر مى کنیم و رفتار زشتى که وى را از آن برحذر مى داریم، هرچه بزرگتر و تأثیر اجتماعى یا فردى آن ژرفتر و ماندگارتر باشد، امر به معروف و نهى از منکر ما ارزشمندتر است و چنین است که عمل به این وظیفه، تضمین کننده ى دوام و استحکام حکومت صالحان است، و رهاکردن و به فراموشى سپردن آن، زمینه سازِ سلطه ى اشرار و نابکاران.
رفتن به سمت حکومت و رفتن به سمت هر چیزى غیر از حکومت، اگر براى دنیا شد، بد است؛ اگر براى هواى نفس شد، بد است؛ مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. ما به سمت هر هدفى حرکت کنیم که مقصودمان هواى نفس باشد، مقصودمان منافع شخصى باشد، این ضد ارزش است؛ این همان مصداق دخول در دنیاست که فرمود: «الفقهاء امناء الرّسل ما لم یدخلوا فى الدّنیا»؛ این مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. این از برترین مصادیق امر به معروف و نهى از منکر است؛ از برترین مصادیق مجاهدت است.(مقام معظم رهبری)
با توجّه به اینکه در زمان حاکمیت و اقتدار حکومت اسلامی می توان مراتب دیگر امر به معروف و نهی از منکر را که بعد از مرحلۀ امر و نهی زبانی هستند، به نیروهای امنیتی داخلی (پلیس) و قوه قضائیه واگذار کرد، به خصوص در مواردی که برای جلوگیری از ارتکاب معصیت چاره ای جز اعمال قدرت از طریق تصرّف در اموال کسی که فعل حرام انجام می دهد یا تعزیر و حبس او و مانند آن نیست، در چنین زمانی که با حاکمیت و اقتدار چنین حکومت اسلامی، واجب است مکلفین در امر به معروف و نهی از منکر به امر و نهی زبانی اکتفا کنند و در صورت نیاز به توسل به زور، موضوع را به مسئولین ذیربط در نیروی انتظامی و قوه قضائیه ارجاع دهند.
ولی در زمان و مکانی که حاکمیت و اقتدار با حکومت اسلامی نیست، بر مکلفین واجب است که در صورت وجود شرایط، جمیع مراتب امر به معروف و نهی از منکر را با رعایت ترتیب آنها تا تحقّق غرض انجام دهند.
در روایات بسیاری به فواید امر به معروف و نهی از منکر اشاره شده است، به عنوان نمونه در روایتی از امام على (علیه السّلام) امر به معروف و نهى از منکر دو خلق از اخلاق خداوند متّعال تلّقی شده است، در روایت دیگری از این بزرگوار امر به معروف و نهى از منکر از عوامل استجابت دعا معرّفی گردیده است.
به طور خلاصه میتوان گفت که امر به معروف و نهى از منکر راه انبیاى خداست و بقیّۀ فرایض و مقرّرات دین به وسیلۀ آن اجرا مىشود و کسب و کار حلال و امنیّت جان و عرض و مال مردم حفظ و حقّ به حقّدار مىرسد و زمین از لوث منکرات و بدیها تطهیر و به معروف و خوبیها آباد می گردد.
از دیدگاه رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز، اوّلین فایدهى امر به معروف و نهى از منکر این است که نیکى و بدى، همچنان نیکى و بدى باقی بماند.
*ناهید نظری
,
امر به معروف و نهى از منکر، یک وظیفه ى عمومى است. البته ما باید تأسّف بخوریم از اینکه معناى امر به معروف و نهى از منکر درست تشریح نمى شود.
,,
امر به معروف، یعنى دیگران را به کارهاى نیک امر کردن، نهى از منکر، یعنى دیگران را از کارهاى بد نهى کردن. امر و نهى، فقط زبان و گفتن است؛ البّته یک مرحله ى قبل از زبان هم دارد که مرحله ى قلب است و اگر آن مرحله باشد، امر به معروفِ زبانى، کامل خواهد شد.
,,
اگر معناى امر به معروف و نهى از منکر و حدود آن براى مردم روشن شود، معلوم خواهد شد یکى از نوترین، شیرینترین، کارآمدترین و کارسازترین شیوه هاى تعامل اجتماعى، همین امر به معروف و نهى از منکر است؛ این کمک به محدود کردنِ بدى و شرّ است؛ کمک به این است که در جامعه ى اسلامى، گناه، همیشه گناه تلقّى شود.
,,
بدترین خطرها این است که یک روز در جامعه، گناه به عنوان ثواب معرفى شود؛ کار خوب به عنوان کار بد معرفى شود و فرهنگها عوض شود. وقتى که امر به معروف و نهى از منکر در جامعه رایج شد، این موجب مى شود که گناه در نظر مردم همیشه گناه بماند و تبدیل به ثواب و کار نیک نشود.
,,
بدترین توطئه ها علیه مردم این است که طورى کار کنند و حرف بزنند که کارهاى خوب کارهایى که دین به آنها امر کرده است و رشد و صلاح کشور در آنهاست در نظر مردم به کارهاى بد، و کارهاى بد به کارهاى خوب تبدیل شود. این خطرِ بسیار بزرگى است.
,,
اهتمام به اقامه نماز در شمار برترین مواد در برنامه کلان دولت اسلامى است: « الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلاَةَ وَ آتَوُا الزَّکَاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ لِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ؛همان کسانی که هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا میدارند، و زکات میدهند، و امر به معروف و نهی از منکر میکنند، و پایان همه کارها از آن خداست».
,,
هرچند فریضه ى امر به معروف و نهى از منکر یکى از بزرگترین واجبات اسلامى است و توصیه به آن در قرآن و گفتارهاى پیامبر خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و امیر مؤمنان و دیگر امامان داراى لحنى کم نظیر و تکان دهنده است، ولى اگر کسى از این همه چشم پوشى کند و تنها به نداى خرد انسانى گوش بسپرد، باز هم بىون شک این عمل سازنده را فریضه و تکلیف خواهد شمرد.
,,
به نیکى خواندن و از بدى برحذر داشتن را کدام خِرَدِ سالم، ستایش نمى کند؟ و کدام انسان خیرخواه و حسّاس، از آن روى مى گرداند؟ هنگامى که به این وظیفه عمل شود، به تعداد آمران و ناهیان، دعوت به خیر در میان مردم صورت مى گیرد، و بى گمان لبیک گویانِ به این دعوت نیز کم نخواهند بود.
,,
این فراخوانى، بگمان زیاد بر خود داعیان نیز نشانه ى نیک بر جاى مى گذارد و از دو سو راه صلاح را هموار مى سازد.
,,
کار نیکى که مخاطب خود را به آن امر مى کنیم و رفتار زشتى که وى را از آن برحذر مى داریم، هرچه بزرگتر و تأثیر اجتماعى یا فردى آن ژرفتر و ماندگارتر باشد، امر به معروف و نهى از منکر ما ارزشمندتر است و چنین است که عمل به این وظیفه، تضمین کننده ى دوام و استحکام حکومت صالحان است، و رهاکردن و به فراموشى سپردن آن، زمینه سازِ سلطه ى اشرار و نابکاران.
,,
رفتن به سمت حکومت و رفتن به سمت هر چیزى غیر از حکومت، اگر براى دنیا شد، بد است؛ اگر براى هواى نفس شد، بد است؛ مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. ما به سمت هر هدفى حرکت کنیم که مقصودمان هواى نفس باشد، مقصودمان منافع شخصى باشد، این ضد ارزش است؛ این همان مصداق دخول در دنیاست که فرمود: «الفقهاء امناء الرّسل ما لم یدخلوا فى الدّنیا»؛ این مخصوص رفتن به سمت حکومت نیست. این از برترین مصادیق امر به معروف و نهى از منکر است؛ از برترین مصادیق مجاهدت است.(مقام معظم رهبری)
,,
با توجّه به اینکه در زمان حاکمیت و اقتدار حکومت اسلامی می توان مراتب دیگر امر به معروف و نهی از منکر را که بعد از مرحلۀ امر و نهی زبانی هستند، به نیروهای امنیتی داخلی (پلیس) و قوه قضائیه واگذار کرد، به خصوص در مواردی که برای جلوگیری از ارتکاب معصیت چاره ای جز اعمال قدرت از طریق تصرّف در اموال کسی که فعل حرام انجام می دهد یا تعزیر و حبس او و مانند آن نیست، در چنین زمانی که با حاکمیت و اقتدار چنین حکومت اسلامی، واجب است مکلفین در امر به معروف و نهی از منکر به امر و نهی زبانی اکتفا کنند و در صورت نیاز به توسل به زور، موضوع را به مسئولین ذیربط در نیروی انتظامی و قوه قضائیه ارجاع دهند.
,,
ولی در زمان و مکانی که حاکمیت و اقتدار با حکومت اسلامی نیست، بر مکلفین واجب است که در صورت وجود شرایط، جمیع مراتب امر به معروف و نهی از منکر را با رعایت ترتیب آنها تا تحقّق غرض انجام دهند.
,,
در روایات بسیاری به فواید امر به معروف و نهی از منکر اشاره شده است، به عنوان نمونه در روایتی از امام على (علیه السّلام) امر به معروف و نهى از منکر دو خلق از اخلاق خداوند متّعال تلّقی شده است، در روایت دیگری از این بزرگوار امر به معروف و نهى از منکر از عوامل استجابت دعا معرّفی گردیده است.
,,
به طور خلاصه میتوان گفت که امر به معروف و نهى از منکر راه انبیاى خداست و بقیّۀ فرایض و مقرّرات دین به وسیلۀ آن اجرا مىشود و کسب و کار حلال و امنیّت جان و عرض و مال مردم حفظ و حقّ به حقّدار مىرسد و زمین از لوث منکرات و بدیها تطهیر و به معروف و خوبیها آباد می گردد.
,,
از دیدگاه رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز، اوّلین فایدهى امر به معروف و نهى از منکر این است که نیکى و بدى، همچنان نیکى و بدى باقی بماند.
,*ناهید نظری
,]
ارسال دیدگاه