به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح رزن، آیا می شود هر نوع انتقاد و اشکال به رهبری را در جامعه مطرح کرد؟ پاسخ این سوال را اینبار می توانید از زبان خود رهبر معظم انقلاب بخوانید:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح رزن,انتقاد معنایش چیست؟انتقاد اگر معنایش عیبجویی است ، این نه چیز خوبی است ، نه هنر زیادی می خواهد ، نه خیلی اطلاعات می خواهد، بلکه انسان بی اطلاع،بهتر هم می تواند انتقاد کند...انتقاد به معنای عیب جویی اصلا لطفی ندارد.شما بنشین از بنده عیب جویی کن، من هم از شما عیب جویی می کنم؛چه فایده ای دارد؟نقد،یعنی عیارسنجی،یعنی یک چیز خوب را ببیند که خوب است و یک چیز بد را ببیند که بد است.اگر این شد ، آن وقت نقاط خوب را که دید، با نقاط بد جمع بندی می کند،آنگاه از جمع بندی باید دید چه حاصل می شود.(بیانات رهبر معظم انقلاب در جلسه ی پرسش و پاسخ با مدیران مسئول و سردبیران نشریات دانشجویی 4/12/1377)
شما می گویید چرا به رهبری انتقاد نمی کنند! اولا که عیبجویی از رهبری مگر چه حسنی دارد؟ رهبری ای که در نظام جمهوری اسلامی اشاره انگشتش باید بتواند در یک لحظه ی خطرناک و حساس ،مردم را به جانفشانی وادار کند ، آیا این مصلحت است که یک نفر به میل خودش بیاید بایستد و بدون حق و بدون موجب ،نسبت به او بدگویی کند ؟! آیا این به نظر شما کار خیلی خوبی است؟! این کار بد است؛رواج نداشته باشد،بهتر است...من خودم آدمی هستم که سرم درد می کند برای گفتگو و سوال شنیدن و انتقاد شنیدن ؛هیچ ناراحت هم نمی شوم.این جلسه ای که شما الان پیش من دارید، من نظایر این جلسه را – البته با غیر جوانان ،احیانا هم با جوانان- مکرر دارم.افراد می آیند اینجا حرف می زنند ، سوال می کنند، حرف خود را مطرح می کنند، اشکال می کنند، نامه می نویسند، تلفن می زنند، به من هم خبرش داده می شود؛ اما توجه داشته باشید که انتقاد کردن به معنای عیب جویی کردن ، یک ارزش نیست که ما حالا بگوییم این در جامعه ما نیست.البته این هست و به شکل غیر منطقی اش هم هست! انتقاد معنایش این است که هر انسانی بنشیند عیار سنجی کند ، ببیند نقطه ضعف کجاست ، نقطه قوت کجاست؛ بعد ببیند این نقطه ضعف – اگر می تواند علت یابی کند – به کجا بر می گردد، سراغ آنجا برود؛ یعنی آن ریشه را پیدا کند،اصل را پیدا کند.اگر این کار انجام شد درست است؛ این همان چیزی است که انسان از جوان توقع دارد؛ درست همان چیزی که جناح های سیاسی به این چیزها عقیده ای ندارند.جناح های سیاسی یکباره ،غالبی؛ خط کشی شدهو بدون تمحیض در مسائل کار می کنند.( بیانات رهبر معظم انقلاب در جلسه ی پرسش و پاسخ با مدیران مسئول و سردبیران نشریات دانشجویی 4/12/1377)
آنچه به ذهن شما می رسد – و موضوعی شخصی است – را نمی توان به عنوان «سوال هایی از ولی فقیه» فردا در روزنامه ها چاپ کرد...راههای زیادی هست که افراد می توانند سوالات خود را از ولی فقیه مطرح کنند؛ارتباط برقرار کردن با نمایندگان خبرگان رهبری و مجلس شورای اسلامی یا طرح سوالات با دفتر ارتباطات مردمی و یا دفتر بازرسی رهبری در میان بگذارند.مراجع تقلید نیز یکی دیگر از کانال هایی هستند که می توان مسائل را از طریق آنها با ولی فقیه مطرح کرد چرا که رهبری با مراجع تقلید دیارهایی دارند .اینها راههای معقولی است که مردم بر اساس حقی که قانون برای آنها در نظر گرفته می توانند استفاده کنند.(دکتر محمد جواد ارسطا شبکه اول سیما – 24/11/88)
انتهای پیام/پ
انتقاد معنایش چیست؟انتقاد اگر معنایش عیبجویی است ، این نه چیز خوبی است ، نه هنر زیادی می خواهد ، نه خیلی اطلاعات می خواهد، بلکه انسان بی اطلاع،بهتر هم می تواند انتقاد کند...انتقاد به معنای عیب جویی اصلا لطفی ندارد.شما بنشین از بنده عیب جویی کن، من هم از شما عیب جویی می کنم؛چه فایده ای دارد؟نقد،یعنی عیارسنجی،یعنی یک چیز خوب را ببیند که خوب است و یک چیز بد را ببیند که بد است.اگر این شد ، آن وقت نقاط خوب را که دید، با نقاط بد جمع بندی می کند،آنگاه از جمع بندی باید دید چه حاصل می شود.(بیانات رهبر معظم انقلاب در جلسه ی پرسش و پاسخ با مدیران مسئول و سردبیران نشریات دانشجویی 4/12/1377)
,شما می گویید چرا به رهبری انتقاد نمی کنند! اولا که عیبجویی از رهبری مگر چه حسنی دارد؟ رهبری ای که در نظام جمهوری اسلامی اشاره انگشتش باید بتواند در یک لحظه ی خطرناک و حساس ،مردم را به جانفشانی وادار کند ، آیا این مصلحت است که یک نفر به میل خودش بیاید بایستد و بدون حق و بدون موجب ،نسبت به او بدگویی کند ؟! آیا این به نظر شما کار خیلی خوبی است؟! این کار بد است؛رواج نداشته باشد،بهتر است...من خودم آدمی هستم که سرم درد می کند برای گفتگو و سوال شنیدن و انتقاد شنیدن ؛هیچ ناراحت هم نمی شوم.این جلسه ای که شما الان پیش من دارید، من نظایر این جلسه را – البته با غیر جوانان ،احیانا هم با جوانان- مکرر دارم.افراد می آیند اینجا حرف می زنند ، سوال می کنند، حرف خود را مطرح می کنند، اشکال می کنند، نامه می نویسند، تلفن می زنند، به من هم خبرش داده می شود؛ اما توجه داشته باشید که انتقاد کردن به معنای عیب جویی کردن ، یک ارزش نیست که ما حالا بگوییم این در جامعه ما نیست.البته این هست و به شکل غیر منطقی اش هم هست! انتقاد معنایش این است که هر انسانی بنشیند عیار سنجی کند ، ببیند نقطه ضعف کجاست ، نقطه قوت کجاست؛ بعد ببیند این نقطه ضعف – اگر می تواند علت یابی کند – به کجا بر می گردد، سراغ آنجا برود؛ یعنی آن ریشه را پیدا کند،اصل را پیدا کند.اگر این کار انجام شد درست است؛ این همان چیزی است که انسان از جوان توقع دارد؛ درست همان چیزی که جناح های سیاسی به این چیزها عقیده ای ندارند.جناح های سیاسی یکباره ،غالبی؛ خط کشی شدهو بدون تمحیض در مسائل کار می کنند.( بیانات رهبر معظم انقلاب در جلسه ی پرسش و پاسخ با مدیران مسئول و سردبیران نشریات دانشجویی 4/12/1377)
,آنچه به ذهن شما می رسد – و موضوعی شخصی است – را نمی توان به عنوان «سوال هایی از ولی فقیه» فردا در روزنامه ها چاپ کرد...راههای زیادی هست که افراد می توانند سوالات خود را از ولی فقیه مطرح کنند؛ارتباط برقرار کردن با نمایندگان خبرگان رهبری و مجلس شورای اسلامی یا طرح سوالات با دفتر ارتباطات مردمی و یا دفتر بازرسی رهبری در میان بگذارند.مراجع تقلید نیز یکی دیگر از کانال هایی هستند که می توان مسائل را از طریق آنها با ولی فقیه مطرح کرد چرا که رهبری با مراجع تقلید دیارهایی دارند .اینها راههای معقولی است که مردم بر اساس حقی که قانون برای آنها در نظر گرفته می توانند استفاده کنند.(دکتر محمد جواد ارسطا شبکه اول سیما – 24/11/88)
,انتهای پیام/پ
,]
ارسال دیدگاه