پرسپولیس؛ تیم بی‌دفاع، مهاجمان بی‌حواس

پرسپولیس؛ تیم بی‌دفاع، مهاجمان بی‌حواس
پرسپولیسی‌ که مقابل سپاهان دیدیم، هیچ نشانی از تیم برانکو نداشت.
[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ پرسپولیسی‌ که مقابل سپاهان دیدیم، هیچ نشانی از تیم برانکو نداشت. یک تیم معمولی بود که اشتباه‌های بی‌پایانش را حتی نمی‌شد شمرد. نیمه اول این بازی را پرسپولیس به عادت روزهای ابتدای فصل، با ذهنی بسته گذراند و در نیمه دوم شد همان تیمی که بابت آن برانکو را بارها تحسین کردیم. آن نمایش اعصاب خرد کن برابر سپاهان اما دیگر جایی برای تحسین نمی‌گذارد. آنچه در این بازی بیش از نمایش امیدوارکننده پرسپولیس در نیمه دوم چشم‌مان را گرفت، اشتباه‌های ناتمام بازیکنان این تیم و حتی اشتباه‌های پروفسور بود که شاید اگر بابک حاتمی را هم مثل نوراللهی تعویض می‌کرد، امروز بابت موقعیتی که خود طارمی هم نمی‌داند چطور از دستش داد، حسرت نمی‌خورد.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,


اگر سوشا بود...
سه‌شنبه از آن روزهایی بود که هرگز فکر نمی‌کردیم تجربه‌اش کنیم. روزی که آرزو کردیم کاش سوشا- که تا همین الان هم اشتباه‌هایش امتیازهای بسیاری را از پرسپولیس گرفته- درون دروازه ایستاده بود. نه ‌که او ششدانگ باشد و لوبانوف نباشد؛ نه اما بدون شک او حتی بعد از دوری یک‌ماهه از فوتبال هم به اندازه رقیب ازبکستانی‌اش اضافه وزن نداشت. رقیبی که پیش از رسیدن به پرسپولیس، در تست فنی پیکان لیگ یکی رد شده بود و پرسپولیسی‌ها چشم بسته جذبش کردند. برتری دیگر سوشا مکانی نسبت به این دروازه‌بان هم هماهنگی‌اش با مدافعان است که لوبانوف تازه‌وارد از آن سهمی نبرده و همین شاید به نیمکت‌نشینی او در بازی با ذوب‌آهن ختم شود. در بازی با سپاهان سوشا روی نیمکت نشست و این بار احتمالا نوبت دروازه‌بان ازبک است که بازی پرسپولیس با دیگر تیم اصفهانی لیگ را از روی نیمکت تماشا کند تا سوشا مکانی که حالا دیگر برای بازی کردن هم مجوز دارد، دوباره فیکس شود.

پاشنه آشیلی به نام خط دفاع
کاپیتان این بار مطمئن‌مان کرد که پاشنه آشیل پرسپولیس، قلب دفاع این تیم است! جایی که در تملک نورمحمدی و بنگر است و شاید بهتر باشد سرمربی کروات با بازگرداندن مایکل اومانیا و بازی گرفتن از او در کنار بنگر، سر و سامانی به آن بدهد. چپ و راست پرسپولیس هم البته امیدوارمان نکرد. حضور یک مهاجم سرعتی و خطرناک مثل خلعتبری در سمت راست زمین پرسپولیس، رامین رضاییان را به سکون واداشت و در دو سوم از زمان بازی در زمین خودی حبس کرد. حال آنکه دفاع چپ این تیم هم در نبود محمد انصاری رسما فلج شده بود و بدتر از او اینکه برانکو به جای وحید حیدریه، بابک حاتمی راست پا را به جای انصاری مصدوم به بازی گرفته بود. حاتمی اما نه تنها قابلیت‌های تهاجمی چشمگیری نداشت، بلکه در دفاع هم بدترین بود و اغراق نیست اگر هر دو گل سپاهان را به پای او بنویسیم.

چرا کمندانی فیکس نبود؟
تیم برانکو یک ویژگی مهم دارد و آن، اینکه بازیکنانش در میانه میدان همه توپ‌ها را صاحب می‌شوند. چیزی که البته در بازی با سپاهان تکرار نشد و آن را می‌توانیم حاصل افول فرشاد احمدزاده و محسن مسلمان بدانیم. حتی کمال کامیابی‌نیا تحت تاثیر بازی همتاهای زردپوشش بازی چشمگیری ارائه نداد و اگر آن گل را هم نمی‌زد، امروز حتما دلیل افتش را می‌جستیم؛ اگر چه او نسبت به دیگر هافبک‌های پرسپولیس عملکرد بهتری داشت.
بهتر از همه اما میلاد کمندانی بود که بعد از درخشش در تیم امید، باز هم روی نیمکت نشست و در بازی با سپاهان وقتی به میدان آمد، قدرت توپ‌گیری و حفظ توپ پرسپولیس و همینطور پاس‌های درست این تیم دوچندان شد. کمندانی در 20 دقیقه پایانی جانشین احمدزاده شد که عملکردش هیچ نقطه مثبت و قابل اتکایی نداشت و شاید برای پرسپولیس، بهتر این بود که او از همان ابتدای بازی روی نیمکت می‌نشست.

علیپور- طارمی، موثرتر از عالیشاه- طارمی
مهدی طارمی اگر صد بار دیگر هم در موقعیتی که در دقیقه 87 بازی با سپاهان نصیبش شد قرار بگیرد، نمی‌تواند حتی یک بار دیگر ضربه‌اش را تکرار کند. ضربه‌ای که حتی رحمان احمدی تسلیمش شده بود اما آقای گل آن را فرستاد بالای دروازه. در بازی با سپاهان، طارمی هرگز آن مهاجم فرصت‌طلبی که می‌شناختیم نبود و شاید درست‌تر این باشد که او را به خاطر بی‌دقتی‌اش نقد کنیم.
 این مهاجم بوشهری که حالا هر روز یک پیشنهاد جدید برایش معرفی می‌کنند و البته باشگاه همه را تکذیب کرده، این روزها متفاوت فوتبال بازی می‌کند؛ با کمترین حد از دقت و تمرکز. اگر چه هافبک‌های پرسپولیس هم در بازی با سپاهان نتوانستند او را تغذیه و برایش فضاسازی کنند.
 برعکس او اما علی علیپور است که یک بار دیگر تعویض طلایی برانکو لقب گرفت و گلی که زد، یک تیر بود بر دو نشان. او هم بعد از هفته‌ها نیمکت‌نشینی به خودش روحیه داد و هم ثابت کرد که برای قرار گرفتن در کنار طارمی، او گزینه بهتری است نسبت به امید عالیشاه که همیشه شتابزده به توپ ضربه می‌زند و بیشتر از موقعیت‌هایش، روی خطا گرفتن تمرکز دارد.

,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]

به اشتراک گذاری این مطلب!

ارسال دیدگاه