به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صدای سراب, داور سلیمی طی یادداشتی نوشت: وستاها سکونتگاههایی کوچک و غریب هستند، که در پیرامون شهرها در فواصل دور و نزدیک واقع گردیده اند. فضای سکونتیِ ویژه و محدودیت امکانات رفاهیِ روستاها سختی های فراوانی را به ساکنان خود تحمیل نموده است. ساکنان روستا، انسانهای سخت کوش، با اراده و یکرنگ هستند. کار، تلاش و رسیدن به نتیجه، اولین الفبای آموزشی روستازادگان در بدو تولد می باشد.
شکاف طبقاتیِ تاریخیِ موجود بین روستا و شهر، دل پاک روستائیان را بیش از کم آبی سالهای خشکسالی می آزارد. حاکمیت نگاهِ از بالا به پایین، دردِ مستمر جوانان روستا در ارزیابی جایگاه اجتماعی می باشد.
,
ندرتاً اتفاق می افتد کسی جهت احوالپرسی و اطلاع از کمبودهای زیستی و معیشتی روستائیان، مهمان این مردمان مهمان نواز گردد. اما طبق یک رویداد چرخشی، هر چهار سال یکبار این مردمان مهجور به شدت محبوب دل می گردند.
,مسافرانی آشنا و ناآشنا از دور و نزدیک با دنیایی از مهربانی میهمان خانه های بی پیرایه و کوچه های گِل آلودِ زمستانیِ مردمان دهات می گردند. ا
,هل روستا به نسبتِ آشنایی با میهمان و شخصیت اجتماعی و عقیدتی صاحب خانه دورِ او جمع شده و گوش به خوش گویی های مهمان می سپارند. آنگاه مهمان بر دردِ دلِ حاضران دست مهربانی گذاشته و از نداشته ها، حقوق تضییع شده و محرومیت هایشان سخن ها می گوید. با لحنی تند از دستان زمخت، پینه بسته و ترک خورده پیرمردی می گوید که سیب زمینی هایش در انبار لهیده شده اند.
,
حلالِ مشکلات، بیکاری جوانان را برجسته کرده و دیگران را عامل وضع موجود معرفی می کند. میهمان از دردهای فراوانِ نهان و آشکار حاضران و غایبان گفته و به ناگاه تنها دردِ خود را دردمندانه تر بیان می کند. "اگر به من اعتماد کنید و رای بدهید، آنگاه ..." .
حالا مهمان به نامزدی انتخابات مجلس تغییر نام داده و جهنمی از وضع موجود را که به حاضران توصیف نموده بود؛ در تحقق "اگر" و "آنگاه" خود به بهشتی آرمانی تبدیل می کند. کارخانه، جاده، راه آهن، امکانات، و هزاران پروژه جدید تعریف، اجرا و به بهره برداری می رسد.
,
مهمان دستیابی به تمامی آمال و آرزوهای اجتماعی را در گرو انتخاب آگاهانه و روانه ساختن فردی شایسته به مجلس می داند؛ سخنی عقلی و منطقی که مورد تایید همگان قرار می گیرد. البته، آن شخصِ شایسته یِ موصوف، از نگاه ظریف و مسئولیت مدارانه یِ تک تکِ مهمانان کسی نیست جز شخصِ خودشان؛ هر چند این موضوع از نظر حاضران حمل بر خود ستایی مهمان نیست. او می گوید و همه نگاه می کنند، سخنرانی در مدت زمان کوتاهی با هزاران امید به آینده تمام می شود، شیرینی صرف شده و نامزد انتخابات، روستا را با اخذ قول مساعد از حاضران ترک می کند.
و فردا، مهمانی جدید در همان خانه و یا در خانه ای مجاور با همان مستمعان و همان سخنان دیروز با زبان و لحنی دیگر.
روستائیانِ مهمان نواز دل هیچ مهمانی را نمی آزارند. در بدرقه مهمان، تنها رای ارزشی خود را با احترام و تکریم تقدیم او می کنند؛ و به امید تنویر ابهام تفکیک مرز شرح وظایف دولت و مجلس، منتظر مهمان فردا شبِ روستا می گردند.
من نیز در پایان به برآیندِ رفتار مردمانی نگاه می کنم که در خلوتِ سکوت عالمگیرِ شب زمستانی روستا، با تشریحِ خیالِ بازیگرانه یِ مهمانان، در جمع دوستانه خود عالمانه عشقبازی می کنند.
انتهای پیام/م
,
,
,
]
ارسال دیدگاه