روزی که کرباسچی از سوی اصلاح‌طلبان هم طرد شد/ پایان عمر سیاسی کارگزاران نزدیک است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مشهدپیام، مرتضی محمّدپور، فعال سیاسی دانشجویی در یادداشتی به تحلیل سفر تبلیغاتی اخیر کرباسچی به مشهد و سخنرانی وی در دانشگاه فردوسی پرداخته است. یادداشت این فعال دانشجویی به شرح ذیل است:

انتخابات ریاست جمهوری سال 92 و روی کار آمدن یک دولت اعتدال گرا در فضای دوقطبی کشور، نقطه عطفی در آرایش بندی احزاب سیاسی بود. دولت اصلاحات، با همراهی وکلای خود در مجلس اصلاح طلب ششم، کشور را در اوج تلاطم های و بحران های سیاسی و حزبی اداره کرد؛ به گونه ای که به اذعان رییس دولت اصلاحات، مردم هر نه روز یکبار شاهد یک بحران سیاسی بودند. دولت اصلاحات بروکراسی سیاسی در میان اصلاح طلبان را سازماندهی و بیش از مردمی بودن یا هماهنگی با ساختارهای مدیریتی نظام، «سیاسی بودن» را به عنوان شاخصه اصلی اصلاح طلبان معرفی کرد.

انتخابات ریاست جمهوری سال 84، مظهر کاملی از یک «نه» بزرگ به بحران آفرینی های اصلاح طلبان بود. بسیاری از اصلاح طلبان ـ به واسطه فعالیت های سیاسی متمرکز خود ـ قصد طراحی یک بازی جدید را داشتند؛ از جمله این افراد، غلامحسین کرباسچی بود که در پوشش یک چهره اصلاح طلب و حامی چهره های اصلاحاتی رأی خود را در حمایت از هاشمی رفسنجانی به صندوق انداخت و با این کار، موقعیت خود در سپهر آینده سیاست کشور را تضمین کرد. اما روی‌هم رفته، تکثر در بازی سازی های ناهماهنگ از جانب چهره های اصلاح طلب ـ علیرغم حفظ حیات شخصی آنها در عرصه سیاسی ـ برآیند صندوق ها را به نفع محمود احمدی نژاد تغییر داد.

از دیگر سوی، ملت ایران نیز که از بازی های سیاسی و کشمکش های مرسوم اصلاحاتی ها خسته بودند، به احمدی نژادی اعتماد کردند که به عنوان یک نماینده مستقل، اساسی ترین شعار خود را بر مردمی بودن و پیگیری مطالبات مردم در حوزه های عمرانی و اقتصادی استوار کرده بود. در حقیقت، ملت ایران از «جنجال آفرینی سیاسی» دولت اصلاحات، به احمدی نژاد پناه آوردند.

اولین دولت احمدی نژاد به خاطر شاخصه هایی همچون مردمی بودن، تمرکز بر ساماندهی وضعیت اقتصادی و سازندگی کشور و اطاعت مطلق از رهبرمعظم انقلاب و همچنین اقداماتی چون سفرهای استانی، سهمیه بندی بنزین و فاز نخست هدفمندسازی یارانه ها، توانست رضایت مردم و رهبری را به خوبی جلب کند. دولت نهم به منزله رفورمی بر ساختار سیاسی کشور بود و با فعالیت های خود تمام برنامه ریزی های اصلاح طلبان برای انتخابات مجلس نهم و دولت دهم را برهم بریزد.

انتخابات ریاست جمهوری سال 88 در شرایطی برگزار شد که علیرغم پتانسیل بالای احمدی نژاد برای یک مبارزه انتخاباتی، تشتّت آراء و چنددستگی میان اصلاح طلبان وضعیت آنها را بیش از پیش بحرانی کرده بود. اصلاح طلبان تا لحظات آخر، میان میرحسین موسوی و سیدمحمّد خاتمی مردّد مانده بودند و در نهایت نیز بر روی موسوی به اجماع متحدی نرسیدند. در این شرایط، در جبهه مقابل همگرایی جامعی بر احمدی نژاد وجود داشت و محبوبیت شدید او دربین توده مردم، کفه ترازوی انتخابات را بیش از پیش به نفع رییس دولت نهم سنگین کرد. علیرغم آن که نتیجه انتخابات به اذعان اکثر تحلیلگران، کارشناسان و نظرسنجی ها معلوم بود، بازهم اصلاح طلبان بنابر عادت مرسوم خود در زمینه بحران آفرینی سیاسی، وقایع تلخ مربوط به فتنه سال 88 را رقم زده و شیرینی مشارکت شصت درصدی را به کام ملت و رهبری تلخ کردند.

مجموعه برآیندی که از انتخابات سال 84، 88 و وقایع فتنه 88 به دست آمد، حاکی از مطرود شدن جریان اصلاح طلبی از دید مردم بود. اصلاح طلبان نیاز به یک تجدید قوا و سازماندهی مجدد دارند و این امر را با حمایت از دولتمردان اعتدال گرا و استفاده از گفتمان تدبیر و امید به عنوان «رحم اجاره ای» محقق کرده اند. سران اصلاحات با عبرت گرفتن از اشتباهات گذشته خود در اقامه بحران های سیاسی و دوری از افکار و مطالبات واقعی مردم، این بار زیر پرچم گفتمان اعتدال گرایی و سردادن شعارهای مردم پسند، به میدان رقابت انتخابات مجلس دهم وارد شده اند و امیدوارند با ژست های اعتدال طلب و پوپولیستی خود، اعتماد از دست رفته ملت را جلب کنند. از این منظر، سخنرانی آرام و بدون جنجال غلامحسین کرباسچی در دانشگاه فردوسی قابل توجیه خواهد بود؛ از جایی که مراسم سخنرانی حسین مرعشی ـ سخنگوی حزب کارگزاران ـ در روز دانشجو، پرحاشیه ترین مراسم سیاسی دانشگاه فردوسی در سال جاری بود، همگان انتظار برپایی یک سخنرانی آتشین دیگر، این بار از جانب کرباسچی را می کشیدند اما وی در کمال خونسردی و به دور از هرگونه حاشیه سازی و بحران آفرینی سیاسی، به ایراد سخن پرداخت و با آرامش دانشگاه را ترک گفت.

در این راستا، درگیری لفظی افراطیون اصلاح طلب با کرباسچی پس از پایان مراسم نیز قابل درک می نماید. در شرایطی که دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی هربار شعارهای تند اصلاح طلبان حاضر در مراسم را سرکوب کرده و مشخّصا به دنبال حفظ نظم جلسه و فضای سیاسی دانشگاه بود، اصلاح‌طلبان کرباسچی را تا بیرون از سالن تعقیب کرده و در آنجا با وی و همراهانش درگیر شدند. آنها با بیان سخنانی همچون «شما از ما نیستید» و «شما اصلاح طلب نیستید»، بازی سیاسی کرباسچی در سال 84 را به وی یادآوری کردند؛ زمانی که بر گرده اصلاح طلبان سوار بود و برای حفظ موقعیت خود در بین کارگزاران سازندگی، رأی به حمایت از هاشمی رفسنجانی داد. در این باره، اسناد صوتی و تصویری درگیری های مذکور نیز موجود است و در صورت صلاحدید، آنها را منتشر خواهیم کرد.

درگیری هایی از این دست، قابل توجیه و قابل پیش بینی بود. کارگزاران به عنوان مکانی برای اصلاح طلبان عافیت طلب مملو از چهره هایی است که شعار آرمان های اصلاح طلبی را بر زبان و میل به حفظ قدرت و موقیت را در دل دارند. در حال حاضر، کارگزاران سازندگی نه درمیان اصولگرایان، نه در میان مردم و نه حتی درمیان اصلاح طلبان مقبولیت و مشروعیت سیاسی ندارد. صندلی های خالی مراسم سخنرانی کرباسچی در دانشگاه فردوسی، بردهای محل برگزاری مراسم و درگیری لفظی اصلاح طلبان با آقای دبیرکل، تنها نمونه هایی از این زوال جایگاه کارگزارانی ها است.

استقبال سرد دانشجویان از سخنرانی کرباسچی

تابلو های اعلانات دانشکده های دانشگاه فردوسی

از سوی دیگر، لبخندهای کرباسچی در پاسخ به سوال دانشجویانی که از وی می پرسید «آیا جنابعالی از لیست اصلاح طلبان حمایت می کنید؟» نشان از آن است که پرونده مفتوح و درگردش فساد عظیم اقتصادی وی در زمان تصدی شهرداری تهران تا حد زیادی دامن اصلاح طلبان گرفته است. دانشجویان بارها از وی این سوال را پرسیدند و هربار کرباسچی حمایت حزب را از لیست اصلاح طلبان اعلام کرده اما از بیان موضع شخصی خود در این باره سرباز می زد. تا جایی که از حسابی ناشناس ناگزیر به گفتگوی تلگرامی با وی شدیم. وی درنهایت حمایت خود را این گونه اعلام کرد:

حمایت غلامحسین کرباسچی به عنوان یک مفسد اقتصادی و مبدع ورود پولهای کثیف به انتخابات در کشور، میتواند عواقب ناگواری برای اصلاح طلبان داشته باشد. از همین منظر هم، وی در پاسخ به سوال دانشجویان با سکوت و لبخند از پاسخگویی طفره می رفت. اگرچه که این حمایت اظهار شد و انعکاس این پشتیبانی ـ که ممکن است ابعاد مالی هم داشته باشد ـ میتواند ضربات مهلکی بر پیکره اصلاحات وارد و همچنین وجهه کارگزارانی ها را در برابر اصلاح طلبان بیش از پیش تخریب نماید. بهرحال باید منتظر زمان بود و دید که سرنوشت این مسیر کج به کدام مقصد خواهد رسید؛ حذف کارگزارانی ها و تفکر هاشمی رفسنجانی یا فروپاشی جبهه اصلاحات به دست مردم و کارگزارانی ها.

انتهای پیام/رض