به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از خبرنگار شبکه اطلاع رسانی مرصاد، هیچگاه برای قفل های زده شده بر مشکلات استان کرمانشاه در طول دوران دولت یازدهم کلیدی رونمایی نشده است و شاید مجرای این قفلهای تاریخی بیش از هر زمان دیگری زنگار گرفته باشد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شبکه اطلاع رسانی مرصاد،,شاخص های توسعه و پیشرفت اقتصادی در استان کرمانشاه آنچنان عقب گرد داشته است که وقتی میزان عزم و جنب و جوش مدیریت ارشد استان را در راستای حل این مشکلات به مقایسه می گذارید نتیجه ای نا امید کننده حاصل می شود.
با بررسی میزان توجه دولت و اهمیت آن به استان کرمانشاه می شود استنباط کرد که کابینه آقای روحانی چندان اعتنایی به استان کرمانشاه در طول حدودا سه سال گذشته نداشته است.به شکلی که در ابتدای دولت، استانداری ناشناخته (قدیمی) که حتی یک تصویر از او در گوگل پیدا نمیشد تبدیل شد به تمام سهم این استان از دولت...
استانداری که مجموعه ای از تصمیم ها و پشیمانی ها بود و اراده اش تحت نفوذ افرادی از مشاوران ناکارآمد قرار داشت...
تا اینکه بالاخره با اراده و خواست جامعه نخبگانی استان رضایی بابادی مجبور شد استان کرمانشاه را ترک کند و عنان مدیریت ارشد استان کرمانشاه به اسدالله رازانی سپرده شود. کسی که از روز آمدن به کرمانشاه تا کنون تحت الحمایه رسانه های ارزشی قرار داشته است. اما با پایان انتخابات و نمایان شدن سمت و سوی رای مردم کرمانشاه در جهت گیری های سیاسی و اقتصادی که به شعارهای معیشت و پیشرفت روی خوش نشان داده اند دیگر فصل کار و مطالبه فرا رسیده است.
اما حقیقتا رکود و کم تحرکی در مدیریت ارشد استان کرمانشاه و عدم برنامه ریزی برای حرکت و پیشرفت چیزی است که نمود و بروز آن در پابرجایی برخی مدیران و اطرافیان استاندار سابق کرمانشاه در استانداری نمود و بروز دارد. از فرماندار های حاشیه سازی که به سبک شرکت های سهامی بین احزاب و گروه ها و فردها تقسیم شدند تا مشاورانی که هنوز رد پای آنها در برخی تصمیمات نادرست دیده می شود.
وعده هایی که هیچگاه عملی نشدند
گرچه مدیران ارشد دولت یازدهم در کرمانشاه هیچگاه وعده ای که بشود آن را مطالبه کرد به مردم این استان نداده اند اما لا اقل شعارهای پیرایش شده ای را بیان کردند که حتی آنها هم نه تنها تحقق پیدا نکرده بلکه کاملا پسرفت دیده می شود.
شاید یکی از بارز ترین آنها پیاده سازی استان مجازی و عملیاتی شدن شاخص های دولت الکترونیک بود. موضوعی که بارها از سوی مسئولین استان بیان شد که به زودی به آن خواهیم رسید.
اما واقعیت این ای که بر اساس آمار استان کرمانشاه امروز در رده 24 در این حوزه نسبت به سایر استانهای کشور قرار دارد.
مهاجرت معکوس از استان کرمانشاه به سایر استانهای دیگر اوضاع نگران کننده ای را نشان می دهد به شکلی که بازهم جایگاهی بهتر از رده های پایانی جدول برای استان کرمانشاه نیست.
از نظر نرخ بیکاری نیز استان کرمانشاه همچنان تکیه بر جایگاه نخست زده است با نرخ بیکاری وحشتناک 18.6 درصدی که کم سابقه است و البته همچنان دردی لا علاج نشان می دهد. این در حالی است که استاتهای اطراف کرمانشاه وضعی تفاوت دارند.
به نظر می رسد استاندار کرمانشاه هم فارغ از نگاه های سیاسی و جریانی بهتر است در آستانه سال جدید به فکر خانه تکانی باشد و به جای مهره های حقیقتا حاشیه آفرین که حتی تخصصی هم برای اداره امور جز نگاه های شخصی و فردی به اتفاقات ندارند، از افراد دلسوز و توانمندی که یارای در افتادن با معضلات سهمگین کرمانشاه را دارند بهره ببرد.
این یک حقیقت روشن است که سیمای استان کرمانشاه هر روز فرسوده تر و کلاف مشکلات آن هر روز سردر گم تر می شود اما متناسب با این حجم از قفل های بدون کلید، تحرک و خواست و اراده دیده نمی شود.
شاخص های توسعه و پیشرفت اقتصادی در استان کرمانشاه آنچنان عقب گرد داشته است که وقتی میزان عزم و جنب و جوش مدیریت ارشد استان را در راستای حل این مشکلات به مقایسه می گذارید نتیجه ای نا امید کننده حاصل می شود.
با بررسی میزان توجه دولت و اهمیت آن به استان کرمانشاه می شود استنباط کرد که کابینه آقای روحانی چندان اعتنایی به استان کرمانشاه در طول حدودا سه سال گذشته نداشته است.به شکلی که در ابتدای دولت، استانداری ناشناخته (قدیمی) که حتی یک تصویر از او در گوگل پیدا نمیشد تبدیل شد به تمام سهم این استان از دولت...
استانداری که مجموعه ای از تصمیم ها و پشیمانی ها بود و اراده اش تحت نفوذ افرادی از مشاوران ناکارآمد قرار داشت...
تا اینکه بالاخره با اراده و خواست جامعه نخبگانی استان رضایی بابادی مجبور شد استان کرمانشاه را ترک کند و عنان مدیریت ارشد استان کرمانشاه به اسدالله رازانی سپرده شود. کسی که از روز آمدن به کرمانشاه تا کنون تحت الحمایه رسانه های ارزشی قرار داشته است. اما با پایان انتخابات و نمایان شدن سمت و سوی رای مردم کرمانشاه در جهت گیری های سیاسی و اقتصادی که به شعارهای معیشت و پیشرفت روی خوش نشان داده اند دیگر فصل کار و مطالبه فرا رسیده است.
اما حقیقتا رکود و کم تحرکی در مدیریت ارشد استان کرمانشاه و عدم برنامه ریزی برای حرکت و پیشرفت چیزی است که نمود و بروز آن در پابرجایی برخی مدیران و اطرافیان استاندار سابق کرمانشاه در استانداری نمود و بروز دارد. از فرماندار های حاشیه سازی که به سبک شرکت های سهامی بین احزاب و گروه ها و فردها تقسیم شدند تا مشاورانی که هنوز رد پای آنها در برخی تصمیمات نادرست دیده می شود.
وعده هایی که هیچگاه عملی نشدند
گرچه مدیران ارشد دولت یازدهم در کرمانشاه هیچگاه وعده ای که بشود آن را مطالبه کرد به مردم این استان نداده اند اما لا اقل شعارهای پیرایش شده ای را بیان کردند که حتی آنها هم نه تنها تحقق پیدا نکرده بلکه کاملا پسرفت دیده می شود.
شاید یکی از بارز ترین آنها پیاده سازی استان مجازی و عملیاتی شدن شاخص های دولت الکترونیک بود. موضوعی که بارها از سوی مسئولین استان بیان شد که به زودی به آن خواهیم رسید.
اما واقعیت این ای که بر اساس آمار استان کرمانشاه امروز در رده 24 در این حوزه نسبت به سایر استانهای کشور قرار دارد.
مهاجرت معکوس از استان کرمانشاه به سایر استانهای دیگر اوضاع نگران کننده ای را نشان می دهد به شکلی که بازهم جایگاهی بهتر از رده های پایانی جدول برای استان کرمانشاه نیست.
از نظر نرخ بیکاری نیز استان کرمانشاه همچنان تکیه بر جایگاه نخست زده است با نرخ بیکاری وحشتناک 18.6 درصدی که کم سابقه است و البته همچنان دردی لا علاج نشان می دهد. این در حالی است که استاتهای اطراف کرمانشاه وضعی تفاوت دارند.
به نظر می رسد استاندار کرمانشاه هم فارغ از نگاه های سیاسی و جریانی بهتر است در آستانه سال جدید به فکر خانه تکانی باشد و به جای مهره های حقیقتا حاشیه آفرین که حتی تخصصی هم برای اداره امور جز نگاه های شخصی و فردی به اتفاقات ندارند، از افراد دلسوز و توانمندی که یارای در افتادن با معضلات سهمگین کرمانشاه را دارند بهره ببرد.
این یک حقیقت روشن است که سیمای استان کرمانشاه هر روز فرسوده تر و کلاف مشکلات آن هر روز سردر گم تر می شود اما متناسب با این حجم از قفل های بدون کلید، تحرک و خواست و اراده دیده نمی شود.
شاخص های توسعه و پیشرفت اقتصادی در استان کرمانشاه آنچنان عقب گرد داشته است که وقتی میزان عزم و جنب و جوش مدیریت ارشد استان را در راستای حل این مشکلات به مقایسه می گذارید نتیجه ای نا امید کننده حاصل می شود.
با بررسی میزان توجه دولت و اهمیت آن به استان کرمانشاه می شود استنباط کرد که کابینه آقای روحانی چندان اعتنایی به استان کرمانشاه در طول حدودا سه سال گذشته نداشته است.به شکلی که در ابتدای دولت، استانداری ناشناخته (قدیمی) که حتی یک تصویر از او در گوگل پیدا نمیشد تبدیل شد به تمام سهم این استان از دولت...
استانداری که مجموعه ای از تصمیم ها و پشیمانی ها بود و اراده اش تحت نفوذ افرادی از مشاوران ناکارآمد قرار داشت...
تا اینکه بالاخره با اراده و خواست جامعه نخبگانی استان رضایی بابادی مجبور شد استان کرمانشاه را ترک کند و عنان مدیریت ارشد استان کرمانشاه به اسدالله رازانی سپرده شود. کسی که از روز آمدن به کرمانشاه تا کنون تحت الحمایه رسانه های ارزشی قرار داشته است. اما با پایان انتخابات و نمایان شدن سمت و سوی رای مردم کرمانشاه در جهت گیری های سیاسی و اقتصادی که به شعارهای معیشت و پیشرفت روی خوش نشان داده اند دیگر فصل کار و مطالبه فرا رسیده است.
اما حقیقتا رکود و کم تحرکی در مدیریت ارشد استان کرمانشاه و عدم برنامه ریزی برای حرکت و پیشرفت چیزی است که نمود و بروز آن در پابرجایی برخی مدیران و اطرافیان استاندار سابق کرمانشاه در استانداری نمود و بروز دارد. از فرماندار های حاشیه سازی که به سبک شرکت های سهامی بین احزاب و گروه ها و فردها تقسیم شدند تا مشاورانی که هنوز رد پای آنها در برخی تصمیمات نادرست دیده می شود.
وعده هایی که هیچگاه عملی نشدند
گرچه مدیران ارشد دولت یازدهم در کرمانشاه هیچگاه وعده ای که بشود آن را مطالبه کرد به مردم این استان نداده اند اما لا اقل شعارهای پیرایش شده ای را بیان کردند که حتی آنها هم نه تنها تحقق پیدا نکرده بلکه کاملا پسرفت دیده می شود.
شاید یکی از بارز ترین آنها پیاده سازی استان مجازی و عملیاتی شدن شاخص های دولت الکترونیک بود. موضوعی که بارها از سوی مسئولین استان بیان شد که به زودی به آن خواهیم رسید.
اما واقعیت این ای که بر اساس آمار استان کرمانشاه امروز در رده 24 در این حوزه نسبت به سایر استانهای کشور قرار دارد.
مهاجرت معکوس از استان کرمانشاه به سایر استانهای دیگر اوضاع نگران کننده ای را نشان می دهد به شکلی که بازهم جایگاهی بهتر از رده های پایانی جدول برای استان کرمانشاه نیست.
از نظر نرخ بیکاری نیز استان کرمانشاه همچنان تکیه بر جایگاه نخست زده است با نرخ بیکاری وحشتناک 18.6 درصدی که کم سابقه است و البته همچنان دردی لا علاج نشان می دهد. این در حالی است که استاتهای اطراف کرمانشاه وضعی تفاوت دارند.
به نظر می رسد استاندار کرمانشاه هم فارغ از نگاه های سیاسی و جریانی بهتر است در آستانه سال جدید به فکر خانه تکانی باشد و به جای مهره های حقیقتا حاشیه آفرین که حتی تخصصی هم برای اداره امور جز نگاه های شخصی و فردی به اتفاقات ندارند، از افراد دلسوز و توانمندی که یارای در افتادن با معضلات سهمگین کرمانشاه را دارند بهره ببرد.
این یک حقیقت روشن است که سیمای استان کرمانشاه هر روز فرسوده تر و کلاف مشکلات آن هر روز سردر گم تر می شود اما متناسب با این حجم از قفل های بدون کلید، تحرک و خواست و اراده دیده نمی شود.
شاخص های توسعه و پیشرفت اقتصادی در استان کرمانشاه آنچنان عقب گرد داشته است که وقتی میزان عزم و جنب و جوش مدیریت ارشد استان را در راستای حل این مشکلات به مقایسه می گذارید نتیجه ای نا امید کننده حاصل می شود.
با بررسی میزان توجه دولت و اهمیت آن به استان کرمانشاه می شود استنباط کرد که کابینه آقای روحانی چندان اعتنایی به استان کرمانشاه در طول حدودا سه سال گذشته نداشته است.به شکلی که در ابتدای دولت، استانداری ناشناخته (قدیمی) که حتی یک تصویر از او در گوگل پیدا نمیشد تبدیل شد به تمام سهم این استان از دولت...
استانداری که مجموعه ای از تصمیم ها و پشیمانی ها بود و اراده اش تحت نفوذ افرادی از مشاوران ناکارآمد قرار داشت...
تا اینکه بالاخره با اراده و خواست جامعه نخبگانی استان رضایی بابادی مجبور شد استان کرمانشاه را ترک کند و عنان مدیریت ارشد استان کرمانشاه به اسدالله رازانی سپرده شود. کسی که از روز آمدن به کرمانشاه تا کنون تحت الحمایه رسانه های ارزشی قرار داشته است. اما با پایان انتخابات و نمایان شدن سمت و سوی رای مردم کرمانشاه در جهت گیری های سیاسی و اقتصادی که به شعارهای معیشت و پیشرفت روی خوش نشان داده اند دیگر فصل کار و مطالبه فرا رسیده است.
اما حقیقتا رکود و کم تحرکی در مدیریت ارشد استان کرمانشاه و عدم برنامه ریزی برای حرکت و پیشرفت چیزی است که نمود و بروز آن در پابرجایی برخی مدیران و اطرافیان استاندار سابق کرمانشاه در استانداری نمود و بروز دارد. از فرماندار های حاشیه سازی که به سبک شرکت های سهامی بین احزاب و گروه ها و فردها تقسیم شدند تا مشاورانی که هنوز رد پای آنها در برخی تصمیمات نادرست دیده می شود.
وعده هایی که هیچگاه عملی نشدند
گرچه مدیران ارشد دولت یازدهم در کرمانشاه هیچگاه وعده ای که بشود آن را مطالبه کرد به مردم این استان نداده اند اما لا اقل شعارهای پیرایش شده ای را بیان کردند که حتی آنها هم نه تنها تحقق پیدا نکرده بلکه کاملا پسرفت دیده می شود.
شاید یکی از بارز ترین آنها پیاده سازی استان مجازی و عملیاتی شدن شاخص های دولت الکترونیک بود. موضوعی که بارها از سوی مسئولین استان بیان شد که به زودی به آن خواهیم رسید.
اما واقعیت این ای که بر اساس آمار استان کرمانشاه امروز در رده 24 در این حوزه نسبت به سایر استانهای کشور قرار دارد.
مهاجرت معکوس از استان کرمانشاه به سایر استانهای دیگر اوضاع نگران کننده ای را نشان می دهد به شکلی که بازهم جایگاهی بهتر از رده های پایانی جدول برای استان کرمانشاه نیست.
از نظر نرخ بیکاری نیز استان کرمانشاه همچنان تکیه بر جایگاه نخست زده است با نرخ بیکاری وحشتناک 18.6 درصدی که کم سابقه است و البته همچنان دردی لا علاج نشان می دهد. این در حالی است که استاتهای اطراف کرمانشاه وضعی تفاوت دارند.
به نظر می رسد استاندار کرمانشاه هم فارغ از نگاه های سیاسی و جریانی بهتر است در آستانه سال جدید به فکر خانه تکانی باشد و به جای مهره های حقیقتا حاشیه آفرین که حتی تخصصی هم برای اداره امور جز نگاه های شخصی و فردی به اتفاقات ندارند، از افراد دلسوز و توانمندی که یارای در افتادن با معضلات سهمگین کرمانشاه را دارند بهره ببرد.
این یک حقیقت روشن است که سیمای استان کرمانشاه هر روز فرسوده تر و کلاف مشکلات آن هر روز سردر گم تر می شود اما متناسب با این حجم از قفل های بدون کلید، تحرک و خواست و اراده دیده نمی شود.
شاخص های توسعه و پیشرفت اقتصادی در استان کرمانشاه آنچنان عقب گرد داشته است که وقتی میزان عزم و جنب و جوش مدیریت ارشد استان را در راستای حل این مشکلات به مقایسه می گذارید نتیجه ای نا امید کننده حاصل می شود.
,با بررسی میزان توجه دولت و اهمیت آن به استان کرمانشاه می شود استنباط کرد که کابینه آقای روحانی چندان اعتنایی به استان کرمانشاه در طول حدودا سه سال گذشته نداشته است.به شکلی که در ابتدای دولت، استانداری ناشناخته (قدیمی) که حتی یک تصویر از او در گوگل پیدا نمیشد تبدیل شد به تمام سهم این استان از دولت...
,استانداری که مجموعه ای از تصمیم ها و پشیمانی ها بود و اراده اش تحت نفوذ افرادی از مشاوران ناکارآمد قرار داشت...
,تا اینکه بالاخره با اراده و خواست جامعه نخبگانی استان رضایی بابادی مجبور شد استان کرمانشاه را ترک کند و عنان مدیریت ارشد استان کرمانشاه به اسدالله رازانی سپرده شود. کسی که از روز آمدن به کرمانشاه تا کنون تحت الحمایه رسانه های ارزشی قرار داشته است. اما با پایان انتخابات و نمایان شدن سمت و سوی رای مردم کرمانشاه در جهت گیری های سیاسی و اقتصادی که به شعارهای معیشت و پیشرفت روی خوش نشان داده اند دیگر فصل کار و مطالبه فرا رسیده است.
,اما حقیقتا رکود و کم تحرکی در مدیریت ارشد استان کرمانشاه و عدم برنامه ریزی برای حرکت و پیشرفت چیزی است که نمود و بروز آن در پابرجایی برخی مدیران و اطرافیان استاندار سابق کرمانشاه در استانداری نمود و بروز دارد. از فرماندار های حاشیه سازی که به سبک شرکت های سهامی بین احزاب و گروه ها و فردها تقسیم شدند تا مشاورانی که هنوز رد پای آنها در برخی تصمیمات نادرست دیده می شود.
,وعده هایی که هیچگاه عملی نشدند
, وعده هایی که هیچگاه عملی نشدند ,گرچه مدیران ارشد دولت یازدهم در کرمانشاه هیچگاه وعده ای که بشود آن را مطالبه کرد به مردم این استان نداده اند اما لا اقل شعارهای پیرایش شده ای را بیان کردند که حتی آنها هم نه تنها تحقق پیدا نکرده بلکه کاملا پسرفت دیده می شود.
,شاید یکی از بارز ترین آنها پیاده سازی استان مجازی و عملیاتی شدن شاخص های دولت الکترونیک بود. موضوعی که بارها از سوی مسئولین استان بیان شد که به زودی به آن خواهیم رسید.
,اما واقعیت این ای که بر اساس آمار استان کرمانشاه امروز در رده 24 در این حوزه نسبت به سایر استانهای کشور قرار دارد.
,مهاجرت معکوس از استان کرمانشاه به سایر استانهای دیگر اوضاع نگران کننده ای را نشان می دهد به شکلی که بازهم جایگاهی بهتر از رده های پایانی جدول برای استان کرمانشاه نیست.
,,
, از نظر نرخ بیکاری نیز استان کرمانشاه همچنان تکیه بر جایگاه نخست زده است با نرخ بیکاری وحشتناک 18.6 درصدی که کم سابقه است و البته همچنان دردی لا علاج نشان می دهد. این در حالی است که استاتهای اطراف کرمانشاه وضعی تفاوت دارند.
,,
, به نظر می رسد استاندار کرمانشاه هم فارغ از نگاه های سیاسی و جریانی بهتر است در آستانه سال جدید به فکر خانه تکانی باشد و به جای مهره های حقیقتا حاشیه آفرین که حتی تخصصی هم برای اداره امور جز نگاه های شخصی و فردی به اتفاقات ندارند، از افراد دلسوز و توانمندی که یارای در افتادن با معضلات سهمگین کرمانشاه را دارند بهره ببرد.
,,
, این یک حقیقت روشن است که سیمای استان کرمانشاه هر روز فرسوده تر و کلاف مشکلات آن هر روز سردر گم تر می شود اما متناسب با این حجم از قفل های بدون کلید، تحرک و خواست و اراده دیده نمی شود.
,انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه