بدون حمایت مسئولین شهرستان قهرمان ملی شدم/تنها دلخوشی ام اهتزاز پرچم مقدس میهنم است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از عصر بهبهان :در ادامه انعکاس مشکلات ورزشکاران ملی و قهرمانان بی منت شهرستان ، این بار قرعه بنام " میلاد کامرانیفر " قهرمان عنواندار ملی رشته رزمی موی تای افتاد تا در سریال بی

پایان بی توجهی های مسئولان و متولیان امر ورزش عمق معضلات شهرستان آشکار شود .

گفتگوی زیر مصاحبه صمیمانه این ورزشکار با خبرنگار عصر بههان است :



 بیوگرافی مختصری از خودتان بیان کنید  ؟


میلاد کامرانیفر 24ساله متولد بهبهان،دانشجو معماری دانشگاه تهران هستم.





کمی از شروع زندگی ورزشی تان بگوئید ؟




از کودکی با برادر بزرگترم آقای دکتر امید کامرانیفر به باشگاه رفتم ، تقریبا از سن هفت سالگی من ورزش های رزمی را از رشته موی تای یا همان بوکس تایلندی زیر نظر استاد حسینی شروع کردم تا سن 10سالگی بعد ازاین به دلیل رفتن مربی بنده به تهران به رشته کیوکوشین کاراته روی آوردم نزد استاد علی اصغر خلیلی فر که از اساتید بنام در کاراته ایران هستند، گذشت تا در سن 13سالگی دوباره به موی تای روی آوردم و تاکنون در همین رشته فعالیت دارم.



از سخت ترین لحظات زندگی  ورزشی خود بگوید ؟



دو سالی که کاراته کار می کردم و در همین سن 13سالگی در باشگاه استخوان ران پایم شکست و این شد که من تصمیم گرفتم محکمتر و قویتر از پیش کار کنم ، جوری بود که با پای گچ گرفته به تمرین می پرداختم،.



عناوین قهرمانی خود را ذکر کنید ؟



متاسفانه من بدون هیچ حامی به مسابقات انتخابی استان رفتم و توانستم با اولین قدم به سوی آرزوهایم گام بردارم و به مسابقات انتخابی تیم ملی ایران در استان لرستان اعزام شوم که در این مسابقات با شکست حریفان قدر خودم به تیم ملی راه پیدا کردم.



  برای اولین بار به آرزوی دیرینم که اولین قهرمانی در کشور و سطح ملی بود رسیدم واین شروع من  برای کسب عناوین گوناگون در سطح ایران و جهانی بود که شامل هفت عنوان قهرمانی کشور ، دو عنوان اول و سوم آسیا و هشتم جهان میباشد .



مسئولین و متولیان ورزشی در این راه چه کمکی کردند ؟



متاسفانه ریاست تربیت بدنی در طول مسابقات نه تنها کمک مالی نکردند بلکه یک بنر برای قدر دانی از من نصب نکردند ، حتی باشگاهم را بستند و پوسترهای تبلیغاتی من را از دیوار برچیدند .


مثلا قبل از مسابقات آسیایی بنده به شورای شهر مراجعه کردم که طبق قانون  میبایست کمک هزینه ما را تامین نماید و یک درصد از بودجه شهر مختص ورزشکاران ملی است اما دریغ از یک درصد کمک مالی  !


سال گذشته بارها از شورای شهر به شهرداری و پس از آن به اداره ورزش و جوانان مراجعه کردم اما درواقع فقط پاسکاری شدیم  ، گویا قرار نبود کوچکترین توجهی به ما شود.



اگر پیشنهادی دارید خطاب به مسئولین و دست اندرکاران ورزش بگویید : 



پیشنهادم به مسئولین این است که ما به عنوان یک فرد ورزشکار و مبلغ ورزشی ، تنها دلخوشی مان بردن پرچم میهن عزیزمان در کشورهای دیگر و پخش صدای دلنشین سرود ملی در میادین بین المللی است و وقتی روی سکوی قهرمانی قرار میگیریم و با اقتدار سرود ملی و پرچم ایران به اهتزاز درمی آید تمام خستگی ما در آن لحظه به فراموشی سپرده میشود و انگار به تمام آرزوهایمان می رسیم ولی برای رسیدن به این آرزو و اقتدار نیازمند کمک مالی هستیم  همانگونه که کشورهای دیگر بر روی قهرمانان خود سرمایه گذاری میکنند.









در بخش اسپانسرینگ هم درخواست می کنم که شرکت های خصوصی و مشاغل اگر مایل بودند حامی ما باشند این ورزشکاران ملی و افتخار آفرین را یاری کنند تا با قدرت هر چه تمامتر راهمان را ادامه دهیم .



و اما صحبت های پایانی

 ...

جا دارد از مسئول ورزش های رزمی شهرستان تشکر کنم که همیشه حامی ما ورزشکاران در همه شرایط بودند همچنین از رسانه هایی که درد ها و مشکلات ورزشکاران و قهرمانان را به گوش مسئولین می رسانند تشکر میکنم.