تراژدی جاده های مرگ کردستان تا کی ادامه دارد؟!/ جاده مرگ همچنان قربانی می گیرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از گولان سقز، این روزها تب مسافرت در کشورمان بالاست، بیشتر خانواده ها کوله بارشان را بسته اند و در انتظار هستند تا به جاده بزنند، عده ای نیز سریعتر به راه افتاده اند تا زودتر به مقصد برسند، اما نکته اینجاست که با توجه به شرایط جاده، خودرو و فرهنگ رانندگی در کشور به جاده زدن در این روزها کم از به خطر زدن ندارد.

کشور ایران یکی از کشورهای رکورد دار در مرگ و میرهای جاده ای در جهان است استاندارد نبودن جاده های بین شهری در کشور یکی از دلایل این تصادفات است، جاده های کشور ما با دوری از معیارهای بین المللی که ایمنی مسافران را تامین می کند، به عامل مرگ بسیاری از ایران هایی بدل شده  که به امید سفر و تفریح راه جاده های کشور را پیش می گیرند و قربانی جاده ها می شوند که در سهل انگاری برخی از مسئولان، جاده ها قربانی میگیرد.

سقز شاهراه ارتباطی میان آذربایجان، کردستان، منطقه غرب کشور و البته مرز ایران و عراق از طریق بانه و مریوان است بنابراین در طول ماههای مختلف سال مسافران و گردشگران زیادی به این شهرستان سفر و عبور می کنند و متأسفانه روزی نیست که در مسیر شاهراه های عمومی شاهد واقعات مرگبار تصادف و حوادث جاده ای نباشیم.

جاده سقز_ دیواندره، سقز _بانه، سقز_مریوان و سقز_بوکان که راه ارتباطی روستاهای زیادی به شهرهای مختلف و مرکز استان است دارای مشکلات زیادی است که سال‌هاست از آن رنج می‌برد که این مشکلات سبب به وقوع پیوستن تصادفات زیاد و جان باختن تعداد بیشماری از هموطنان عزیزمان می‌شود.

سوء مدیریتها و غفلت دولتهای قبلی و دولت جدید در زمینه توسعه جاده های ارتباطی باعث بروز حوادث ناگوار رانندگی در این مسیرهای ارتباطی شده است که نمونه آن تصادف مرگبار اتوبوس تهران_ بانه در مسیر سقز _دیواندره میباشد که منجر به کشته شدن 6 نفر و تعداد زیادی زخمی و همچنین تصادفات آذر ماه و دیماه سال گذشته که 31 کشته را دربرگرفت.

تعداد جانباختگان تصادفات، به شوخی کاربران فضای مجازی و مقایسه با کشتارهای دسته جمعی داعش و امثالهم تبدیل شده است. این وضعیت أسف بار تاکی باید ادامه یابد؟؟؟

تردیدی نیست که مرگ نابهنگام یک انسان که از قضا اکثراً جزء نیروهای کارآمد، جوان و موثر جامعه است چه آسیب‌هایی را از نظر روحی و روانی بر پیکر خانواده و جامعه وارد می‌سازد.

هر چند محاسبه‌ی خسارات مادی وارده از فوت نیروهای کارآمد به بهانه‌ی تصادفات رانندگی، مبهوت کننده اما امکان‌پذیر است، ولی شاید هزینه‌های روحی‌ای که این تصادفات رانندگی و تلفات ناشی از آن بر پیکر جامعه‌ی انسانی وارد می‌کنند، غیرقابل جبران باشد.

در نهایت باید گفت که افزایش تلفات در سوانح رانندگی مربوط به یک عامل به نام راننده یا عدم توسعه راهها نیست، بلکه این یک مسئله ملی است و سامان دادن به آن از عهده یک وزارتخانه به نام وزارت راه خارج است و وزارتخانه و ارگان های مختلف و تک تک مردم در این امر مسئولند و تا سرمایه گذاری مناسبی چه از لحاظ معنوی مانند آموزش به مردم و چه مادی مانند توسعه جاده ها، فرودگاه و راه آهن صورت نگیرد راه مناسبی برای برون رفت از این معضل وجود ندارد.

لازم به ذکر است؛ برنامه دقیق جهت رانندگی و تعیین محل‌های مناسب استراحت در مسیرهای بین‌راهی، استفاده از لوازم و سیستم‌های گرمایشی استاندارد، رعایت قوانین و مقررات رانندگی و پرهیز از عجله بی‌مورد موجب می‌شود که سفرهای کاری، تجاری، زیارتی و تفریحی با ایمنی همراه شود.

انتهای خبر/