سرطان، پیشگیری، مردم و مسئولین
صنایع غذایی بدون شک در بردارنده محصولات ناسالم و آسیب رسانی هستند. آیا نوع نگرشی که بر تولید و بسته بندی و عرضه محصولات مختلف غذایی حاکم است، به گونه ای است که اولویت سلامت درآن لحاظ شده باشد؟[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سلامت نا،به درستی گفته اند که پیشگیری بر درمان مقدّم است. این یک اصل تجربی و عقلی است. به ویژه اگر درمان یک بیماری، برای فرد و جامعه دربردارنده هزینه و مشکلات زیادی باشد و در موارد زیادی هم نتیجه ای به دنبال نداشته باشد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سلامت نا, به درستی گفته اند که پیشگیری بر درمان مقدّم است. این یک اصل تجربی و عقلی است. به ویژه اگر درمان یک بیماری، برای فرد و جامعه دربردارنده هزینه و مشکلات زیادی باشد و در موارد زیادی هم نتیجه ای به دنبال نداشته باشد.,در مورد انواع سرطان، با وجود پیشرفت های چشمگیر در زمینه درمان و تولید داروهای جدید رخ داده است بیش از هر جای دیگر باید بر اصل تقدّم پیشگیری و درمان تأکید کرد.
,حوزه عملکردی پیشگیری از سرطان را باید در دو بخش دید: مدیران و مسئولین از یک سو و عموم مردم از سوی دیگر. در یک نگاه دقیق سهم مدیران و تصمیم گیران به نحو چشمگیری بیشتر و مهم تر است. هر چند آگاهی و اصلاح رفتار تک تک افراد جامعه در زمینه سبک زندگی سالم هم در جای خود مهم است.
,به نظر می رسد بدون عزم جدّی مسئولین و یک نگاه فرابخشی به مقوله سلامت، نمی توان بطور موفقی به جنگ سرطان رفت. در صورتی که سلامت نسبت به سود اقتصادی در اولویت قرار بگیرد، بسیاری از زمینه های محیطی بروز سرطان براحتی با اتّخاذ تدابیر و تصمیمات خردمندانه توسط مدیران مختلف بخش های کشاورزی، صنعت و خدمات، قابل پیشگیری است.
,بدون شک برای ایجاد یک عزم عمومی و مطالبه مردمی از مدیران آگاهی عموم مردم لازم است. گام اول حساسیت و ایجاد دغدغه مندی است. پس از آن، آگاهسازی و آموزش و در گام دیگر، تربیت، یعنی آموزشی که منجر به تغییر رفتار می شود. در چنین صورتی است که می توان امیدوار بود که در زمینه سلامت و پیشگیری، فرهنگ سازی مثبتی صورت گیرد.
,در سال های اخیر، سرطان در کشور ما رشد آماری چشمگیری داشته است. تحقیقات نشان داده است که ۹۰ درصد از علل بروز سرطان عوامل محیطی است و تنها ۱۰ درصد به زمینه ژنتیکی وارثی بر می گردد. عوامل محیطی را هم که بررسی می کنیم، می بینیم اصلاح عمده علل آن در حوزه تصمیم گیری مسئولین است، ثانیاً این تصمیمات حوزه ای فراتر از متولّی رسمی یعنی وزارت بهداشت و درمان دارد.
,وقتی از عوامل محیطی بروز سرطان صحبت می کنیم، نخستین مسأله آلودگی های آب، هوا و خاک است. آب های آلوده به نیترات و یون ها و عناصر فلزی سنگین می تواند هم از راه آب آشامیدنی ناسالم و هم در محصولات کشاورزی آبیاری شده با آب های آلوده، وارد بدن انسان شود. بر این اساس، آیا وزارت نیرو و وزارت جهاد کشاورزی در زمینه تدابیر پیشگیری کننده مسئول نیستند؟
,دیگر عامل محیطی مهم، آلودگی هواست. هوای آلوده کلان شهرها که توسط کارخانجات و واحدهای صنعتی و دود خودروهای مختلف ایجاد می شوند، بدون شک یکی از عوامل مهم محیطی سرطان زا محسوب می شود. آیا دراین خصوص نوع تصمیماتی که در وزارت صنایع، کارخانجات خودروسازی، پلیس راهور و دیگر سازمان های دخیل گرفته می شود مهم و تعیین کننده نیست؟
,صنایع غذایی بدون شک در بردارنده محصولات ناسالم و آسیب رسانی هستند. آیا نوع نگرشی که بر تولید و بسته بندی و عرضه محصولات مختلف غذایی حاکم است، به گونه ای است که اولویت سلامت درآن لحاظ شده باشد؟
,در کشور ما، مصرف نان از بسیاری کشورهای دنیا بیشتر است. این نان اگر سالم و همراه با سبوس گندم باشد، رژیم غذایی پرفیبر و مناسبی را فراهم می کند. امّا آیا پخت نان در کشور ما کاملاً کنترل شده و در طراز استاندارد است؟ امروزه که رابطه میزان نمک مصرفی در غذا با شایع ترین سرطان در ایران یعنی سرطان معده اثبات شده است، چرا ترکیب نمک بسیاری از نان های ما متعادل نبوده بیش از حد طبیعی است؟ این البته سوای مشکل افزودن جوش شیرین به نان است که هنوز معظلی است که کم و بیش وجود دارد.
,آیا نسبت به تولید و نحوه استفاده از ظروف یکبار مصرف غذایی نظارت کافی وجود دارد؟ در مورد تشعشعات مضر چطور؟
,آنچه گفته شد تنها نمونه هایی از معضل عوامل محیطی سرطان زا بود که نیاز به تدبیر و سیاست گذاری مدیران دارد. آلودگی های آب، هوا و محصولات و فراورده های غذایی می تواند موجب تغییرات ژنتیکی نامطلوبی در افراد شود که زمینه بروز سرطان باشد. به این ترتیب حتّی اگر خود فرد مبتلا نشود این تغییرات ژنتیکی موجب زمینه ابتلا به سرطان در فرزندان و نسل های بعد از او خواهد شد!
,نقش سلامت و قدرت سیستم دفاعی بدن یعنی سیستم ایمنی در پیشگیری از سرطان ثابت شده است. سیستم ایمنی در صورت سلامت، سلول های سرطانی را در بدو پیدایش مهار می کند. سیستم ایمنی در اثر تغذیه سالم، ورزش و تحرک مناسب بدنی و سلامت و نشاط روانی، تقویت می شود و بر اثر تغذیه ناسالم، سبک زندگی کم تحرک و استرس های مختلف روانی، تضعیف می شود. بنابراین ضروری است که در برنامه های پیشگیری از سرطان، به بهداشت روان، شادی و نشاط و ورزش و تحرک توجه جدی شود. باید پرسید چه بخش هایی در این مهم دخیل و تعیین کننده اند؟
,و سخن آخر اینکه زمان آن فرا رسیده که به مسأله سلامت نگاهی کل نگر و همه جانبه داشته باشیم. لازمه فرهنگ سازی سلامت محور، دغدغه مندی و حساسیت و پس از آن آگاه سازی و آموزشی است که موجب تربیت یعنی تغییر رفتار از رفتار پرخطر و آسیب رسان به رفتار ایمن و سالم شود. ضروری است که برای رسیدن به این هدف، در مدیران همه بخش ها نگاه سلامت محور و فرابخشی و در مردم عزم ملی و مطالبه عمومی شکل بگیرد. به امید چنین روزی.
,مجتبی کرباسی
,انتهای پیام /
]
ارسال دیدگاه