آقای روحانی دین خود را از فیضیه میگیرند یا از لندن؟
می توان این سوالِ آیت الله مصباح یزدی را بار دیگر مطرح کرد که «آقای روحانی، دین خود را از فیضیه میگیرند یا از لندن؟»[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری تحلیلی داهی: یادداشت دانشجویی: دراین یادداشت سعی بر این است تا به معنای واقعی کلمه، معتدل بودن یا نبودن دولتِ به اصطلاح اعتدال را بررسی کنیم و در حد توان، اعتدالی را که این دولت، تا کنون به صورت عملی به جامعه معرفی کرده است بشناسیم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, به نقل از پایگاه خبری تحلیلی داهی: ,به نظر می رسد بررسی عملکرد دولت یازدهم در عرصه های مختلف و تطبیق آن با شاخص های واقعی اعتدال، بهترین معیاری است که می تواند از اعتدال گرایانه بودن یا نبودنِ رفتار دولتِ اعتدالگرا پرده بردارد. پر واضح است که بیان نکات منفی و ایرادات دولت یازدهم به معنای نادیده گرفتن نکات مثبت و نیز زحمات مسئولین آن نیست، اما به عقیده نگارنده، متاسفانه برآیند فعالیت های این دولت، مثبت نبوده و از این رو مطالب زیر ارائه خواهد گردید.
,موضوعات عمده ای که در این سطور، به بررسی آنها خواهیم پرداخت، اقتصاد، سیاست خارجی، سیاست داخلی و فرهنگ می باشند.که می توان آن ها را سرفصل های عملکرد یک دولت دانست و سایر موارد را ذیل این عناوین برشمرد.
,یکی از موضوعاتی که در تاریخ انقلاب، منحصرا در دولت یازدهم اتفاق افتاده است گره زدن اقتصاد، معیشت، پیشرفت و حتی آب و هوا به سیاست خارجی است. به این معنا که دولت، اعتقاد دارد، مشکلات کشور در صورتی رفع می شوند که اختلافات ما با کشورهای مستکبر خارجی مرتفع گردد و آن ها تحریم های اقتصادی ای را که علیه ملت ما تصویب کرده اند، لغو نمایند.
,عملکرد دولت و شرایط کشور در عرصه های گوناگون، حاکی از آنست که دولت، امور کشور را بر رفع تحریم ها متوقف کرده است. رکود بی سابقه ای که در دوران سکان داری اعتدال گرایان- بخوانید اعتدال نمایان- در کشور، به وجود آمده، نشان دهنده همین حقیقت تلخ است که دولت، امور داخلی را رها کرده و به خارج از مرزهای ایران دلبسته است.
,اگر بخواهیم روند فعالیت های دولت را از آغاز، بررسی کنیم، یکی از اولین اقداماتی که در تضاد آشکار با شعارهای مطروحه، از جانب رئیس جمهور، به شمار می آمد، استفاده آقای روحانی از داس- به جای کلید- بود که طی آن تعداد بسیاری از مدیران دولت قبل برکنار شده و بلیط داران!!! ، اجازه ورود به اتوبوس دولت را پیدا کردند.
,انحصار طلبی دولت یازدهم را می توان از مشمئز کننده ترین خصوصیات این دولت دانست. روی کارآمدن وزیرانی هم چون آقای زنگنه که تا امروز، قریب به ده سال، عهده دار پست وزارت نفت جمهوری اسلامی ایران بوده، حاکی از این است که افرادی کشور را ملک خویش می دانند و مسئولیت ها و مناصب حکومتی را جایگاه خود پنداشته و متکبرانه خود را ژنرال و مردم را رعیت می خوانند و تاسف بار تر، اینکه دولتِ اعتدال نما، عرصه را برای فعالیت این افراد باز گذاشته و به آنها میدان داده است.
,در عرصه اقتصاد، به توقف در آوردن چرخ های تولید و توسعه، توسط دولت، در شرایطی صورت می گیرد که علیرغم کاهش ارزش پول ملی، واردات افزایش یافته است. از طرفی مطابق آمارهایی که توسط مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی (که ریاست آن را کاظم جلالی یکی از وکیل الدوله های مجلس نهم و نزدیکان رئیس مجلس بر عهده دارد) ارائه شده است، شاخص فساد اقتصادی در دستگاه های حکومتی در زمستان سال 93 به 7.11 واحد رسیده است و این درحالی است که میزان این شاخص در پایان دولت دهم 6.3 واحد بوده است. آیا افزایش میزان شاخص فساد اقتصادی هم ناشی از تحریم هاست؟ یا بی کفایتی، رانت خواری و سوء استفاده برخی مسئولین و نزدیکان آنها عامل اصلی بروز این شرایط به حساب می آید؟ هرچند برای کسانی که فجایعی هم چون کرسنت را به یاد دارند، شرایط فعلی نمی تواند تعجب برانگیز و غیر قابل تحلیل باشد. زیرا همان کسانی که پدیدآورنده شاهکاری به نام کرسنت بودند امروز نیز زمام امور را در دست گرفته اند.
,از دیگر ایرادات مهمی که می توان به سیاست های اقتصادی دولت وارد کرد، بی توجهی به بازار مسکن است . بازار مسکن، به میزان قابل توجهی در اقتصاد ایران سهیم است. اما نداشتن طرح و برنامه مناسب، برای رفع پریشان حالی مسکن از طرفی و اهمیت ندادن به اقدامات دولت قبل هم چون مسکن مهر و عدم تلاش در راستای اتمام آن از طرف دیگر، موجب ایجاد رکود در زمینه مسکن و به تبع آن کاهش تولیدات سیمان، فولاد و ... گردیده است.
,در واقع، دولت، تلاش عمده خود را بر واردات بی حد و حصر متمرکز کرده و همکاری های خارجی را فقط در قالب تامین فاینانس خلاصه می کند. به عبارتی، انتقال صنعت و تکنولوژی در سیاست های اقتصادی دولت جایگاهی ندارد و تمام هم و غم مسئولین بر اینست که به سبک کشورهای نفت خوار- بخوانید مفت خوار- عربی، در کشورهای صاحب صنعت، بازار گردی کرده و سرمایه ملت را به حلقوم شرکت های خارجی بریزند.
,هزینهسنگین و بالایی که در سفر رئیس جمهور به فرانسه و ایتالیا به مردم تحمیل شد یکی از نمونه های این سیاست غلط به شمار می آید. و این در حالی است که بسیاری از بنگاه های اقتصادی داخلی به خاطر نداشتن بودجه به تعطیلی کشانده شده اند.
,یکی دیگر از شاخص های اقتصادی که دولت سعی می کند به عنوان فتح الفتوح خود از آن یاد کند مهار تورم است. این دیدگاهِ دولت، از نظر برخی از اقتصاددانان، فاقد اعتبار است. چرا که در شرایط فعلی، این تدبیر دولت نبوده است که موجب مهار تورم شده، بلکه پایین بودن قدرت خرید مردم، خواه ناخواه، امکان افزایش تورم را از بین برده است. در این بین، تنها سیاستِ اقتصادی دولت، انداختنِ تقصیرِ تمام مشکلات به گردن تحریم هاست. تا جایی که این سیاست، حتی بعد از برجام نیز ادامه دارد و این موضوع، نشان می دهد که متاسفانه دولت، برنامه خاصی برای اداره اقتصاد کشور نداشته و ندارد.
,اشرافی گری و بی توجهی به حال اقشار ضعیف جامعه از دیگر خدمات!!! این دولت، به شمار می آید. برگزاری مهمانی همسر رئیس جمهور در کاخ سعدآباد که در زمان خود بسیار خبر ساز شد نمونه بارزی از این موضوع است.
,به تمام ایرادات فوق می توان انتقادات مقام معظم رهبری نسبت به وضعیت اقتصادی را افزود که ایشان در بیاناتشان در تاریخ 22 مهر94 از پیشبرد اهداف اقتصاد مقاومتی اظهار ناخرسندی کرده و از عدم اهتمام مسئولین به این امر انتقاد نمودند.
,در عرصه سیاست داخلی، می توان سیاست دولت را نقطه مقابل "رحماء بینهم"دانست. در این خصوص می توان به برخوردهای سرسختانه و توهین آمیز با منتقدان که در نتیجه، به تحریم نمایشگاه مطبوعات، توسط رسانه های منتقد منجر گردید و یا نامحرم دانستن مردم در موضوعات کشور اشاره کرد. دولت یازدهم، تا کنون تلاش کرده است شعار"ما می توانیم" را از ذهن مردم بزداید. وقتی که اکبر ترکان، مشاور ارشد رئیس جمهور، برترین تکنولوژی کشور را قرمه سبزی و آبگوشت بزباش می داند نمی توان به پیشرفت صنعتی کشور و اهمیت دادن به نیروهای داخلی توسط مسئولین، امیدوار بود.
,در زمینه مسائل علمی، پس از اینکه در دولت قبل، رشد علمی چشمگیری در کشور به وجود آمد، متاسفانه، در این دوره، شاهد رکود علمی هستیم. سیاست بازی های مسئولین وزارت علوم و پرداختن آنان به حواشی را می توان از دلایل این امر به حساب آورد.
,سیاست خارجی و رفع تحریم ها موضوعی بوده است که دو سال و نیمِ تمام، دستگاه های تبلیغاتی دولت و جریان های همسوی با آن را به تلاش های شبانه روزی واداشته است. دُمِ سیاست خارجی این دولت را می توان افسار سیاست های اقتصادی اش دانست. سرانجام پس از ماه ها مذاکره، دولت به توافقی با طرف های غربی دست یافت که نمی توان به آن نمره قبولی داد و در واقع شروط مقام معظم رهبری در قبول برجام را می توان از همین نظرگاه مورد ارزیابی قرارداد.
,حال آنکه در این توافق –برجام- همانطور که بسیاری از کارشناسان اعتقاد دارند، در ازای پرداخت امتیازات فراوان، شفاف و دراز مدت، منافعی اندک، مبهم و قابل خدشه، نصیب کشور خواهد گردید. درستی این ادعا را می توان در تحریم های مجدد آمریکا علیه ایران، پس از اجرای برجام و نیز مشکلاتی که در گشایش ال سی ها به وجود آمده است، مشاهده کرد.علاوه بر این، سیاست خارجی دولت و اعتماد بیش از حد او به استکبار جهانی موجب انفعال دستگاه سیاستِ خارجی، نسبت به سایر وقایع بین المللی شده است.
,بی توجهی به مستضعفین جهان-که لزوم توجه و همکاری به آنها در صحیفه امام(ره) موج می زند - ونیزعدم موضع گیری شفاف در قبال گزافه گویی های طرف های غربی، به خصوص آمریکا درباره ایران و... مواردی اند که از انفعال مسئولین سیاست خارجی دولت، حکایت دارند.
,در حوزه مسائل فرهنگی نیز نمی توان دولت را سربلند دانست. در حالیکه کشور با مشکلات و معضلات فرهنگی فراوان روبروست اهتمام مسئولین دولت به رفع فیلترینگ فیس بوک، صدور مجوز تکخوانی زنان، انتقاد عجیب رئیس جمهور از کسانی که می خواهند مردم را با شلاق به بهشت ببرند و ... حاکی از این واقیت است که مسئولین فرهنگی دولت، فهم درستی از فرهنگ و فعالیت سازنده در این زمینه ندارند.
,به طور کلی می توان گفت ضعف اساسی این دولت، کج اندیشی و ساده انگاری او نسبت به معارف اسلامی است. نظرات رئیس جمهور محترم در خصوص مذاکره حضرت سیدالشهدا (ع) و عمربن سعد و یا نظرات ایشان درباره اعتدال، که مکررا در بیاناتشان از دوقطبی "میانه رو –تندرو"سخن به میان آورده اند، نشان می دهد که می توان این سوالِ آیت الله مصباح یزدی را بار دیگر مطرح کرد که «آقای روحانی، دین خود را از فیضیه میگیرند یا از لندن؟» لازم به ذکر است که مقام معظم رهبری در خصوص هر دوی این موضوعات موضع گیری کرده و بیان موضوع مذاکره حضرت ابا عبدالله(ع) و عمربن سعد را ناشی از نفهمیدن درست تاریخ دانستند و هم چنین در سخنانشان در روز چهارشنبه 5 اسفند 94 به تشریح اعتدال پرداختند و میانه روی را نه در مقابل تندروی، بلکه در مقابل انحراف دانستند و بیان فرمودند که مراد دشمن از تندرو کسی است که در مسیر انقلاب، عزم و اراده بیشتری دارد و نیز از مسئولین خواستند تا در سخنان خود از ادبیات دشمن استفاده نکنند.
,از آنچه گذشت، بر می آید، اعتدالی که دولت یازدهم به جامعه معرفی کرده است، همان وادادگی و انفعال در عرصه های مختلف است. به سخنی دیگر، اعتدال دولت یازدهم، مترادف ضعف، تسلیم، رخوت، بی برنامگی و در عین حال، انحصار طلبی است. لذا نمی توان به حامیان و طرفداران این طرز تفکر امید داشت.
,سجاد ساکنی-فعال سیاسی
,انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه