خروش تحول در حوزه علمیه
جمود علمی بر اثر خودباختگی در برابر معنویت گذشتگان
حوزه علمیه امروز با حجم انبوه سوالات مواجه است؛ سوالاتی که علمای سابق به خاطر عدم استقرار در رأس حکومت، با آن مواجه نبودند. عدم تحول حوزه علمیه و رکود علمی در کتب قرون گذشته همچنان ما را در خاموشی و انزوا از مسائل اصلی جامعه نگهداشته است[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان، اخیرا یکی از اساتید بنام حوزه علمیه قم و تهران در مدح مرحوم آخوند خراسانی صاحب کتاب گران سنگ «کفایه» چنین فرموده است:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای اصفهان,«در نظام حوزه هنگامی که میخواهیم فردی را معرفی کنیم دو معیار داریم: معیار اثر و معیار استاد؛ مثلاً میگوییم صاحب جواهر و جواهری، صاحب فصول و آلصاحب فصول، صاحب کفایه و کفایی خراسانی (فرزندان صاحب کفایه) و…، یکی از آقایان می گفت، زمانی حرم مطهر حضرت امیر(ع) را تعمیر می کردند و جایی را شکافتند که یک باره جنازهای پیدا شد و من هنگامی که نگاه کردم، دیدم چقدر شبیه آیت الله کفایی خراسانی است، گفتم این جنازه صاحب کفایه است، چون شبیه پسرش است، یعنی بعد از ۱۵۰ سال بدن همچنان سالم بود و حتی کفن هم نپوسیده بود، مگر می شود متنی را که چنین شخصیتی با این مراتب معنوی نوشته، کنار گذاشت!» (+)
, مگر می شود متنی را که چنین شخصیتی با این مراتب معنوی نوشته، کنار گذاشت, !» (+), +,
, البته آنچه مسلّم و پر واضح است اینکه هیچ کس در معنویت بزرگان و تراث علمی شیعه شکی ندارد؛ آن ها استوانه ها و ذخیره های عظیم معنویت در عمق دینداری نسل های امروز هستند؛ اما آیا عظمت آنان باید مانع پیشرفت و تحول بسوی دروازه های جدید علمی باشد؟ آیا عظمت معنوی افراد با پایداری کتبشان، لازم و ملزوم یکدیگر است؟ اگر اینچنین است آیا قدما و علمای پیش از صاحب کفایه از معنویتی کمتر از صاحب کفایه برخوردار بودند؟ اگر جواب مثبت است با چه ملاکی شما معنویت بزرگان و اعاظم دینی را از یکدیگر تمییز می دهید؟ و اگر جواب منفی است، چرا کتب آن ها حذف و کفایه جایگزین آن کتب شد؟
,آنچه موجب رنجش خاطر نگارنده شده این است که متاسفانه مادامی که این نگاه متعصبانه و به دور از هرگونه استدلال علمی در حوزه علمیه حاکم است، هیچ امیدی برای تحول حوزه علمیه و ورود به عرصه های نو و آفاق فقه حکومتی نمی توان یافت. اگر معنویت معنوی علمای سلف موجب خودباختگی و جمود علمی ما گردد بی شک ما دچار انحرافی عظیم خواهیم شد؛ کما اینکه پس از عصر شیخ طوسی ۱۰۰ سال گرفتار چنین جمودی بودیم. آنگاه باید منتظر ابن ادریس ها و پتک حملاتشان بود تا این بت های سنگی شکسته گردد و ساحت علم از غل و زنجیر تعصبات آزاد.
, آنچه موجب رنجش خاطر نگارنده شده این است که متاسفانه مادامی که این نگاه متعصبانه و به دور از هرگونه استدلال علمی در حوزه علمیه حاکم است، هیچ امیدی برای تحول حوزه علمیه و ورود به عرصه های نو و آفاق فقه حکومتی نمی توان یافت. اگر معنویت معنوی علمای سلف موجب خودباختگی و جمود علمی ما گردد بی شک ما دچار انحرافی عظیم خواهیم شد؛ کما اینکه پس از عصر شیخ طوسی ۱۰۰ سال گرفتار چنین جمودی بودیم. آنگاه باید منتظر ابن ادریس ها و پتک حملاتشان بود تا این بت های سنگی شکسته گردد و ساحت علم از غل و زنجیر تعصبات آزاد.,بد نیست سخن این استاد حوزه علمیه را با آنچه رهبری و دیده بان انقلاب فرموده اند مقایسه کنیم و ببینیم کدام یک علمی است و کدام از سر تعصب؛
, بد نیست سخن این استاد حوزه علمیه را با آنچه رهبری و دیده بان انقلاب فرموده اند مقایسه کنیم و ببینیم کدام یک علمی است و کدام از سر تعصب؛,مقام معظم رهبری: «این کتابهای درسی ما ابدی نیست که باید تا آخر گفت: «ثلاثه لیس لها نهایه؛ رسائلٌ، مکاسبٌ، کفایه». نه، یک روز رسائل نبود، یک روز مکاسب نبود، ملایی مثل شیخ درست شد. یک روز کفایه نبود، ملایی مثل آخوند درست شد. اینچنین نیست که ما خیال کنیم تحصیل حتماً از طریق این کتابهاست؛ نه، نگاه کنیم، عیب این کتابها را پیدا کنیم و یک کتاب بی عیب در اختیار بگذاریم؛ ببینیم آیا این ترتب علمی درست است، یا درست نیست؛ اگر دیدیم درست نیست، شکل درستش را پیدا کنیم. هیأتهایی برای نوشتن کتاب، نوشتن مطالب جدید، فقه مقارن را در حوزه باب کردن، و خلاصه روشهای نو را در کتابهای درسی هم به کار گرفتن، باید اختصاص پیدا کند.»
, مقام معظم رهبری:,***
,حوزه علمیه امروز با حجم انبوه سوالات مواجه است؛ سوالاتی که علمای سابق به خاطر عدم استقرار در رأس حکومت، با آن مواجه نبودند. لذا علمای امروز باید برای نظام اقتصادی کشور، سیستم بانکداری اسلامی، آموزش و پرورش اسلامی و … برنامه هایی جامع ارائه دهند؛ اما عدم تحول حوزه علمیه و رکود علمی در کتب قرون گذشته همچنان ما را در خاموشی و انزوا از مسائل اصلی جامعه نگهداشته است. آنچه طلاب در حوزه علمیه فرا می گیرند با نیازهای جامعه هیچ سنخیتی ندارد. علوم انسانی از متن حوزه علمیه مطرود و تنها توسط برخی از موسسات خاص مورد پیگیری است. همین امر موجب می شود مقامات اجرایی کشور لاجرم به تقلید از نسخه های غربی روی بیاورند. حال در چنین شرایطی حوزه علمیه نمی تواند به مسئولین کشوری انتقاد کند که چرا آنچه اجرا می شود با اسلام مغایر است؛ چراکه کوتاهی اصلی از جانب حوزه علمیه بوده نه فرد یا سازمان دیگری… .
, , حجت الاسلام جمال نصیری فر,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه