گفتگویی پیرامون بررسی ابعاد جامعه شناختی توافق نامه ژنو:
انرژی هسته ای، سرمایهگذاری اقتصادی است
به نظر من یکی از بزرگترین اشتباهاتی که از دولت سازندگی شروع شد و تا کنون ادامه یافته این است که مسئولین فکر میکنند پدیده اقتصادی یک پدیده ناب صرفاً اقتصادی است، در حالی که یک پدیده اقتصادی یا یک پدیده سیاسی پدیدهای است که در یک زمینه اجتماعی و فرهنگی رخ میدهد. ما باید به این توجه داشته باشیم.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، به نقل از آفتاب ری؛ به دنبال دعوت حجت الاسلام حسن روحانی از دانشگاهیان برای اظهار نظر درباره توالق نامه ژنو، پایگاه تخصصی علوم اجتماعی اسلامی ایرانی گفتگویی را با آقای دکتر داود پرچمی استادیار جامعه شناسی گروه علوم اجتماعی دانشگاه شهید بهشتی انجام داده است. آنچه پیش رو دارید حاصل این گفتگوست:
, شبکه اطلاع رسانی دانا, آفتاب ری؛ ,آقای دکتر، چند وقت پیش رئیس جمهور به همین دانشگاه آمدند و از اساتید خواستند تا در رابطه با توافق ژنو اظهار نظر بکنند به جای آن که عدهای کمسواد به کارشان خلل وارد کنند. امروز در خدمت شما هستیم تا نظر شما را در رابطه با توافق ژنو بدانیم به عنوان اولین سوال می خواهم نظر شما را در رابطه با منافع انرژی هستهای جویا شوم؟
,به کارگیری این نوع ادبیات را در شأن مسؤول نظام جمهوری اسلامی و ملت ایران نمیدانم
,دکتر پرچمی: بسم الله الرحمن الرحیم. من اولاً از شما تشکر میکنم که این فرصت را فراهم کردید. وظیفه خودم میدانم که از یک بابت از آقای رئیس جمهور هم تشکر کنم. به هر حال این نگاه که به متخصصین رجوع کنند، نگاه ارزشمندی است. خوب است که به متخصصین رجوع کنند اما این که متخصصین را فقط دانشگاهیها تلقی بکنند، به نظر من یک مقدار جای تأمل دارد. چون با شعارهای انتخاباتی ایشان درباره آزادی انطباق ندارد.
,در مورد این عبارتی که فرموده بودند بیسوادها اظهارنظر نکنند، به نظر من به کارگیری و استفاده از این نوع ادبیات و محاوره را در شأن مسؤول نظام جمهوری اسلامی و ملت ایران نمیدانم. همین جا میگویم که خیلی وقتها یک مسؤولی که سر کار است، یک اشتباهاتی میکنند، بعد که به او انتقاد میکنند. میگویند همین را قبلی هم میکرد. چرا نگفتید. اولاً که چرا نگفتیم، شاید ما آن موقع متوجه نشدیم یا فرصت نشد و یا به ما فرصت ندادند ولی این که توجیه نمیکند اگر قبلی یک اشتباهی را میکرده، پس ما حالا هم بکنیم و کسی چیزی نگوید. به نظر من این یک نکتهای است که باید به آن توجه کرد. ادبیاتی که مسؤول نظام جمهوری اسلامی از آن استفاده میکند، باید ادبیات فاخری باشد که اگر یک نویسندهای، یک تاریخنگاری، یک محققی روزی به این متن مراجعه کرد، این متن موجب افتخار و سربلندی آن ملت و آن مردم باشد که چنین مسؤولی را داشتند یا انتخاب کردند. بعلاوه این نوع ادبیات نوعی سانسور را به دنبال خواهد داشت که دیگران برای فرار از مجازات همراه شدن با ارزشهای منفی اگر نظری هم داشته باشند بیان نخواهند کرد.
,اما در مورد قرارداد ژنو اگر کسی بخواهد یک اظهارنظر دقیق علمی و اخلاقی بکند و دچار بیانصافی نشود لازم است که اطلاعات دقیقی، اخبار کاملی از قرارداد داشته باشد.در غیر این صورت ممکن است و یک قضاوت و داوریای بکنیم که این قضاوت و داوری صحیح نباشد.
,اگر ما نگوییم، دیگران این خلاء را پر میکنند
,اگر بخواهیم در مورد قرارداد ژنو اظهارنظر بکنیم، لازم است که این توافقنامه در اختیار باشد. یعنی مسؤولین مربوطه این را به طور رسمی منتشر کنند. من میدانم بالاخره همه دولتها یک سری خطوط قرمزی از نظر نگاه داشتن اطلاعاتشان به صورت محرمانه یا خیلی محرمانه، سری و به کلی سری دارند و لازم هم هست. نمیشود که همه اطلاعات را عمومی کرد اما بحث هستهای یک امر عادی نیست. وقتی یک امری به نحوی پیوند با هویت اجتماعی یک ملت میخورد، اینجا باید یک مقداری دقت به خرج داد. چون اگر ما نگوییم، دیگران این خلاء را پر میکنند. معلوم نیست که آنها به درستی انتقال بدهند. من فکر میکنم در جمهوری اسلامی شاید این اولین بار است که ما چنین تجربهای را میکنیم که در مسألهای به این شکل، ما میبینیم که مسؤولین رسماً میگویند ما این را به مردم نمیگوییم. این برای مسؤولین و برای نظام خوب نیست. مخصوصاً نظامی که تمام اقتدارش مبتنی بر این ملتی است که پشت سر او ایستادهاند. نباید به گونهای باشد که مردم احساس فاصله کنند.
,لذا اگر بخواهیم یک داوری دقیق و همه جانبه داشته باشیم، باید واقعاً به محتوا اشراف داشته باشیم و دقیقاً مشخص باشد که در این توافقنامه چه مبادله شده است. آنچه که من عرض میکنم، بر اساس اخبار و اطلاعاتی است که از رسانه ها به دست آوردهام. من اخبار تلویزیون را دقیقاً گوش میکنم. الآن مبتنی بر این امور یا اطلاعاتی که از منابعی که در برخی سایتهای داخلی منتشر کردهاند خواندم صحبت میکنم.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه