رهبر انقلاب: جای این مجموعهی مکرّم دینی و علمی را در خیلی جاها خالی میبینم؛
جای خالی آن هفت هزار نفر!
چرا چنین مانوری آن هم به طور نامحسوس در حل مشکل بیحجابی ساماندهی شده است؟ آیا مسائلی مهمتر از مبارزه با «شُلحجابی» وجود نداشته است؟[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، موضوع چیست؟ 7000 نفر نیروی نامحسوس در جایجای تهران بزرگ مأمور شدهاند تا با ششدانگ حواسشان داخل ماشینها، پارکها، اماکن عمومی و ... را تحت نظر گرفته و به خاطیان، یعنی آنهایی که در ماشینها کشف حجاب میکنند، آنهایی که حجاب درست و حسابی ندارند و آنهایی که به طور کلی اخلاق عمومی را رعایت نمیکنند، تذکر بدهند و در صورت نیاز که تشخیص آن هم با خودشان است، رفتار خاطیان را به مراجع ذیربط گزارش بدهند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,رئیس قوهی قضائیه هم در همین رابطه اعلام کرد: «بدحجابی و بیحجابی جرم است و مجازات آن در قانون معین شده است.» او همچنین تأکید نمود: «البته در برخورد با هنجارشکنیها نباید مرتکب هنجارشکنی و منکر دیگری شد.»
,قطعا همهی مخاطبان به دنبال پاسخ سؤالات و ابهاماتشان هستند. اینکه چرا چنین مانوری آن هم به طور نامحسوس در حل مشکل بیحجابی ساماندهی شده است؟ و آیا مسائلی مهمتر از مبارزه با «شُلحجابی» وجود نداشته است؟ اصلا ریشهی این مشکل از کجاست؟ بیحجابی، علت است یا معلول؟ به غیر از قوهی قضائیه و نیروی انتظامی، چه ارگانهایی در قبال موضوع حجاب، مسئولیت دارند؟
,,
, ,
بر اساس قانونِ راهکارهای اجراییِ گسترش فرهنگ عفاف و حجاب که در 13 دیماه 84 به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسید، 26 سازمان، ارگان و وزارتخانه موظف شدهاند در اینباره فعالیت کنند. در میان آنها نام وزارتخانههای ارشاد، بازرگانی (صنعت فعلی)، آموزش و پرورش، علوم، ارتباطات، بهداشت، کشور، امور خارجه، راه و شهرسازی، کار؛ سازمانهای صدا و سیما، تبلیغات اسلامی، سازمان ملی جوانان، تربیت بدنی، میراث فرهنگی، مدیریت و برنامهریزی، بهزیستی؛ نیروهای انتظامی و مقاومت بسیج؛ مرکز امور زنان و خانواده؛ ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر؛ قوه قضائیه و مجلس شورای اسلامی دیده میشود.
,اما اکنون ظاهرا همهی بار بر دوش نیروی انتظامی و قوه قضائیه افتاده است که این دو نیز غیر از برخوردهای سلبی و بازدارنده، کار دیگری نمیتوانند انجام دهند.
,اینکه بدحجابی در جامعه وجود دارد، اینکه لباسهای تنگ و بدننما و جلوباز مورد اقبال خانمها قرار میگیرد، بخش مهمی از علتش را باید در گمرک جمهوری اسلامی جستجو کرد نه در کف خیابانها. در همان قانون یکی از وظایف وزارت اقتصاد را شرح داده است:«اهتمام بیشتر در ممانعت از ورود غیر قانونی پوشاک و محصولات فرهنگی مغایر با عفت عمومی و شئون اسلامی با توجه به قوانین مربوطه.»
,مسلما فروشندهی لباس هم به دنبال سود خود میباشد و وقتی میبیند سود فروش حاصل از لباسهای تنگ و بدننما به سود روسریها و مانتوهای وطنی میچربد، طبعا همان اولی را انتخاب میکند. ضمنا کمیاب بودن لباسهای اسلامی هم خودش معضل بزرگی است. فقط کافی است در پاساژهای یک شهر، دو نفر همزمان شروع به خرید نمایند: یکی مانتویی بخواهد که از همه طرف باز باشد، کوتاه و بدننما باشد، رنگی شاد و جیغ داشته باشد، آستین نداشته باشد... و دیگری هم مانتویی بخواهد که لااقل تا سر زانو برسد، آستینش تا مچ را پوشش دهد، تنگ و چسبان نباشد، رنگی ساده و درخور داشته باشد... و بعد در خواهید یافت که اولی در انتخابهای متنوعش مانده، و دومی ناچار است کمی از خطوط قرمزهایش بگذرد و مانتویی آبرفته را خریداری نماید.
,چارهی محوکردن این لباسها را باید در مرزها، اسکلهها و گمرک جستجو کرد. در درجهی اول، باید با گردنکلفتهایی که انبوه این لباسها و لوازم آرایشی را وارد کشور میکنند مبارزه کرد نه با مصرفکنندگان آن کالاها. اگر بیحجابی و امثالهم جرم است، که هست، ورود البسه، پوشاک و محصولاتی که این پدیده را تشدید میکنند نیز جرمی بزرگتر است که باید چارهای برای آن اندیشید.
,همچنین در بعد اعتقادی و ایمانی افراد نیز تقریبا کار مناسبی صورت نگرفته است. دیگر نصب بنر در جایجای ادارات و اماکن عمومی به امری عادی تبدیل شده که هر ارگانی یکی دو عکس از شهدا را در بنر میگذارد و بعد از قول آن شهید میگوید: خواهرم! مراقب حجابت باش!
,,
, ,
اینها منتهای فعالیتهای فرهنگیِ «فرهنگیکارانِ فرنگی» کشور است که فقط از سر خود رفع تکلیف میکنند و دست آخر جامعهای میماند با دختران و پسرانی که یک خط هم از حجاب و عفاف نخواندهاند.
,باید توجه کرد که همهی ارگانها در این زمینه مسئولیت دارند و وظیفهی هر کدام، جدی و غیر قابل اغماض است؛ اما بار اصلی این حرکت، در رفتارهای ایجابی و فرهنگساز، بر دوش آموزش و پرورش، آموزش عالی، وزارت اقتصاد، وزارت ورزش و جوانان، سازمان تبلیغات، صداوسیما، و مرکز امور زنان و خانواده است که به جرأت میتوان گفت برآیند حرکت آنها آنچنان مثبت نبوده است.
,رهبر انقلاب در این زمینه فرمودند: «حوزههای علمیه نقششان در صداوسیما فقط این نیست که یک واعظ خوشزبانی بیاید آنجا، مردم را نصیحت کند؛ نه، حوزهی علمیه باید کمیتهها تشکیل بدهند، مجموعهها تشکیل بدهند، اتاق فکرهای دینی تشکیل بدهند، راجع به مسائل گوناگون بنویسند، بحث کنند، تحلیل کنند، تحقیق کنند و محصولات اینها را بدهند بیرون. فضا وقتی که درست شد، طبعاً اثر میگذارد. روی بازی هنرمند هم اثر میگذارد.»[1]
,ایشان همچنین پس از بیان شبهه افکنیها در زمینههای اعتقادی و اخلاقی خاطرنشان کردند: «باید مواظبت کنیم. مسئولیت به عهدهی کیست؟ آیا به عهدهی دولت است؟ به تنهایی، نه... من معتقدم دولت در این زمینه وظیفه دارد، اما وظیفهی دولت چیست؟ وظیفهی دولت درستکردن عقاید مردم است؟ نه، وظیفهی دولت زمینهسازی است؛ وظیفهی عملیاتی و میدانی به عهده روحانیت است، به عهدهی زبدگان است، به عهدهی نخبگان حوزه و دانشگاه است. این وظیفهی میدانی است. من امروز نگاه میکنم جای این مجموعهی مکرّم دینی و علمی را در خیلی جاها خالی میبینم.»[2]
,به نظر میرسد به چندین برابر آن 7000 نفر در جاهای دیگر نیز نیاز است؛ 7000 نفری که در گمرک باشند و مانع از واردات کالاهای جرمساز شوند؛ 7000 نفری که سراغ بدهکاران بانکی بروند؛ 7000 نفری که به جنگ «ربا» در بانکهای جمهوری اسلامی بروند؛ 7000 نفری که مخالفان تولید داخلی را قلع و قمع کنند؛ 7000 نفری که مراقب باشند تا وزارت فرهنگ به نویسندهها، خوانندهها و فیلمهای ضد دینی مجوز ندهد...
,1 و 2. بیانات در دیدار اعضای مجلس خبرگان رهبری؛ 89/06/25
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه