پیرو کنسرت اخیر بجنورد:
نگاه ما به موسیقی چگونه است؟
مسئله کنسرت ها چند صباحی می باشد که به عنوان مهم ترین چالش میان شبه روشنفکران و بدنه حزب اللهی جامعه مطرح شده است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از دانشجویان بیدار؛ مسئله کنسرت ها چند صباحی می باشد که به عنوان مهم ترین چالش میان شبه روشنفکران و بدنه حزب اللهی جامعه مطرح شده است.عده ای موافق وضعیت موجود هستند و عده ای دیگر به این روال نقد وارد می کنند و آن را منافی با اهداف و آرمان های انقلاب اسلامی می دانند.نگاه به مجموعه نظرات این دو دسته این موضوع را می طلبد که بحث را از ریشه این تضاد ها شروع نماییم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دانشجویان بیدار,نگاه به هنر اولین و اساسی ترین ریشه ی این تضاد های می باشد.در جامعه سه رویکرد اساسی به هنر داریم.اولین رویکرد طبقه شبه روشنفکران جامعه می باشند.این دسته از افراد اعتقاد دارند که هنر محلی ست برای بازگشایی عقده های درونی؛محلی برای بروز عیاشی های جاهلانه و در نهایت محلی برای نسیان خدای متعال.این دسته از افراد با نگاه ظالمانه خود به هنر و من جمله موسیقی،این رکن مهم از جامعه را به ابتذال کشیده اند.یقینا مخفی شدن و پنهان شدن این افراد در پساپرده ای از لغات زیبا همانند هنر و موسیقی،خیانتی به این مفاهیم ارزشمند می باشد.
,نگاه دوم یک نگاه عاطفی و منطقی به هنر است.اکثر خانواده های ایرانی جزو این دسته از اقشار جامعه به حساب می آیند.بدین معنا که با عیاشی مخالفت دارند،اقدامات ضد فرهنگ را نافی آن می دادند و صرفا برای تفریح خانوادگی و سرگرمی چند ساعته به کنسرت های موسیقی مراجعه می کنند.طبیعتا این نگاه یک نگاه حداقلی به هنر است.یعنی استفاده سرگرمی از آن.هرچند این نگاه زاییده تفکر اول می باشد،اما برای مصرف کننده کف جامعه کاملا منطقی و قابل توجیه می باشد.چه اشکالی دارد که خانواده ایرانی از هنر با دید یک سرگرمی استفاده نماید و از شنیدن موسیقی لذت ببرد؟(یقینا موسیقی غیر شرعی و ... در نظر نگارنده نیست)
,نگاه سوم به هنر،یک نگاه کاملا ابزاری برای ارتقاء روح و شخصیت انسانی به نقطه تعالی بشر می باشد.یعنی اگر بناست موسیقی نواخته شود،باید انسانی را یک قدم به رشد حقیقی نزدیک نماید،در غیر اینصورت دچار آفتی همچون تلف کردن وقت و انرژی خواهد شد.نگاه سوم دقیقا نگاه مبتنی بر استفاده حداکثری از هنر می باشد.متاسفانه این دید خیلی کم در جامعه ما رواج دارد و این موضوع صدمات زیادی را به ارکان هنری و فرهنگی انقلاب اسلامی وارد کرده است.
,(البته نگاه های دیگری نیز به هنر و موسیقی وجود دارد که مثلا آن را حرام شرعی می داند و خیلی غیر منطقی آن را نفی می کند.اسلام و شریعت مقدس یقینا با این دیدگاه نیز تضاد دارد که فعلا جایگاه بحث ما برای بررسی آن نیست.)
,بدون حل ریشه،مصداق حل نخواهد شد
,بنابراین با بررسی سطحی این موضوع متوجه خواهیم شد که مسئله کنسرت ها و موسیقی های متعارف بجنورد،به این سادگی ها قبال حل نخواهد بود.متاسفانه امروز ما شاهد آن هستیم که مسئولین استانی با یک دید حداقلی،نشاط و شادابی را علت برگزاری این مجالس ذکر می کنند.به عنوان نمونه یکی از معاونین استانداری که به این حوزه مرتبط می باشد، در جمع دانشجویان،مسئله کنسرت را مقدمه ای برای نشاط جامعه معرفی می کند و با این علت از اقدامات کنسرت ها حمایت می نماید.
,یقینا پرت کردن لغات ثقیلی همچون "نشاط" حلال مشکلات نخواهد بود.با اندکی دقت بیشتر متوجه خواهیم شد که نشاط هم در نزد این آقایان تعریف چندان درستی ندارد.حضرات نشاط را در نسیان بشری از غم و اندوه خلاصه می کنند در صورتی که شریعت مقدس چنین دیدی به امر نشاط و شادابی ندارد.تفکر شبه روشنفکرانه تصور میکند که بشری بدون عقل و نظم پایدار است.به همین جهت تنها راه مقابله با مشکلات را پاک کردن صورت مسئله می داند.اما اسلام به انسان عقل داده است.یقینا نسیان مشکلات موضوعی را حل نخواهد کرد.بنابرانی پاک کردن صورت مسئله بدترین اقدامی ست که برخی ها با الفاظ نشاط و شادابی از آن یاد می کنند.
,البته سوالات بی شماری در وصف این نگاه وجود دارد.به عنوان مثال چرا غرب با تمام آزادی های عیاشانه،بیشترین خودکشی ها را دارد؟آیا در غرب برای مجوز گرفتن کنسرت ها،مجریان با مشکلاتی مواجه می شوند؟با این اوصاف چرا وضعیت افسردگی تا این میزان میان جوانان آمریکایی فراگیر شده است؟یا به عنوان سوالی دیگر،چرا در استان خراسان شمالی وضعیت طلاق به این حد بغرنج است؟مگر بنا نبود با پیاده سازی دست و پا شکسته فرهنگ غربی،مثلا مردم با نشاط شوند؟!پس چگونه است که این نشاط در متن زندگی آنان دیده نمی شود؟
,یقینا اگر بنا به سوال طرح کردن از مسئولین استانی باشد،این طومار لحظه به لحظه افزایش پیدا خواهد کرد؛اما تصور می شود که پاسخ دادن به همین سوالات نیز وجه تمایز تفکرات از یک دیگر را مبین خواهد کرد.
,مسئله فقط ظاهر هنر نیست،محتوا از آن مهم تر است
,علاوه بر موضوعات مطرح شده،یکی از مشکلات اساسی که در رویکرد مسئولین وجود دارد،صرفا نگاه به ظواهر هنری ست.به عنوان مثال ریتم آهنگ برایشان ارجحیت پیدا می کند.در صورتی که مسئله علاوه بر ظاهر موسیقی،محتوای آن نیز می باشد.کلا اسلام هنری را مذموم می داند که انسان را از یاد خدا غافل کند.حالا امکان دارد این تغافل؛صرفا با ریتم یک موسیقی تند نباشد.شاید محتوایی گمراه کننده نیز در قالب یک موسیقی عادی اجرا شود.آیا این موضوع از دید اسلام مجاز است؟
,پس نگاه تک محوری به امر ظاهر،نمی تواند مقدمه فهم باطن موسیقی باشد.
,حاشیه ای مهم تر از متن
,نکته پایانی نیز مسئله توجه به حواشی کنسرت ها می باشد.متاسفانه مسئولین استانی هیچ رویکرد درستی به مدیریت کنسرت ها ندارند.به همین دلیل شما شاهد آن خواهید بود که یک کنسرت بی ایراد از حیث محتوا و ظاهر(مقصود کنسرت اخیر گروه چارتار می باشد) سبب شکستن هنجار های بی شماری در کف میدان می شود.تنها دلیل این موضوع بی تفاوتی حضرات نسبت به بسته فرهنگی کنسرت ها می باشد.البته این موضوع هم ریشه در عقبه فکری مسئولین دارد.زمانی که آقایان به کنسرت صرفا با نگاه محافظه کارانه "سرگرمی بد،بهتر از جرم بدتر است" نظاره کنند،هیچ گاه شاهد آن نخواهیم بود که در جمهوری اسلامی مسئله کنسرت واقعا به یک پدیده فرهنگی تبدیل شود.یعنی مخاطب در آن شرکت کند و در هنگام خروج یک پله از ورودش جلوتر باشد.
,بحث را با 2 سوال از مسئولین و مدعیان روشنفکری به پایان می رسانیم:
,آیا خروجی این کنسرت ها،شهید آوینی خواهد شد؟
,اگر این اتفاق نمی افتد،آیا تلف کردن وقت و سرمایه کشور در محلی باطل،شایسته است؟
,انتهای خبر/
,]
ارسال دیدگاه