گفتگو با یک جوان، که سبک زندگی اش سالم و نایاب است؛
روایت عجیب زندگی سالم یک جوان البرزی + تصاویر
یک جوان روستایی از استان البرز، با ما از سبک زندگی اش می گوید، و این سبک زندگی آنقدر سالم و نایاب است که در روزگار کنونی بسیار عجیب به نظر می رسد، خواندن این گزارش خالی از لطف نیست.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,
روایت گذران زندگی صبح تا شبش را که می شنوی توسن خیالت به پرواز در می آید و دشتهایی را که او زیر پا میگذارد تا کشت و کار کند را از نظر می گذرانی، شبها و روزهایی به سبک روزگار قدیم، تمام چیزهایی که بوی سلامت و مهربانی از آن بر می خیزد.
,
,
, ,
,
,
,
, ,
,
پا به پای چوپان روستا تا زمینهای کشاورزی می رود، می رود تا کشت کند و میوه به بار بیاورد.
او وقت زیادی دارد فکر کند، با خود زمزمه کند و با خدای خود در خلوت قرار بگیرد، می گوید بیشتر مواقع برای خودم در صحرا آواز میخوانم و آوازهایش هم بیشتر برگرفته از لالایی هایی است که مادر در کودکی برایش خوانده است.
, ,
,
,
,
, ,
,
,
,
, ,
,
تصاویری که او هر روز در قاب چشمانش می نشاند صدها بار زیباتر از تصاویری است که در شبکه های مجازی و اینترنتی وجود دارد، تصاویری که او می بیند قابل لمس است.
,
,
,
چیزی که چشمان او می بیند، خوش بو و تازه کننده روح و جان است و می تواند خیال را تا رویاهای دور و دست نیافتنی به پرواز در بیاورد.
, ,
,
,
,
, ,
,
از او میپرسم در سفره معمولا چه میگذارید و چه غذایی مصرف می کنید؟
می گوید: سبزی هایی که مادر در باغ کاشته، ماست و دوغی که شیرش از گوسفدان دوشیده شده، آبگوشت یا آشی که نخود و رشته اش هم محصول دست خودمان است، کره، خامه، سرشیر و حتی میوه و ها و خشکباری که هنگام شب نشینی با مهمان میخوریم هم زحمت دست خودمان است و سالمتر از آن خوراکی پیدا نمی شود.
,
,
مهربانی به حیوانات ریشه در خلق و خویش دارد و در هیچ کتابی این را نیاموخته است، در عروسی و عزای هم روستایی های خود شرکت و خاصانه آنان را در کارها یاری میکند، می خواهد خانه ای خشتی و سیمانی با دستانش بسازد تا بتواند عروسی بیاورد و در کنارش زندگی را رنگ و بو و معنی بیشتری دهد، از خرجهای عروسی نمی ترسد چون تجملات در افکارش راه ندارد، همین که سقفی بالای سر بسازد و وسایل رفاه خانه اش را فراهم کند، دست عروسش را گرفته و به خانه می آورد و روز و شب برای معیشت و کسب نان حلال تلاش می کند، کاری که پدر در زندگی کرد.
در زندگی یاد گرفته است که دارندگی برازندگی می آورد ولی نه به قیمتی که دنیا و آخرت خود را از دست بدهد، چک و سفته و بدهی را به زندگی راه نمی دهد، می گوید: لقمه ای کمتر می خوریم ولی سری آسوده بر زمین می گذاریم و سر آسوده بهترین میراثی است که پدر برای او برجای گذاشته است.
پدرش را آقاجان صدا می کند و با وجود اینکه امروز توانایی کار کردن ندارد و وابسته به پسر است، چیزی از آقایی او برای فرزند کاسته نشده , و آقاجان همچنان بزرگ خانه است.
سبک زندگی این جوان پاک نهاد روستایی بسیار سالم و دلنشین است، نوع تغذیه، روابط و بی دغدغگی و عدم وابستگی به فضاهای غیر واقعی و مجازی اش، هر کسی را به غبطه می اندازد.
یک زندگی سالم که در این روزگار ناسالم عجیب و نایاب است.
انتهای پیام/
,
, ,
,
,
,
, ,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه