گزارش ویژه از مناطق گردشگری و تفریحی آذربایجان شرقی/2

• چهارشنبه ۲۸ اسفند ۱۳۹۲ ۱۱:۲۱
• کد خبر : 74927

• اخبار
• سایر رسانه ها

اینجا همان آذربایجانی است که سرمه چشم از غبارِ چشمِ مهمان می‌کند و اینک که بهار در راه است، زیباتر، آراسته‌تر و مشتاق‌تر از همیشه، دروازه‌های تاریخی‌اش را به روی مسافرانی گشوده که حضورشان مایه شادی و رضایتشان موجب دلگرمی است.

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از آناج، اینجا آذربایجان، سر ایران است. اگر کسی در منطقه آذربایجان با قصد دیدن زیبایی ها سفر کند، حتما سفر خاطره انگیز و خوشی خواهد داشت، خصوصا مسافرانی که به دنبال جاهای بکر هستند.

دومین گزارش ویژه آناج از زیبایی های گردشگری و سیاحتی آذربایجان شرقی پیش روی مخاطبان قرار می گیرد.

 
حمام کردشت یکی از زیباترین حمام‌های آذربایجان شرقی است که با معماری اصیل سنتی در میان باغی بزرگ در روستای کردشت از توابع جلفا و در کنار رود ارس قرار دارد.

این حمام یادگاری از دوران حضور عباس میرزا نایب‌السلطنه در آذربایجان است.

این حمام دارای دو ورودی جداگانه است. ورودی جنوبی متعلق به عموم و ورودی شمالی مختص شاه عباس میرزا بوده که به وسیله تونلی مستقیماً به عمارت و اتاق شخصی وی متصل می‌شده است. آهک‌بُری‌های بسیار باشکوهی با نقوش اسلیمی به همراه ستون‌های سنگی مقرنس‌کاری شده و کفش‌کَن‌های سنگی حجاری شده، فضاهای داخلی حمام را زینت داده است.

نور داخل سربینه و گرم‌خانه به وسیله روزنه‌هایی که در نوک گنبد حمام قرار دارد تأمین می‌شده است و گویا بر روی آن‌ها سنگ‌های مرمر نازک و ظریفی نصب بوده که نور آفتاب از آن نفوذ کرده و داخل حمام را به صورت یکنواخت، روشن و در عین حال شستشوکنندگان را از نگاه نامحرمان حفظ می‌نمود.
 

 
حمام نوبر تبریز یکی از باشکوه‌ترین معماری‌های ایرانی بر جای مانده از اواسط دوران قاجار است که با مساحتی حدود 700 متر مربع، در محل تقاطع دو خیابان اصلی و معروف شهر تبریز (امام خمینی و تربیت) واقع شده است.

این حمام حدود 140 سال پیش توسط معماری به نام بالاکاظم از اهالی قره‌ آغاج ساخته شد و با توسعه شهر تبریز و تخریب دروازه قدیمی، در مرکز شهر قرار گرفت. در نقشه شهر تبریز که پیش از سال 1243 هجری قمری تهیه شده، این حمام در نزدیکی دروازه نوبر مشخص شده و در نقشه دارالسلطنه تبریز که متعلق به سال 1297 هجری قمری می‌باشد، این بنا با نام «حمام وزیر» دیده می‌شود.

حمام قدیمی نوبر در سال 1378، از سوی سازمان میراث فرهنگی در فهرست آثار ملی به ثبت رسید و در قالب طرح پردیسان، با تغییر کاربری با همان الگوی قدیمی و بدون دخل و تصرف در فضاهای معماری، به سفره‌خانه و چایخانه سنتی تبدیل شد. در راستای بهره‌برداری بهینه از تمام فضاهای حمام، فضاهای سربینه و گرمخانه به سفره‌خانه، فضای پشت بام به چایخانه و اجرای مراسم پرده‌خوانی و نقالی اختصاص دارد.
 

 
خانه بهنام یا بهنام گنجه‌ای یا قدکی یکی از ساختمانهای تاریخی شهر تبریز است که در اواخر دوران زندیان و اوایل دوران قاجار، به عنوان یک خانه مسکونی ساخته شده است.

در زمان پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار، این خانه نوسازی و با نقاشیهایی تزیین شد.این خانه شامل یک ساختمان اصلی، بعنوان ساختمان قشلاقی و یک ساختمان کوچک بعنوان ساختمان ییلاقی است.

مانند بسیاری از خانه‌های قدیمی ایرانی، این خانه دارای دو حیاط اندرونی و بیرونی است.در بازسازی اخیر این خانه، تاکنون چند نگارگری ایرانی فرسکو کشف گردیده است که هم اکنون در حال تعمیر شدن توسط متخصصان است.خانه بهنام بخشی از مدرسه معماری دانشگاه هنر اسلامی تبریز است.
 

پروین اعتصامی در تاریخ 25 اسفند سال 1285 خورشیدی در خانه‌ای در محله ششگلان تبریز و در کوچه‌ای به همین نام، متولد شد و تا سن 6 سالگی که به همراه خانواده به تهران مهاجرت نمود، در این خانه پرورش یافت.

پروین اعتصامی که در اصل نام وی «رخشنده» می‌باشد در خانواده‌ای فاضل و در دامان پدری دانشمند و مادری شاعر تربیت شد و به یُمن بهره‌مندی از فضای ادبی و شاعرانه‌ای که در خانه پدری وجود داشت و قریحه‌ای سرشار از ذوق ادبی و توانایی فراوانی که در این زمینه از آن برخوردار بود، به سرودن شعر روی آورد.

پدرش یوسف اعتصام‌الملک، به دلیل اشعار موزون و زیبایی که رخشنده در 8 سالگی سرود، تخلص «پروین» را برای او انتخاب کرد و به تدریج به همین نام شهرت یافت. وی در روز سوم فروردین ماه سال 1320 خورشیدی در بستر بیماری افتاد و پانزدهم همان ماه در سن 35 سالگی از دنیا رفت و در شهر قم در صحن مطهر حضرت معصومه (س)، به خاک سپرده شد.

خانه پروین اعتصامی مربوط به دوره پهلوی اول است و در تبریز، خیابان عباسی، جنب مسجد میرآقا، کوچه ساوجبلاغی، پلاک ۶ واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۸۶۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
 

 

دریاچه سد ستارخان در 15 ‪ کیلومتری جاده اهر- ورزقان قرار دارد و به دلیل موقعیت جغرافیایی ویژه آن و شرایط آب و هوایی دلپذیر، در فصول گرم سال پذیرای گردشگران فراوانی می‌باشد.

این سد اخیراً به زیستگاه پرندگان مهاجر تبدیل شده که در تابستان مرغابی، لک‌لک و مرغ ماهی‌خوار و در فصل زمستان انواع مختلف پرندگان آبزی، سیاحان بسیاری را به این منطقه می‌کشاند. همچنین امکان صید انواع ماهی در آب‌های این سد و فضای سبز اطراف آن موجب شده تا این محل به تفرجگاهی برای خانواده‌ها و جوانان تبدیل شود.

رصدخانهٔ مراغه رصدخانه‌ای بود که در دورهٔ هلاکوخان زیرنظر خواجه نصیرطوسی در شهر مراغه ساخته‌شد. این رصدخانه روی تپه‌ای در غرب مراغه قرار در نزدیکی دو روستا به نام‌های طالب‌خان و حاجی‌کرد داشته‌است که دریاچهٔ ارومیه را می‌توان از دوردست از آنجا دید.

امروزه تنها پی‌های بخش‌های مختلف و بخشی از سدس سنگی آن باقی‌ مانده‌ است.
 

بنای رصدخانهٔ مراغه در سه‌شنبه ۴ جمادی‌الاول ۶۵۷ قمری (۱۶ اردیبهشت ۶۳۸) برابر با شب تولد زینب دختر علی بن ابی‌طالب آغاز شد. به سفارش خواجه نصیرالدین طوسی و به فرمان هولاکو -نوهٔ چنگیزخان مغول- آغاز شد.

هولاکو برای نگهداری این سازمان پژوهشی موقوفه‌های ویژه‌ای درنظر گرفت. کتابخانه‌ای شامل ۴۰۰ هزار جلد کتاب و ابزارهای اخترشناسی، از جمله ذات‌الربع دیواری به شعاع ۴۳۰ سانتی‌متر، حلقه‌دار (ذات‌الحلق)، حلقهٔ انقلابی، حلقهٔ اعتدالی و حلقهٔ سموت نیز فراهم شدند. در همین‌جا بود که زیج ایلخانی به‌سال ۶۷۰ هجری (۱۲۷۶ میلادی) فراهم شد.

رصدخانهٔ مراغه فقط مخصوص رصد ستارگان نبود و یک سازمان علمی گسترده بود که بیش‌تر شاخه‌های دانش درس داده می‌شد و مشهورترین دانشمندان آن عصر -از جمله قطب‌الدین شیرازی، کاشف علت اصلی تشکیل رنگین کمان- در آن‌جا جمع شده بودند. به‌علاوه چون در آن زمان ارتباط علمی چین و ایران به‌علت استیلادی مغولان بر هر دو سرزمین برقرار شده‌بود، دانشمندان چینی -از جمله فردی به‌نام فائو مون‌جی- در این مرکز فعالت داشتند. همچنین فیلسوف و فرهنگ‌نامه‌نویس مسیحی -ابن‌العبری- در رصدخانهٔ مراغه به درس‌دادن کتاب‌های اصول اقلیدوس و المجسطی بطلمیوس مشغول بود.

• برچسب ها
• #گزارش ، ویژه
• #آذربایجان شرقی
• #مسافرت
• #تعطیلات عید نوروز
• #مناطق گردشگری و تفریحی آذربایجان شرقی